The Lords Of Salem 2012

 Μην ξεγελιέστε από το γαμάτο poster. Αυτή τη φορά θα ρίξω κράξιμο. Δύο από τους φίλους μου που έμπιστεύομαι το γούστο τους το είδαν πριν από μένα και μου είπαν ότι είναι κατά βάση απογοήτευση, ήθελα όμως να το διαπιστώσω και μόνος μου. Αυτό γιατί ο Rob Zombie έχει βγάλει δύο σχεδόν αριστουργηματικές ταινίες και το θέμα της ταινίας προσφέρεται για να δημιουργήσει πάνω σε αυτό τα δικά του ανουσιουργήματα και τους δικούς τους εντελώς παρανοϊκούς χαρακτήρες. Αλλά πού είναι όλα αυτά; Βασικά πουθενά, γιατί όπως αποδείχτηκε το σενάριο ήταν πάρα πολύ προχειροφτιαγμένο και τα στοιχεία δεν κολλούσαν καθόλου μεταξύ τους.
 Η Heidi είναι ραδιοφωνική παραγωγός και πέφτει μυστηριωδώς στα χέρια της ένα βινύλιο από κάποιους Lords. Παίζει το βινύλιο, για να τους προωθήσει, το οποίο της ξυπνά ένα παλιό τραύμα. Εμφανίζεται ένα άλλο κουτί με εισιτήρια για μια συναυλία των Lords (of Salem). Τελικά αυτοί οι Lords of Salem είναι μια σύναξη μαγισσών που αναζητά θύματα... Ναι το σενάριο και μένα με μπέρδεψε πολύ και ειδικά στα σημεία που συσχετίζει τη πρωταγωνίστρια με τις μάγισσες. Δεν έχει απολύτως καμία συνοχή, είναι βαρετό και ανούσιο. Δεν περίμενα να το πω αλλά ο Zombie εδώ απογοητεύει. Το ζήτημα είναι ότι είναι και σεναριογράφος άρα δεν έχει την απαλλαγή ότι προσπαθεί να σουλουπώσει το σενάριο κάποιου άλλου που προφανώς το έγραφε ενώ έκανε την ανάγκη του. Το έργο είναι ολοκληρωτικά δικό του όπως ακριβώς ήταν και το καταπληκτικό House of 1000 Corpes(2003) και το ακόμα πιο καταπληκτικό The Devil's Rejects(2005).
 Αυτό το πράγμα όμως δεν μοιάζει ούτε στο απειροελάχιστο με τα παραπάνω. Οι χαρακτήρες εδώ είναι τόσο παγερά αδιάφοροι που ούτε τους θυμάμαι και το είδα πριν μια βδομάδα. Το ίδιο ισχύει και για το τέλος. Καμία υποψία ευρηματικής ατάκας και καμία υποψία καλής αρρωστήλας και gore-ίλας με εξαίρεση μια-δύο σκηνές. Ατμόσφαιρα δεν έχει καλή και το χειρότερο είναι ότι σε κάποια σημεία που πάει να χτίσει ατμόσφαιρα και να θυμίσει επιτέλους λίγο Zombie, το καταρρακώνει από μόνος του με κάποια ανούσια ηλιθιότητα. Για παράδειγμα η σκηνή που η πρωταγωνίστρια μπαίνει στο περιβόητο δωμάτιο το οποίο είναι ολοσκότεινο και υπάρχει ένας σταυρός με κόκκινο νέον. Έχει και κάτι υπόκοφους ήχους από πίσω και εδώ λες ότι επιτέλους έφτιαξε ατμόσφαιρα.Και μόλις το λες αυτό σου γαμάει τη σκηνή παρουσιάζοντας σου ένα πράμα που μοιάζει με το yeti. Για ποιό λόγο;
 Το μόνο που πραγματικά μπορώ να πω ότι μου άρεσε είναι η μουσική. Οι επιλογές που βάζει είναι πραγματικά πολύ καλές με μπαντάρες όπως οι Rush και οι Velvet Underground να δίνουν και να παίρνουν και φυσικά το Lacrimosa: Dies Illa από το Requiem του Mozart και ο Bach. Ειδικά το Venus in Furs των Velvet Underground είναι για τη ταινία ένα συν. Το original score γραμμένο από τον πρώην κιθαρίστα του Marilyn Manson: John 5 είναι εντελώς αδιάφορο και φαίνεται ότι προσπαθεί πολύ να τρομάξει τον κόσμο αλλά δεν τα καταφέρνει. Όμως έχει ένα κομμάτι στο όλο score που ακούγεται λίγο στην ταινία και είναι πολύ καλό.
 Ακόμα και το cast είναι "λίγο". Μόνο η Sheri Moon Zombie αξίζει αλλά και πάλι μην περιμένετε τον χαρακτήρα που είδατε στα δύο αριστουργήματά του. Εδώ ο χαρακτήρας είναι σχεδόν τιποτένιος. Συμπρωταγωνιστές ο Jeff Daniel Phillips, o Bruce Davison και ένας ρόλος κράχτη για τον Sid Haig.
 Η ταινία ξεκινάει αρκετά καλά με τις μάγισσες, την επίκληση στο σατανά και τις εναλλαγές της κάμερας με τον τράγο και δείχνει ότι ο Zombie έβγαλε επιτέλους μια καλή ταινία μετά από κάμποσο καιρό παρακμής. Δεν ξέρω τι πήγε στραβά και το έχασε. Ακόμα και στις σκηνές με το θέατρο και την υποβλητική μουσική του Mozart που είναι γενικά καλές ένιωσα ότι κάτι λείπει και αυτό είναι η χαρακτηριστική πινελιά του δημιουργού τους. Κρίμα αλλά η ταινία δεν είναι του Rob Zombie, είναι μια μετριότητα του συρμού, δεν την συνιστώ.

                           Δεν αναλύω άλλο ούτε σκηνοθετικά ούτε τίποτα. Δεν χρειάζεται να το δείτε.

5/10  (για την μουσική και μόνο)