Αφιέρωμα στο cult και λοιπή trash-ίλα 90's

 Αυτή τη φορά το αφιέρωμα θα είναι μικρότερο. Τα χρυσά χρόνια του '80 πέρασαν. Αλλά όχι πέρασαν και δεν ακούμπησαν, κάθε άλλο, δημιούργησαν και καινούριες υποκατηγορίες στο χώρο του underground και μερικές από τις καλύτερες ιδέες της δεκαετίας του '90 οφείλονται στα 80's.
 Όμως πλέον θα ασχοληθώ με το '90 οπότε θα σταματήσω να πλέκω το εγκώμιο της προηγούμενης δεκαετίας. Τα 90's είναι επίσης μια ένδοξη εποχή που οι ιδέες δεν στέρεψαν και μας άφησαν ταινίες διαμάντια. Όπως συνήθως κάνω, θα δώσω μεγαλύτερη έμφαση σε ταινίες τρόμου με μπόλικο μαύρο χιούμορ και σε παρακμιακές αλλά σημαδιακές ταινίες. Όμως έχω και κάποιες άλλες επιλογές που θεωρώ ότι είναι αντιπροσωπευτικές της δεκαετίας και άξιες μνείας. Aυτή τη φορά όμως οι ταινίες θα είναι δέκα, ας μην το παρακάνω όπως με τα 80's. Υπήρχαν πάρα πολλές στο μυαλό μου να επιλέξω αλλά τελικά αυτές που επέλεξα είναι οι εξής:



                                                             1. WISHMASTER(1997)

 Η πρώτη ταινία του αφιερώματος είναι αυτό το κρυφό σκουπιδοδιαμάντι, το οποίο είναι όμως πολυαγαπημένο ανάμεσα στους horror fans. Και πώς να μην είναι; Μιλάμε για μια ταινία ύμνο στα κλασικά horror flicks (θα σας πω μετά γιατί) και μια ταινία με τόσο χάλια εφέ και τόσο άθλια ηθοποιία που από δω δεν θα έλειπε με τίποτα.
 Σενάριο: Υπάρχει μια διαβολική οντότητα, ένα τζίνι για την ακρίβεια (που γράφεται djinn και προφέρεται jinn γιατί: ''the D is silent'' και είναι το αντίστοιχο κακό Genie). Το τζίνι λοιπόν ελευθερώνεται από την φυλακή του, που δεν είναι λυχνάρι αλλά ένας πολύτιμος λίθος και χαρίζει τρεις ευχές στον αφέντη του. Όμως με την εκπλήρωση της τρίτης ευχής σπάει τις παράλληλες διαστάσεις (???) και φέρνει τα homies τζίνι από το Detroit... sorry από τη κόλαση για να κατακτήσουν τον κόσμο. Έτσι προσπαθεί επίμονα να πείσει την αφέντρα του (if you know what Ι mean) να εκπληρώσει την τρίτη ευχή της.
 Ελπίζω να συγκλονιστήκατε από το σενάριο. Μιλάμε για βάθος όχι αστεία! Με τέτοιο λαμπρό σενάριο βέβαια ακολούθησαν τρία sequel το ένα χειρότερο από το άλλο. Εγώ παραδόξως πρώτα είχα δει το Wishmaster 2:Evil Never Dies όταν ήμουν μικρός, με εντυπωσιάσε το πόσο σάπιο ήταν και δεν το ξέχασα ποτέ. Αργότερα είδα το πρώτο που 'ντάξει όπως και να το κάνουμε είναι καλύτερο. Το 3ο και το 4ο δεν είναι να τα δεις ούτε για πλάκα. Το δεύτερο όμως είναι καλό και σε όποιον αρέσει το original το συνιστώ.
 Όσον αφορά το promotion μην πέσει κανείς στην παγίδα και το δει μόνο και μόνο επειδή κάπου είδε το όνομα του Wes Craven. Είναι η γνωστή κομπίνα που κάνουν για να τραβήξουν κόσμο (στην προκειμένη περίπτωση horror fans) και βάζουν το όνομα κάποιου γνωστού ο οποίος στην πραγματικότητα δεν έχει σχεδόν καμία σχέση με την ταινία. Ο Craven σε αυτή είναι executive producer, παπαριές δηλαδή. Τέλος πάντων ο Robert Kurtzman είναι ο σκηνοθέτης και ο Peter Atkins ευθύνεται για το τρομερό σενάριο. Όσον αφορά τους ηθοποιούς, εδώ είναι το σημείο που ανέφερα πιο πάνω περί ύμνου στα κλασικά horror διότι οι συντελεστές της ταινίας επέλεξαν να δείξουν αυτή τη λατρεία τους με έναν πρωτότυπο και ιδιοφυή τρόπο. Επέλεξαν επίτηδες κάποιους ηθοποιούς θρύλους του τρόμου και τους έβαλαν να παίξουν από ένα κομπάρσο στην ταινία. Μιλάμε για φιγούρες όπως ο Robert Englund, Tony Todd, Kane Hodder, Ted Raimi (μορφή ο τύπος, χειρότερος από τον αδερφό του), Reggie Bannister και Angus Scrimm (από το Phantasm που έγραψα στα 70's), George Flower και πολλοί άλλοι. Τραγική η πρωταγωνίστρια Tammy Lauren. Τέλος ο ήδη τρελός Andrew Divoff στο ρόλο του τζίνι.
 Μόνο αυτός ο λόγος μου αρκεί για να το βάλω σε αυτή τη λίστα, αλλά ούτως ή άλλως είναι μια ταινία που στέκεται επάξια στο ύψος της και κοιτάει στα μάτια θρύλους της σαπίλας και της κακογουστιάς. Εύγε! Πάντως δεν ήταν μικρό το budget. (5.000.000$) για αυτό το αποτέλεσμα είναι από τα πολλά λεφτά νομίζω. Δεν πειράζει όμως.

6.5/10


                                                   2. FROM DUSK TILL DAWN(1996) 

 
 Λοιπόν επειδή είναι η πρώτη φορά που στο blog μας αναφερόμαστε στο δίδυμο Robert Rodriguez και Quentin Tarantino είμαι τρισευτυχισμένος που γίνεται με αυτό εδώ το αριστούργημα. Και οι δύο δημιουργοί έχουν αλλάξει τη ζωή μου, ειδικά ο Tarantino, οπότε τους χρωστάω αφιέρωμα από μόνους τους αλλά ας κάνουμε μια αρχή με αυτή τη ταινία και ας επιχειρήσουμε να μπούμε στο σύμπαν τους. Αρχίσω από τα λιγότερο σημαντικά σημεία της ταινίας. Το σενάριο: Δύο εγκληματίες που κρατούν όμηρους μια τριμελή οικογένεια προσπαθούν να ξεφύγουν από την αστυνομία και βρίσκουν καταφύγιο σε ένα μπάρ που είναι στην πραγματικότητα άνδρο βρυκολάκων. Ok το σενάριο είναι καλό αλλά όχι τίποτα ευφάνταστο, πρωτότυπο ή ψαρωτικό. Όμως στα χέρια του Rodriguez και με την καθοδήγηση του φίλου και μέντορά του Tarantino η ταινία απογειώνεται.
 Μέχρι το μισάωρο η ιστορία κυλάει φυσιολογικά αλλά από την στιγμή που οι ήρωες μπαίνουν στο μπαρ και μετά πραγματικά δεν καταλαβαίνω πότε περνάει η ώρα κάθε φορά που το βλέπω. Πραγματικά απολαυστικό. Είναι γνωστό το κόλπο στις ταινίες αυτών των δύο, στις οποίες μέχρι ενός σημείου δεν γίνεται τίποτα και μετά να γίνεται της πουτάνας μέχρι να τελειώσει η ταινία. Και μόνο ο συνδυασμός εγκληματίες, βρυκόλακες, παππάδες, μηχανόβιοι και λοιπά "αποβράσματα" σκοτώνει.

 Όμως όταν προσθέσεις μια μπάντα που παίζει live με όργανα από ανθρώπινα μέλη, έναν παπά που αγιάζει νερόμπομπες, καμιά δεκαριά επικές σκατόφατσες, ένα απίστευτο succubus με το επικό όνομα santanico pandemonium και όλα αυτά στο υπονομαζόμενο μπαρ Titty Twister παίρνεις το From Dusk Till Dawn. Η ταινία περιγράφεται ως crime-horror αλλά είναι για ένα τεράστιο κομμάτι της καθαρή μαύρη κωμωδία. Οι διάλογοι όπως και σε όλες τις ταινίες κυρίως του Tarantino παίζουν και εδώ μεγάλο ρόλο (όχι τόσο όσο σε άλλες ταινίες αλλά και πάλι) και οι ατάκες πάνε και έρχονται (πολλές από αυτές αυτοσχεδιασμοί). Η ιδέα είναι γραμμένη από τον Robert Kurtzman (σκηνοθέτη του Wishmaster για αυτό τα έβαλα και πλάι πλάι) και το σενάριο υλοποιήθηκε ιδιοφιέστατα από τον Tarantino. Την παραγωγή την ανέλαβε βασικά ο Rodriguez με την Los Hooligans Productions και τη New Line και εκεί οφείλεται η επιλογή όλων αυτών των ηθοποιών. Μιλάμε για απίστευτο cast και βλέπεις και μερικούς που δεν περίμενες ότι θα έπαιζαν σε τέτοια ταινία. George Clooney (σε έναν από τους καλύτερους ρόλους του), Tarantino, μέγιστος Harvey Keitel, μεγάλη Juliette Lewis, Ernest Liu στους πρωταγωνιστούς ρόλους. Όμως από εδώ και πέρα αρχίζει το γλέντι καθώς αρχίζει κάποιος fan του διδύμου Rodriguez-Tarantino να παρατηρεί τα κοινά στοιχεία και τους επαναλαμβανόμενους ηθοποιούς που συνιστούν το σύμπαν τους. Στην προκειμένη το σύμπαν του Rodriguez. Danny Trejo (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!), Salma Hayek (ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ!), Michael Parks (στο κλασικό τους ρόλο Earl McGraw), Θεός Tom Savini aka Sex Machine και πολλοί ακόμα. Αξίζει να αναφέρω ότι στο επικό (και αληθινό) συγκρότημα με τα ανθρώπινα μέλη, τους Tito and Tarantula εμφανίζεται και ο Rodriguez. Soundtrack επίσης φοβερό και τρομερό που εκτός από Tito and Tarantula εναλλάσεται από ZZ Top σε Stevie Ray Vaughan και λοιπούς άσχετους... Και εννοείται ότι υπάρχει η πατροπαράδοτη λείψη από το πορτ μπαγκάζ για να μην απογοητευτεί κανείς.
 Λοιπόν ας σταματήσω εδώ για τώρα γιατί η ταινία έχει πολύ ψωμί, πρέπει όμως να πω ότι είναι ένας από τους βασικούς λόγους που θέλω να πάω στο Μεξικό (ανεξάρτητα από αρχαίους πολιτισμούς). Και ότι είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα ταινίας με μικρή εισπρακτική επιτυχία που όμως αναγνωρίστηκε το cult στοιχείο πολύ γρήγορα και αγαπήθηκε ακόμα γρηγορότερα. Έτσι πρέπει.
Για τα ''sequel'' ούτε λόγος εννοείται...

9/10


                                          3.  10 THINGS I HATE ABOUT YOU(1999)

 Άλλη μια αγαπημένη ταινία, άλλο ένα μελιστάλακτο review. Η εφηβική cult ταινία της δεκαετίας των 90's δεν θα μπορούσε να είναι άλλη από αυτή. Είναι αρκετά αντιπροσωπευτική της εποχής αλλά και προσωπική αγαπημένη μου. Οπότε για όποιον δεν ξέρει το σενάριο: Ένας νέος μαθητής σε σχολείο-παλάτι (που στο διάολο τα βρίσκουν αυτά τα σχολεία;) ερωτεύεται μια κοπέλα η οποία σύμφωνα με τον πατέρα της δεν επιτρέπεται να έχει σχέση αν δεν έχει σχέση και η αδελφή της. Όμως η αδελφή της είναι λίγο μισάνθρωπος και δεν έχει σκοπό να βρει σχέση για κανένα λόγο. Έτσι καταστρώνεται ένα σχέδιο ώστε ένας άλλος τολμηρός, κατόπιν πληρωμής, να προσπαθήσει να κερδίσει την εύνοια της και κατά συνέπεια την αγάπη της.
 Είναι ουσιαστικά διασκευή από το έργο του Σαίξπηρ "η στρίγκλα που έγινε αρνάκι". Φυσικά το σενάριο προσαρμόστηκε και κάποια στοιχεία εφευρέθηκαν από τους σεναριογράφους Karen McCullah και Kirsten Smith (που μετά το γύρισαν στις μαλακίες). Έτσι η ταινία απέκτησε τη απολαυστική τροπή της. Δεν είναι το κλασικό χαζοχαρούμενο εφηβικό, ούτε το άλλο κλασικό δράμα με εφήβους και τα χιλιάδες προβλήματά τους. Είναι κάτι γλυκόπικρο και πιστευτό και αυτό νομίζω είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της ταινίας.

 Η ταινία αυτή ήταν πολύ σημαντική για όλο το επιτελείο της. Για το σκηνοθέτη Gil Junger που ήταν η πρώτη του μεγάλου μήκους κινηματογραφική ταινία γιατί μέχρι τότε ασχολούνταν με την τηλεόραση. Αλλά κυρίως για τους τέσσερις πρωταγωνιστές της: Τον πολυαγαπημένο μας Joseph Gordon-Levitt, την Larisa Oleynik, την Julia Stiles.
Όμως κάποιος έμεινε που δεν ανέφερα... ήταν αυτός που μέσα από αυτή την απλή ταινία γνώρισε την καταξίωση που του χρειαζόταν για να αναδειχτεί και να ξεπεράσει κάποτε τα ανθρώπινα όρια, να αλλάξει μια για πάντα τον όρο ηθοποιία και  τα στάνταρ της, όντας σήμερα μια απο τις σημαντικότερες απώλειες του κινηματογράφου. Για μένα πάντως είναι σίγουρα η σημαντικότερη. Γιατί χωρίς τον Heath Ledger ο κινηματογράφος δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος. Την ταινία την αγαπούσα και πριν το θάνατο του Ledger όμως πρόσφατα κατάλαβα ότι ήταν από τα μεγαλύτερα εφαλτήρια του για να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο των φτηνιάρικων αυστραλέζικων παραγωγών. Οπότε ανέβηκε ακόμα περισσότερο στην υπόληψή μου.

I HAVE A DICK ON MY FACE DON'T I?

 Ωραίοι στο ρόλο τους και ο μαλάκας της υπόθεσης που τον υποδύεται ο Andrew Keegan και ο κομπάρσος ο David Krumholtz. Πέραν όμως από τα δικά μου πιστεύω, η ταινία είναι από τις πιο cult εφηβικές γενικότερα λόγω των τραγουδιών, ενδυμασίας, εποχής. Προβάλει όλες τις κλασικές καταστάσεις και τα κλισέ των εφηβικών ταινιών της Αμερικής όπως ο χορός αποφοίτησης, η εισάγωγή τους σε κάποιο καλό πανεπιστήμιο στην άλλη άκρη της χώρας, ο γόης του σχολείου που είναι πιο βλάκας και από μπάμια, ο μυστηριώδης απόμακρος τύπος, η πριγκίπισσα και άλλα σχετικά. Αλλά με κάποιο τρόπο κατάφερε να θέσει τα στάνταρ για αυτά τα κλισέ για τις αντίστοιχες ταινίες του μέλλοντος. Έβγαλαν και σειρά μετά αλλά δεν έχω ιδέα περί αυτού, ούτε θέλω. Δεν έγινε ποτέ πολύ γνωστή και ένας βασικός λόγος που συντέλεσε σε αυτό είναι ότι βγήκε την ίδια χρονιά με το The Matrix(1999). Αλλά όλα γίνονται για ένα σκοπό.

8/10



                                          4.  BRAINDEAD(AKA DEAD-ALIVE)(1992)

 Αν διαβάσατε το αφιέρωμα μου για τις cult του '80 στο κομμάτι του Re-Animator ανέφερα το Braindead, για να δείξω πόσο λίγα είναι τα 25 γαλόνια αίματος που χρησιμοποιήθηκαν στο Re-Animator σε σχέση με αυτό εδώ. Μέχρι να το δει κανείς πιστεύω δεν μπορεί να το συλλάβει. Φανταστείτε τον Ειρηνικό ωκεανό. Μπορεί να είναι και λίγος για την παρομοίωση.... 
 Δεν έχει υπάρξει ταινία με περισσότερη gore-ίλα και σπλατεριά στην ιστορία. Κάποιοι αναφέρουν το Tokyo Gore Police(2008) και άλλα τέτοια. Δεν διαφωνώ μιλάμε για γαμάτες και διασκεδαστικότατες ταινίες, αλλά Braindead δεν είναι. Όλα είναι στην σκιά του. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή για ένα cult μύθο που ποτέ δεν θα σβήσει.

 Μια από τις αποκρουστικότερες, αηδιαστικότερες και πιο ενοχλητικές ταινίες στην ιστορία ξεκινάει με το εξής επικό σενάριο: Ένα πράγμα... υποτίθεται ένα υβρίδιο μαιμούς και αρουραίου δαγκώνει μια γριά στο πόδι. Ο γιός της που είναι μαμάκιας και γενικότερα λίγο μαμούχαλος προσπαθεί να την φροντίσει. Μοιραία όμως η γριά πεθαίνει. Όμως μέσα σε λίγη ώρα έχει αναγεννηθεί ως ζόμπι, δαγκώνει και μερικούς προκαλώντας το απόλυτο χάος.
 Όταν λέω το απόλυτο χάος όμως, το εννοώ! Το πόσο αλλοπρόσαλλη, κάφρικη και απίστευτη είναι αυτή η ταινία δεν περιγράφεται. Το ζήτημα είναι ότι ο δημιουργός της μας είχε ήδη συνηθίσει σε τέτοιες αποτρόπαιες ταινίες ήδη από το '87 όταν έβγαλε το έτερο αριστούργημά του Bad Taste(1987). Ο λόγος για τον μεγάλο Peter Jackson σκηνοθέτη και σεναριογράφο (μαζί με τον Stephen Sinclair και την Fran Walsh). Και ναι μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που σκηνοθέτησε τον Άρχοντα των Δακτυλιδιών. Πραγματικά μου αρέσει πολύ να βλέπω πορωμένους με τον Tolkien να ψάχνουν τις προηγούμενες δουλειές του Jackson. Είναι πραγματικά ξεκαρδιστικό.
 Φυσικά όταν πρωτοβγήκε όπως και τα προηγούμενα έργα του σόκαρε μέχρι αηδίας, θάφτηκε και γενικά δεν έλαβε καμία αναγνώριση. Έπρεπε να περάσουν τα χρόνια για να βγει ο Άρχοντας των Δακτυλιδιών κάνοντας και αυτή την ταινία γνωστή και να λάβει επιτέλους τα εύσημα της. Αλλά μικρή σημασία έχει αυτό καθώς η ταινία από τον καιρό που βγήκε εξυπηρέτησε και με το παραπάνω τον σκοπό της. Λογοκρίθηκε και μονταρίστηκε και ουσιαστικά άφησαν μόνο 40 λεπτά από την ταινία. Γιατί αυτά είναι που δεν περιέχουν μερικά από τα πιο αποτρόπαια σκηνικά που έχει δει κανείς. Στην Γερμανία επίσημα θεωρείται ακόμα απαγορευμένο. Μάλιστα υπήρχαν και κάτι δικαστήρια σχετικά με τη σκηνή της ταινίας στο νεκροταφείο. Αλλά δεν ξέρω περισσότερα.
 Όσον αφορά την ταινία: Θάνατος, εντόσθια, μυαλά, μέλη και ότι αλλό μπορεί να φανταστεί κανείς και με όποιο τρόπο μπορεί να φανταστεί κανείς.

 Η ταινία είναι διάσημη εκτός των άλλων για τους τρομερά ευφάνταστους θανάτους των ζόμπι. Μερικές από τις σκηνές όπως αυτή με το χλοοκοπτικό ή ο αυτή του μπλέντερ είναι πλέον κλασικές.Αλλά είναι απλά ένα μικρό δείγμα.

 Επίσης τα δύο ζόμπι που πηδιούνται δεν είναι κάτι που βλέπεις συχνά σε ταινία, πόσο μάλλον να κάνουν και μωρό (ζόμπι) το οποίο είναι μνημιώδες. Τα εφέ είναι τόσο σάπια, τόσο αποκρουστικά και ενοχλητικά που μόνο κομψοτέχνημα μπορείς να τα χαρακτηρίσεις. Ειδικά το ποντίκι-μαιμού είναι φτιαγμένο από πλαστελίνη και είναι χειρότερο από τα τέρατα στους Power-Rangers. Μπράβο στην Νέα Ζηλανδία, πατρίδα του Peter Jackson, που ανέλαβε την παραγωγή και δεν αναμείχτηκαν ούτε Αμερικάνοι να φοβούνται μήπως δεν γίνει εισπρακτική επιτυχία, ούτε τίποτα ψευτοκουλτουριάρηδες να το σουλουπώσουν μπας και γίνει πραγματική ταινία. Ετσι! PURE TRASH και όποιος αντέξει. Δεν έχει απολύτως τίποτα άλλο η ταινία να προσφέρει εκτός από άφθονο αίμα και άντερα, άφθονα αηδιασμένα πρόσωπα και κυρίως άφθονο γέλιο.

 Πρωταγωνιστές οι Timothy Balme στο ρόλο του γιού, Diana Penalver και επική μάνα η Elizabeth Moody (στο Fellowship of The Ring(2001) κάνει και ένα hobbit). Φινάλε ιδανικό που βρίσκει χώρο μέσα σε όλο αυτό το χαμό να αστειευτεί για τη σχέση μάνας-γιού. Τέτοιες κωμωδίες δεν βγαίνουν πια, μόνο πολύ σπάνια και τέτοιο παράδειγμα είναι το αριστουργηματικό καταπληκτικό Shaun of The Dead(2004) για το οποίο βασική επιρροή ήταν το Braindead επιβεβαιωμένα. Όμως μην υποτιμάμε το Bad Taste γιατί πρόκειται για εξίσου καλό με αυτό. Όποιος ευχαριστηθεί από αυτό εδώ μην χάσει ούτε και το άλλο. Και κάτι τελευταίο, υπάρχει και ένα άλλο Brain Dead(1990) αλλά δεν έχει καμία σχέση με αυτό.

9/10


                                                                   5.  GUMMO(1997)

 Πριν μιλήσω για αυτό θα ήθελα να πω δύο λόγια για τον δημιουργό του. Ο Harmony Korine τα τελευταία χρόνια δεν μας τα λέει καθόλου καλά... Ήλπιζα ότι μετά το Trash Humpers(2009) που ναι μεν είχε το στοιχείο του και την ενόχληση που προκαλούν όλες του οι ταινίες (όχι σαν το Gummo αλλά και πάλι ήταν ενοχλητική) αλλά γενικά η ταινία ήταν επιεικώς σκατά. Οπότε ήλπιζα ότι μετά από αυτή την αποτυχία και γενικά μια περίοδο που έβγαζε μόνο μικρού μήκους, θα έβγαζε κάτι πιο αξιόλογο. Λοιπόν όχι απλά με γείωσε αλλά με φύτεψε κανονικά στα τάρταρα. ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ ΝΑ ΘΕΩΡΕΙ ΤΑΙΝΙΑ ΤΟ The Springbreakers(2012)??? Αυτό το πράγμα-εξάμβλωμα υποτιμάει τη νοημοσύνη μου σε κάθε επίπεδο και μάλιστα με εξέθεσε και σε όποιον είχα πει ότι ο Korine θα επανέλθει σε ταινίες τύπου Gummo. Αλλά που...
 Τέλος πάντων ας μιλήσω για το Gummo. Το πρόβλημα βέβαια με αυτή την ταινία είναι ότι δεν έχει και πολλά να πεις για την ταινία αυτή κάθε αυτή, αλλά περισσότερο για τα απαίσια συναισθήματα που αποπνέει και τα θέματα που θίγει. Το "σενάριο" είναι η ιστορία κάποιων πάμφτωχων ανθρώπων που η γειτονιά τους έχει ισοπεδώθει από ένα τυφώνα και προσπαθεί να δείξει με ποιό τρόπο προσπαθούν οι ίδιοι να γεμίσουν τις "ζωές" τους. Μερικά από τα θέματα που καταπιάνεται είναι ο ρατσισμός-σεξισμός, η βία γενικά, η αποξένωση, η φτώχια, τα ναρκωτικά, η πορνεία, ο φόνος, η νοητική καθυστέρηση και λοιπά. Καταλαβαίνει λοιπόν κανείς για το τι πρόκειται...
 Να ξεκαθαρίσω από τώρα ότι η ταινία δεν μου αρέσει στην πραγματικότητα ή καλύτερα ποτέ δεν μπορώ να αποφασίσω. Τα συναισθήματα που δημιουργεί είναι απαίσια, αδεισώπητα και επιχειρούν κάθε στιγμή και λεπτό να σε πνίξουν. Δεν είναι ταινία που προτείνω, αλλά θεωρώ ότι κάποιος σχετικός με τον κινηματογράφο πρέπει να την έχει δει. Ακούγονται πολλά για αυτή κυρίως ότι είναι ψευτοκουλτουριάρικη και χωρίς κανένα απολύτως νόημα και άλλα τέτοια. Μαζί σας, συμφωνώ η ταινία είναι ο ορισμός του irritating movie όμως έχει νόημα. Το κοινωνικό σχόλιο της όμως είναι πολύ σοβαρό και σίγουρα πιο αξιομνημόνευτο από άλλες "σκληρές" ταινίες. Όμως δεν πάυει να είναι μια από τις πιο μαύρες, νιχιλιστικές και κυρίως αφόρητα μίζερες ταινίες που έχω δει.
 Πλέον θεωρείται cult εξού και η θέση της στο αφιέρωμα και έχει αποκτήσει τη φήμη της διαβόητης ταινίας. Οι εικόνες που δείχνει είναι βγαλμένες από τον πιο ρεαλιστικό και κοντινό εφιάλτη. Την απόλυτη εξαθλίωση, την απόλυτη μιζέρια και κυρίως το απόλυτο εσωτερικό τίποτα. Αν βρει κανείς ταινία που οι χαρακτήρες της να είναι τόσο άδειοι πραγματικά στείλτε την και σε μένα. Όμως τελικά αυτό θέλει να δείξει και το πετυχαίνει αριστοτεχνικά.
 Γυρισμένο στην πιο άθλια γειτονία του Nashville που μπορούσαν να βρουν αποτελεί το ντεμπούτο του Korine και για αυτό τον παραδέχομαι. Το μόνο που δε μπορεί να πει κανείς είναι ότι η ταινία είναι επιτιδευμένη. Έχει μια ανατριχιαστική και πρωτότυπη αφήγηση σε συνδυασμό με τις φρικαλέες εικόνες του. Η ατάκα "I saw a girl flying through the sky and Ι looked up her skirt" που ήταν και ο λόγος που έμαθα την ταινία από ένα τραγούδι, νομίζω τα λέει όλα.
 Αλλά η πιο απαίσια σκηνή της ταινίας είναι μακράν αυτή της μπανιέρας προς το τέλος που χωρίς να γίνεται απολύτως τίποτα σε κάνει να νιώθεις πολύ άβολα και κάτι μέσα σου φωνάζει: "σταμάτα να βλέπεις αυτό το πράγμα!"
 Κάποιες άλλες λεπτομέριες για την ταινία. Σχεδόν όλοι οι ηθοποιοί είναι τυχαίοι κάτοικοι του Nashville όπου μεγάλωσε ο Korine και παλιοί του φίλοι. Ισχύει και για τον Jacob Sewell και τον Nick Sutton που θα μπορούσε κανείς να τους πει και πρωταγωνιστές. Παίζει ανάμεσα σε άλλους και η τελείως τρελή Chloe Sevigny που τότε τα είχε με τον Korine ο οποίος την έβαλε να φτιάξει και τα κοστούμια. Καμία σκηνή όπου κακοποιούν ζώα δεν είναι αληθινή και ήταν από τα βασικά ζητήματα του Korine. Και πάλι όμως είναι απαίσιες σκηνές.
 Η δουλειά του Korine με την κάμερα είναι καλή, ειδικά για πρώτη ταινία. Ήθελε κάθε σκηνή να γυριστεί με διαφορετικά visuals. Για αυτό και οι εναλλαγές χρωμάτων και φωτισμού. Όπως επίσης για να το κάνει πιο ρεαλιστικό επέλεξε να τραβήξει από φίλμ 35 χιλιοστών, 8 χιλιοστών, 16, και με πολλές διαφορετικές κάμερες VHS, Polaroid και άλλες. Τα πλάνα του είναι έτσι τραβηγμένα για να θυμίζει ερασιτεχνικό βίντεο και καθημερινή καταγραφή γεγονότων. Γενικά η δουλειά του είναι πολύ καλή. 
 Η μουσική φυσικά είναι το ίδιο αλλοπρόσαλλη και βλάσφημη όπως η ταινία. Από πληθώρα black metal συγκροτημάτων-μύθων, stoner θρύλων όπως οι Sleep, sludge metal (που αν δεν είχε αυτή η ταινία ποιά θα είχε;) και Roy Orbison μέχρι Madonna. Ναι όλα αυτά ακούγονται χωρίς συνοχή και κάνουν την ταινία ακόμα πιο απόμακρη στον κοινό θεατή. Για αυτό λοιπόν, η ταινία για τους λόγους που ανέφερα και για πάρα πολλούς ακόμα που βαριέμαι να γράφω είναι μια cult εξτραβαγκάντσα που πραγματικά δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα. Δεν είναι για όλους, δεν την συνιστώ γενικά και θα πρότεινα να μην πάει κανείς να την δει από περιέργεια. Το μόνο που θα κάνει είναι να χάσει το χρόνο, την υπομονή και την όρεξή του.

6/10 (θα έπαιρνε πολύ παραπάνω αλλά η ώρα που πέρασα για να το δω ήταν μαύρη και δεν μπορώ)


                                                       6. ARMY OF DARKNESS(1992)

 Ήταν η εύκολη λύση για το αφιέρωμα και αφού σε κάθε δεκαετία έχω και από ένα cult classic που το ξέρουν όλοι, είπα στα 90's να βάλω αυτό το έπος. Μπορεί να έχει γίνει γνωστο πλέον αλλά δεν χάνει την αίγλη του. Το τρίτο μέρος της τριλογίας του Sam Raimi που ξεκίνησε με το Evil Dead(1981) τελειώνει εδώ με τον πιο απίστευτο και απολαυστικό τρόπο. Στην πραγματικότητα δεν έχει ουσιαστική σχέση με τα δύο προηγούμενα καθώς το κλίμα αλλάζει, γίνεται πιο επικό, λιγότερο κλειστοφοβικό και έχει ακόμα μεγαλύτερη έμφαση στην κωμωδία.
 Η υπόθεση είναι ότι ο Ash αφού παρασύρθηκε σε αυτή την δίνη στο τέλος του Evil Dead 2(1987) βρίσκεται παγιδευμένος στο μεσαίωνα όπου πολεμάει με κάθε είδους διαβόλια και τριβόλια και προσπαθεί να γυρίσει στο παρόν. Όλα τα στοιχεία από το προηγούμενο αριστούργημα του Raimi υπάρχουν καθώς έχει εγκατεστημένο το αλυσοπρίονο στο χέρι και κυκλοφορεί αγκαζέ με την καραμπίνα (This is my boomstick που λέμε). Η συμπεριφορά του είναι ίδια και απαράλλακτη και η ηθοποιία του Bruce Campbell με τον τρόπο της πάντα μνημιώδης.
 Προσωπικά το Army of Darkness είναι το αγαπημένο μου από τα τρία και αυτό που έχω δει περισσότερες φορές. Είναι από τις ταινίες που πραγματικά δεν χορταίνεις και από αυτές που βάζεις να δεις με κάθε ευκαιρία. Είναι παρείστικη (εννοείται με σωστή παρέα, όχι κανά μαλάκα να λέει "δεν μου αρέσει επειδή είναι κακοφτιαγμένο"), ξεκαρδιστική, με πολύ δράση και σπλατεριά. Εγώ δεν χρειάζομαι τίποτα άλλο όταν έχω όρεξη για κάτι ελαφρύ.

 Μνημιώδεις ατάκες και καταστάσεις, ειδικά το βιβλίο ξεχωρίζει. Μερικά από τα πιο χάλια τέρατα που έχει δει κανείς και όσο πιο cheesy και κιτσαριά διάλογοι γίνεται. Αυτός ήσουν ρε Raimi, εκείνη την εποχή κεντούσες και μετά μας βγάζεις το Spiderman 3(2007)???
 Γράφτηκε από τον ίδιο τον Sam και τον αδερφό του Ivan ενώ ο τρίτος αδερφός περιορίστηκε σε τρεις τέσσερις κομπάρσορόλους στην ταινία, έτσι όπως κάνει πάντα άλλωστε. Οι υπόλοιποι πρωταγωνιστές είναι Bridget Fonda, η Embeth Davidtz και ας πούμε και ο Marcus Gilbert (που γύριζε τις σκηνές του ενώ είχε πάθει τροφική δηλητηρίαση).

 Το score γραμμένο από το θεό τον Danny Elfman που για μια ακόμη φορά ξεχωρίζει. Μια άλλη ενδιαφέρουσα πληροφορία είναι ότι οι περιβόητες λέξεις που λέει ο Ash πριν αγγίξει το Νεκρονομικόν δηλαδή το "klaatu, barada, nikto" είναι αναφορά στο κλασικό sci-fi The Day The Earth Stood Still(1951).
 Η παραγωγή στην αρχή είχε προβλήματα με τα λεφτά αναγκάζοντας τον Raimi και τον Campbell να βάλουν και λεφτά από την τσέπη τους για να γυριστεί ένα σωστό τέλος, όπως και έγινε. Γενικά όμως μετά την επιτυχία μιας άλλης ταινίας του Raimi το '90 την οποία θα δούμε παρακάτω η παραγωγή σπρώχτηκε και η ταινία τελείωσε επιτυχώς. Απέκτησε και κατέκτησε το cult κοινό της αμέσως ειδικά με την κυκλοφορία της σε VHS.
 Μάλιστα επιβεβαιώθηκε ότι με αφορμή το καινούριο Evil Dead(2013) που ήταν σχεδόν απογοήτευση θα γυριστεί και Army of Darkness 2 με έναν Ash μεγαλύτερο ηλικιακά αλλά όχι σοφότερο (δια στόματος Bruce Campbell αυτά). Ανυπομονώ!

9/10


                                                                7. CRY-BABY(1990)

 Εντάξει μια ταινία του John Waters έπρεπε να μπει εδώ, οπότε ας επιλέξουμε μια από τις πιο καλοβαλμένες (δεν ξέρω αν το έθεσα σωστά) ταινίες του. Θα είμαι ειλικρινής και θα πω ότι βασικά η αισθητική του Waters δεν μου αρέσει. Αυτό είναι παράξενο γιατί είμαι μεγάλος λάτρης του trash cinema και ο Waters θεωρείται από τους πατέρες του. Δεν θα διαφωνήσω καθόλου, τον θεωρώ πολύ μεγάλο στο είδος του και θεμελιωτή του ιδιώματος, έχω δει όλες τις ταινίες αλλά δεν μου ταιριάζει καθόλου. Βασικά δεν μπορώ να βλέπω το (όχι τον) Divine οπότε η μετέπειτα εποχή του Waters είναι κάπως καλύτερη. Για αυτό και επέλεξα αυτή την ταινία αφού είναι προιόν της ύστερης εποχής του Waters και συνάμα προιόν της πρώιμης εποχής του Johnny Depp όταν ήταν ακόμη άγνωστος.
 Η ιστορία περιστρέφεται γύρω από ένα νεάρο, στην πάντα αγαπημένη του Waters Βαλτιμόρη, που φαινομενικά είναι αλήτης και το παίζει σκληρός όμως καταφέρνει να κερδίσει την αγάπη μιας εντελώς διαφορετικής κοπέλας, που είναι "υποδειγμα" καλού κοριτσιού. Έτσι το αγόρι της ψάχνει τον πρωταγωνιστή για να τον εκδικηθεί.
 Το σενάριο είναι απλό και λιτό όμως σε συνδυασμό με το στυλ του Waters δεν είναι μια ακόμη ίδια ταινία. Το trash στοιχείο προυπάρχει όλων όμως η ταινία διαφέρει σε σχέση με τις υπόλοιπες ταινίες του Waters για τον απλό λόγο ότι η ταινία είναι εφηβική. Η σάτυρα και η διακωμώδιση των ταινιών του Elvis, από τον οποίο έχει δημιουργηθεί ο χαρακτήρας του Cry-Baby, είναι εμφανέστατη καθώς και η σάτυρα ταινιών μιούζικαλ που έγιναν γνωστές το '80. Εξού και το μιούζικαλ στοιχείο της ταινίας. Μπορεί λοιπόν κανείς να πει ότι η ταινία είναι μια ωδή του Waters για τους εφήβους και την επανάστασή τους καθώς στα ρομάτζα που έχουν ως επίκεντρο διαφορετικού χαρακτήρα και status ανθρώπους που ερωτεύονται. Είναι μια πολύ διαφορετική λοιπόν ταινία από αυτές της εποχής του Divine και είναι λάθος να ταυτίζει κανείς τον Waters μόνο με αυτές.
 Το cult icon λοιπόν του χαρακτήρα του Depp είναι γραμμένο στην ιστορία και αποτελεί μάλιστα στην Αμερική πολύ κλασική μεταμφίεση για το Halloween. Το δάκρυ, το τσουλούφι και τα δερμάτινα είναι απλά trademark. Πώς να μην γίνει cult?
 Ο Waters μάλιστα βρήκε τον Depp από εξώφυλλα εφηβικών περιοδικών και του πρότεινε τον ρόλο. Ο Depp που προσπαθούσε ακόμα τότε να κάνει καριέρα ως μουσικός δέχτηκε για να αποφύγει να γίνει ένας ακόμα teen idol στην τηλεόραση λόγω του 21 Jump Street(1987-1990). Μαζί με τον Johnny Depp παίζουν μια πληθώρα ηθοποιών και μη. Amy Locane, Ricki Lake (κλασική φιγούρα στις ταινίες του Waters), Traci Lords, Joe Dallesandro μούσος του Warhol και του Morrisey το '70 συνεπώς αναπόσπαστο κομμάτι της pop κουλτούρας, της trash-ίλας και κυρίως του queer cinema. Kαι δεν λείπει φυσικά ο μέγιστος Iggy Pop. Αλλά άφησα το καλύτερο για το τέλος αφού σε ρόλο έκπληξη εμφανίζεται ο Willem Dafoe. Υπάρχουν πολλές εκδοχές της ταινίας αλλά νομίζω ότι αυτή που αξίζει να δει κανείς είναι η director's cut.
 Η ταινία όπως και κάθε cult ταινία δεν είχε μεγάλη απήχηση στον κόσμο μέχρι το 2007 έγινε μιούζικαλ στο Broadway που και πάλι δεν είχε καλές κριτικές.
 Κοιτάξτε εδώ παρακάτω. Δηλαδή πόσο πιο cult να γίνει μια φωτογραφία;

6.5/10


                                                                 8. CLERKS(1994)

 Λοιπόν να ξεκαθαρίσω μερικά πράγματα. Αυτή η ταινία ήταν απόφαση τελευταίας στιγμής. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά ένας άλλος από το blog εδώ, ξέρει αυτός, μας έχει τάξει εκτενές αφιέρωμα στον Kevin Smith. Οπότε εγώ ναι μεν θα γράψω για το Clerks γιατί είναι απλά κλασικό αλλά πετάω το μπαλάκι σε μερικούς μερικούς...
 Στο θέμα μας όμως, ακούστε με προσοχή την αδιανόητα περίπλοκη υπόθεση αυτής της ταινιάρας: Είναι δύο υπάλληλοι και συνάμα φίλοι και συζητάνε.
...

 Ναι 'ντάξει το ξέρω ότι είναι δύσκολο να συλλάβεις τέτοια υπόθεση αλλά πέρα από την πλάκα τα θέματα που συζητάνε έχουν, εκτός από απίστευτη πλάκα πολύ ζουμί και αδιανόητη εξυπνάδα.
 Πριν πω το οτιδήποτε πρέπει να προειδοποιήσω ότι όποιος δεν έχει ασχοληθεί με τον κινηματογράφο (δεν χρειάζεται απαραίτητα να έχει εντρυφήσει) και δεν του αρέσει το θέατρο γενικά στο πρώτο τέταρτο θα αρχίσει να χασμουριέται και στο μισάωρο θα το κλείσει. Όμως όποιος γουστάρει πανέξυπνους διαλόγους, κυνισμό και γενικά καυστικό χιούμορ με μπόλικο πνεύμα, όχι γελοιότητες με αυτό εδώ θα βρει την υγειά του.
 Και όλα αυτά γιατί μιλάμε για μια ταινία γυρισμένη εξ ολοκλήρου σε άσπρο και μαύρο, εντελώς θεατρική, βασιζόμενη μόνο στο διάλογο. Οι αναφορές σε ταινίες δε είναι τόσες πολλές που δεν τις προλαβαίνεις. Βασικό ρόλο σε αυτό παίζει το ότι μεγάλο κομμάτι της ταινίας γυρίστηκε σε video club. Ένα βασικό στοιχείο είναι ότι η ροή της ταινίας είναι γυρισμένη έτσι ώστε να παρουσιάζει ρεαλιστικά τη ροή της ημέρας δύο των δύο φίλων.
Η παραγωγή γυρίστηκε με αρχικό budget περίπου 28.000$ μόνο, τα οποία ο Smith μάζεψε με αίμα και ιδρώτα. Το 230.000$ που αναφέρει το IMDB είναι το μετέπειτα budget που στην πραγματικότητα δεν συνείσφερε τίποτα στην παραγωγή.
 Γυρίστηκε στο ίδιο Quick Stop, αντίστοιχο μίνι μάρκετ, που δούλευε ο Kevin Smith και επειδή του επιτρεπόταν να κάνει το γύρισμα μόνο βράδυ όταν το μαγαζί έκλεινε κοιμόταν επί 21 μέρες που κράτησε το γύρισμα από μια ώρα την ημέρα. Αναπόφευκτο ήταν στο τέλος να μην μπορεί να μείνει ξύπνιος και κάποιες από τις τελικές σκηνές τις γύρισαν οι άλλοι. Τέτοια ήταν η λαχτάρα του να γυριστεί αυτή η ταινία. Είχε όμως πολύ βοήθεια και από την οικογένειά του που ανέλαβε διάφορους ρόλους στην ταινία.
 Πραγματικά δεν ξέρω ποιές σκηνές να ξεχωρίσω και ποιούς διαλόγους γιατί είναι όλα ιδιοφυέστατα. Αλλά προς χάρην του αφιερώματος θα ξεχωρίσω την απίστευτη σκηνή που ο Randall διαβάζει την λίστα με τις τσόντες στο τηλέφωνο μπροστά στην τύπισσα με το παιδί της και την σκηνή του hockey στην ταράτσα του Quick Stop. Άλλες απίστευτες σκηνές είναι η συζήτηση του Dante με την κοπέλα του περί στοματικού εναντίον σεξ, η καρτουνίστικη σκηνή της κηδείας και φυσικά η συζήτηση του Dante και του Randall περί των συνθηκών των εργαζομένων στο Death Star από το Star Wars. Αλλά υπάρχουν πολλά ακόμη να πει κανείς και είναι καλύτερα να τα δει μόνος του χωρίς υποδείξεις. Πάντα θα βρεις κάτι καινούριο.
 Η ταινία είναι η πρώτη του Smith σκηνοθετημένη και γραμμένη από αυτόν και είναι αυτή που μας συστήνει και μας μεταφέρει στο σύμπαν του. Αυτό το σύμπαν έχει όνομα και λέγεται View Askewniverse. Έχει πάρα πολλά να πει κανείς για το σύμπαν του και πολύ περισσότερα να προσέξει αλλά είπαμε είναι δουλειά αλλουνού αυτό γιατί εγώ εδώ κάνω αφιέρωμα στο cult... Ακόμα η ταινία παρουσιάζει για πρώτη φορά τους χαρακτήρες του Jay και του Silent Bob (παιγμένος από τον ίδιο τον Kevin Smith) που είναι βασικά το trademark του σύμπαντος. Οι υπόλοιποι χαρακτήρες, συνεπώς και οι ηθοποιοί, ανακυκλώνονται και εμφανίζονται και στις υπόλοιπες ταινίες αλλά για μικρό διάστημα.
 Οι βασικοί ηθοποιοί λοιπόν που απαρτίζουν το Clerks είναι: Brian O'Halloran, Jeff Anderson, Marilyn Ghigliotti, Jason Mewes, ο ίδιος ο Kevin Smith, άντε και Lisa Spoonhauer.
Επειδή λοιπόν το Clerks γνώρισε μεγάλη επιτυχία το franchise του απογειώθηκε.
 Clerks: The Tv Show, Clerks σε animation, Clerks 2(2006) και έχει ανακοινωθεί και Clerks 3. Πιο πολύ αξίζει κανείς να βρει το Clerks X του 2004 που βγήκε από την Miramax που έχει όλες τις κομμένες σκηνές και το original τέλος της ταινίας. Τέλική πινελιά είναι το soundtrack της ταινίας που αποτελείται βασικά από punk, rock και grunge κομμάτια από Alice in Chains, Bad Religion, Supernova και άλλα.
 Εδώ εγώ τελειώνω λέγοντας ότι το Clerks είναι μύθος πλέον στο cult, δίδαξε πολλούς να βλέπουν ταινίες, αλλονών εμπλούτησε τις γνώσεις τους, εκνεύρισε με το ανελέιτο βρισίδι και κυρίως στιγμάτησε πολλούς εκείνη την εποχή. Νομίζω ότι ο Smith αξίζει τα συγχαρητήριά μας και δεν είναι καν η καλύτερη ταινία του...

 8/10


                                                                 9. DARKMAN(1990)

 Άλλη μια ταινία του Raimi στη λίστα. Η παραγωγή αυτής της ταινίας ήταν πολύ δύσκολη και ο Raimi πέρασε από χίλια κύματα για να φτίαξει το όραμά του. Το Darkman όμως είναι μια εξαιρετική περίπτωση cult ταινίας και μια ταινία που για άγνωστους λόγους ποτέ δεν είδε στην πραγματικότητα την αναγνώριση που της έπρεπε. Αυτό το λέω βασικά γιατί, παρά την εισπρακτική του επιτυχία ειδικά σε σχέση με το budget του, οι περισσότεροι σήμερα φαίνεται  να έχουν ξεχάσει ή τουλάχιστον παραμελήσει αυτή την ταινία. Συν του ότι η επόμενη γενιά απλά αγνοεί την ύπαρξή του. Έπρεπε λοιπόν να την επιλέξω.
 Σκηνοθετημένη και γραμμένη από τον Sam Raimi και τον αδερφό του Ivan (όπως ανέφερα και πιο πάνω) αλλά και κάμποσους ακόμα αφηγείται την ιστορία ενός επιστήμονα που έχει εφεύρει τρόπο για την παραγωγή συνθετικού δέρματος που όμως έχει αδυναμία στον ήλιο. Όμως δεν προλάβει να χαρεί την ανακάλυψή του αφού θα καεί σχεδόν ολόκληρος από κάποιους γκάνγκερ για να επιστρέψει ως Darkman, παίρνοντας την μορφή όποιου θέλει για λίγο, για να εκδικηθεί για τον θάνατό του και να προσπαθήσει να επιστρέψει στην ζωή του.
 Το σενάριο προφανώς και προμηνύει κάτι αρκετά ενδιαφέρον αλλά και κάτι που σαν concept εκείνη την εποχή ήταν ήδη κλισέ και αυτό ήταν η εκδίκηση. Πολλοί κατηγορούν τον Raimi ότι έφτιαξε ένα υπερήρωα κόπια του Batman ή της Σκιάς και θεωρούν ότι είναι ένας ήρωας απρόσωπος χωρίς προσωπικότητα. Πολλοί μάλιστα τον κατηγορούν ότι ο Darkman δεν είναι καν υπερήρωας αφού δεν έχει στην πραγματικότητα υπερφυσικές δυνάμεις. Διαφωνώ. Ναι από την μία θεωρώ ότι έχει πολλά στοιχεία από τον Batman αλλά είναι επηρεασμένος σαν χαρακτήρας, τουλάχιστον όπως το βλέπω εγώ, από φιγούρες όπως ο Φαντομάς ή το Φάντασμα της Όπερας και άλλα παρεμφερή. Και σίγουρα βέβαια επηρεάστηκε από το αριστούργημα του Lynch και τον υποδειγματικό χαρακτήρα του The Elephant Man(1980). Όπως το βλέπω εγώ δηλαδή παίρνει χαρακτήρες που δημιουργήθηκαν στην Ευρώπη πολύ πριν και τις ενσωματώνει στην κουλτούρα του δυτικού comic. Δεν είναι λοιπόν σκέτη κόπια κάποιου άλλου αμερικανικού comic. Επίσης ο Raimi έχει δηλώσει ότι η ταινία αυτή είναι φόρος τιμής στις ταινίες τρόμου του '30 και του '40. Συν του ότι πιστεύω ότι έχει κάποια πρωτότυπα στοιχεία και κάποια trademarks. Γενικώς λοιπόν το character design μου αρέσει. Κάποιο comic geek μπορεί να έχει άλλη άποψη αλλά τι να γίνει...
 Τώρα και εσωτερικά ο χαρακτήρας του Darkman είναι αξιόλογος με την εσωτερική πάλη, τον πόνο και την τρέλα να διακρίνονται αλλά και την εξυπνάδα του να προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στο έργο. Απορίας άξιο είναι πώς τελικά κατάφεραν να τον κάνουν τον ήρωα Darkman και όχι έναν ακόμα "μπάτσο" που πολεμάει το έγκλημα. Αυτό επιτεύχθηκε με την παραπομπή του σεναρίου σε πολλά διαφορετικά χέρια. Το character building είναι πολύ καλό καθώς βλέπουμε την πορεία ενός ταπεινού και σεμνού ανθρώπου ενώ μεταλάσσεται σε εκδικητή και σιγά σιγά χάνει τα λογικά του. Όμως και οι χαρακτήρες που περιβάλλουν τον Darkman είναι αξιομνημόνευτοι.
 Η ταινία βέβαια έχει και αρκετές αξιόλογες ατάκες με πιο γνωστές την ατάκα της τελευταίας σκηνής αλλά και το προσωπικό αγαπημένο μου στιγμιότυπο του: "They took my hands" ή το "take the fucking elephant".
 Όσον αφορά το casting υπάρχουν πολλές ιστορίες. Στο πρωταγωνιστικό ρόλο ο Liam Neeson. Ο ρόλος αρχικά ήταν του Bruce Campbell αλλά η παραγωγή τον έβγαλε άχρηστο σε γενικές γραμμές και έδωσε το ρόλο στον Neeson. Εδώ που τα λέμε δεν είχαν και πολύ άδικο γιατί όσο cult φιγούρα και αν είναι ο Campbell και όσο και αν τον αγαπάμε εμείς οι σκουπιδόφιλοι δεν νομίζω ότι σε ρόλο που απαιτεί εσωτερική πάλη θα τα πήγαινε και τόσο καλά. Κάνει όμως την εμφάνισή του για να μην μείνει κανείς παραπονεμένος. Τέλος πάντων, ακόμα και ο Gary Oldman και ο Bill Paxton ήταν υποψήφιοι για τον ρόλο πριν καταλήξει στον Neeson. H Frances McDormand έχει το συμπρωταγωνιστικό ρόλο και ΕΥΤΥΧΩΣ που δεν τον έδωσαν στη Julia Roberts γιατί η ταινία θα είχε πάει άκλαφτη. Οι κακοί της υπόθεσης είναι ο Colin Friels(τον ρόλο του απέρριψαν ο James Caan και ο Richard Dreyfuss ) και ο Larry Drake. Φυσικά παίζει ο Ted Raimi για όποιον απορούσε... Σιγά μην έλειπε.
 Τέλος πάντων υπάρχουν και πολλά πράγματα για την παραγωγή που δεν αναφέρω και ακόμα πιο πολλά που δεν ξέρω. Όποιος ενδιαφέρεται ας τα βρει μόνος.
 Μουσικάρα από τον μεγάλο Danny Elfman όπως και για το Army of Darkness, τι να πεις...
Το υλικό που πρόσφερε η ταινία ήταν αρκετό για να βγάλουν λεφτά κάποιοι κυρίως με μαλακίες όπως τα sequel, κάτι action figures και η μόνη αξιόλογη προσπάθεια έγινε από την Marvel που έβγαλε κάποια comics με τον Darkman μετά την κυκλοφορία της ταινίας.

7.5/10




                                                              10. DARK CITY(1998)

 Φυσικά και άφησα το καλύτερο για το τέλος. Με αυτό το review μπαίνω σε μπελάδες μπορώ να πω γιατί καταπιάνομαι με μια ταινία που όμοιά της δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ. Αυτά που έχει να πει είναι τόσα πολλά, τόσο δύσκολα να τα εκφράσεις και γενικότερα είναι τα πάντα στον υπερθετικό βαθμό. Οπότε δεσμεύομαι να μιλήσω πολύ διεξοδικά για αυτήν την ταινία σε μια άλλη στήλη που θα εγκαινιάσουμε σύντομα που θα αφορά καθαρά ανάλυση ταινίας και spoiler talk. Εδώ θα κάνω μια σύντομη ανασκόπηση και θα μιλήσω για κάποια βασικά στοιχεία χωρίς να εκτεθώ. 
 Το είδος της ταινία θεωρείται neo-noir sci-fi. Θεωρώ ότι ο χαρακτηρισμός είναι πολύ εύστοχος αλλά και λίγο παρακινδινευμένος αφού η ταινία ουσιαστικά δεν γνωρίζει σύνορα και πατάει σε πολλά διαφορετικά είδη (όχι όλα για είμαι εξηγημένος).  
 Πρώτον να ξεκαθαρίσω ότι η ταινία είναι εδώ μεσα αποκλειστικά για το cult στοιχείο και δεν έχει σχέση με τις υπόλοιπες trash-ίλες της λίστας οπότε για όποιον δεν το έχει δει να περίμενει ένα έργο φτιαγμένο στην εντέλεια με ιδιαίτερη προσοχή στις λεπτομέριες και πάρα πολλά κρυφά μηνύματα. Το βασικό cult στοιχείο της είναι λοιπόν ότι είναι μια από τις πιο υποτιμημένες ταινίες όχι της δεκαετίας αλλά της ιστορίας όντας συνάμα μια από τις καλύτερες και πιο ιδιοφυείς ταινίες που μας πρόσφερε ποτέ ο κινηματογράφος. Μιλάμε για ένα έργο που ξεπερνάει κάθε όριο, κάθε προσδοκία. Θέλετε και μια υπερβολή; Αν δεν το έχει δει κανείς τουλάχιστον 10 φορές δεν το καταλαβαίνει πλήρως.
 Το πρώτο κομβικό σημείο λοιπόν είναι το αξεπέραστο σενάριο: Ένας άνθρωπος ξυπνάει σε μια παράξενη και απειλητικά σκοτεινή πόλη χωρίς ιδέα του ποιός είναι. Στην πορεία ανακαλύπτει μια σύζυγο που επίσης δεν θυμάται και συνάμα καταδιώκεται από κάτι περίεργα πλάσματα που τον κυνηγάνε για να του πάρουν την ψυχή.
 Ειλικρινά αυτό είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω για να μην χαλάσω και κάνω spoiling σε κάποιον που δεν το έχει δει. Ανεπίτρεπτο βέβαια αλλά τέλος πάντων.

Δεύτερο και βάσικότερο σημείο που εκτοξεύει την ταινία στο υπερπέραν είναι η ατμόσφαιρα. Η ατμόσφαιρα δεν περιγράφεται με λόγια, είναι κάτι εξωκοσμικό. Είναι μια ιδέα η ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας. Είναι ο θεός, είναι το υπερβατό, είναι το άπιαστο. Ok σταματάω αλλά τέλως πάντων φαντάζομαι καταλάβατε την άποψή μου... Μια πόλη χωρίς ήλιο με ψηλά απειλητικά κτήρια, ρολόγια που δεν δείχνουν την ώρα, σπίρες και αδιέξοδα παντού και αυτοί οι ανατριχιαστικοί άσπροι τύποι που σε κυνηγάνε παντού (get the picture?).
Το πόσο σκοτεινή, υπερφυσική, απόκοσμη και πιστευτή είναι αυτή η λεγόμενη ατμόσφαιρα θα το καταλάβετε μόλις το δείτε. Παρατηρήστε τα κτήρια σε συνδυασμό με τους δρόμους με το μαεστρικά βαλμένο φως του δημιουργού και τις εναλλαγές της κάμερας. Και αυτό μόνο για αρχή, αλλά αφού εδώ δεν θα αναλύσω δεν επεκτείνομαι άλλο. Και όλα αυτά είναι μόνο το περίβλημα...
 Είναι γυρισμένο εξ ολοκλήρου σε στούντιο, όλα τα σκηνικά είναι κατασκευασμένα και δεν έχουν γίνει γυρίσματα σε κάποιο πραγματικό μέρος.
Ένα σημαντικό και από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια της ταινίας είναι τι διάολο είναι αυτοί οι περίεργοι τύποι. Νομίζω ότι δεν αξίζει να το αποκαλύψω εδώ αλλά να δει κανείς από μόνος του.

 Ο δημιουργός της ταινίας, δηλαδή οραματιστής, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός και πολλά άλλα είναι ο Alex Proyas (δεν βάζω κανένα επίθετο για να τον χαρακτηρίσω γιατί σκοπεύω να το κάνω άλλη φορά). Πάντως πρέπει να πω με κάθε ειλικρίνια ότι του χρωστάω ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του ποιός είμαι σημέρα. Οι επιρροές του για την ταινία είναι πάρα πολλές αλλά οι σημαντικότερες και πιο εμφανείς στην ταινία είναι βασικά τα film noir του '40 και του '50 καθώς και ο Franz Kafka μαζί με τον Πλάτωνα και την αλληγορία του σπηλαίου. Αυτά είναι τα στοιχεία που βγάζουν μάτι αλλά συνδυάζονται με άλλες επιρροές όπως το Rocky Horror Show(1975), το αυθεντικό Twilight Zone, ο Fritz Lang και τα αριστουργήματά του, ο Terry Gilliam και κάτι που πρόσεξα την τελευταία φορά που είδα, το Akira. Ναι το ίδιο που έγραψα στο αφιέρωμα του '80.
 Όμως η βασική σύγκριση του Dark City είναι με το Matrix για πολλούς λόγους. Το Matrix βγήκε ένα χρόνο μετά από το Dark City και γυρίστηκε στα ίδια στούντιο στο Σύδνευ χρησιμοποιώντας πολλά από τα ίδια σκηνικά που πουλήθηκαν στα αδέρφια Wachowski μετά το τέλος των γυρισμάτων. Η αισθητική θα μπορούσε να πει κανείς ότι μοιάζει και το γενικότερο concept επίσης. Όσον αφορά το στοιχείο της έμφυτης μνήμης που αφορά και τις δύο ταινίες δεν θα επεκταθώ καθόλου εδώ γιατί θα ξημερώσουμε.
 Μέγιστο cast: μεγάλος Rufus Sewell (στον απόλυτο ρόλο της καριέρας του), Kiefer Sutherland (στον απόλυτο ρόλο της καριέρας του, γαμώ το 24(2001)), William Hurt, η αγαπημένη μου υπεράνω πάντων Jennifer Connelly (μακάρι να ήταν πιο σημαντικός ο ρόλος της εδώ), το ντεμπούτο της Melissa George (πολύ όμορφη, η φωτογραφία στο IMDB την αδικεί), Colin Friels (και εδώ) και Richard O' Brien (στον απίστευτο ρόλο του Mr. Hand που σχεδιάδτηκε αποκλειστικά για αυτόν) στους βασικούς ρόλους.
 Κλείνοντας, η ταινία όπως καταλαβαίνει κανείς με έχει στιγματίσει, είναι η πρώτη από τις Top 10 προσωπικές αγαπημένες μου ταινίες που γράφω στο blog και στην πραγματικότητα δεν έχω πει τίποτα. Θα επανορθώσω όμως και θα κάνω μια όσο πιο διεξοδική ανάλυση μπορώ σύντομα.

10/10


 Με μια γενικότερη ανασκόπηση λοιπόν ένα ακόμα αφιέρωμα έφτασε στο τελος του καλώς ή κακώς. Θεωρώ ότι οι περισσότερες από τις ταινίες που επέλεξα για τη δεκαετία του 90 είναι γενικά δύσκολες για review και έχουν πολλά σημαντικά σημεία που αξίζει κανείς να τα βρει μόνος του (το επαναλαμβάνω για πολλοστή φορά). Υπάρχουν πολλά πράγματα να πει κανείς για μερικούς ανθρώπους που αφιέρωσα το χρόνο μου όπως ο Proyas, ο Kevin Smith, ο Tarantino, o Raimi καθώς ο καθένας με δικό του τρόπο φτιάχνει ένα δικό του μοναδικό κόσμο. Για αυτό οι ταινίες αυτές έχουν μείνει στην ιστορία και για αυτό είναι και cult. Πώς αποκτάς φανατικό κοινό αν φτιάχνεις μια ταινία του σύρμου; Όμως μην αδικούμε και τις υπόλοιπες που έγραψα. Βρίσκονται δικαιωματικά εδώ και συντέλεσαν στην κουλτούρα των 90's. Το Wishmaster λιγότερο αλλά και πάλι γαμάει για αυτό που είναι.

 Ωραία η δεκαετία του 90 αλλά να δείτε και κάτι σύγχρονα διαμάντια που ετοιμάζω για τη πρώτη δεκαετία του 2000...