Τα Χρονικά του Δρακοφοίνικα: Αδάμαστος

 Μόλις έμαθα ότι ο αδάμαστος θα κάνει πρεμιέρα στο φεστιβάλ της Αθήνας πραγματικά ενθουσιάστηκα. Το παρακολουθούσα από καιρό, δηλαδή τουλάχιστον δυό χρόνια και το μόνο που υπήρχε ήταν το εντεκάλεπτο prelude. Σε κάποια φάση η παραγωγή είχε σταματήσει λόγω έλλειψης χρημάτων. Λοιπόν τελικά η ταινία ολοκληρώθηκε και το αποτέλεσμα είναι μια πρωτοφανής αποκάλυψη. Ποτέ πριν για τα ελληνικά δεδομένα δεν επιχείρησε κάποιος να φτιάξει τέτοια ταινία. Γράφω για τον αδάμαστο ξεχωριστά από τις υπόλοιπες ταινίες που είδα στο φεστιβάλ μόνο και μόνο για να του δώσω την πρέπουσα σημασία και προσοχή. Ίσως να είναι η αρχή για ένα διαφορετικού είδους ελληνικό σινεμά, πιο τολμηρό, πιο αληθινό και λιγότερο επιτηδευμένο από τον Λάνθιμο ας πούμε. Η ταινία μπορεί να μην προβληθεί ποτέ στο εξωτερικό (κάτι που μακάρι να γίνει) και να μην βραβευτεί όπως η ψευτοκουλτούρα του Λάνθιμου ή της Τσάγκαρη όμως για μένα είναι ένα υπέρλαμπρο επίτευγμα για το οποίο θα μιλάω για πολύ καιρό. Εάν την δω αντικειμενικά και συγκρίνω την ταινία με τα διεθνή πρότυπα τότε δεν μπορείς να της βάλεις βαθμολογία περισσότερο από 4 ή 5. Αλλά είσαι παντελώς ηλίθιος εάν κάνεις αυτή τη σύγκριση. Τα χρονικά του δρακοφοίνικα για την Ελλάδα είναι επανάσταση! Μιλώντας τώρα πιο πρακτικά θα ήθελα να αναφέρω τα στοιχεία που με έκαναν να αγαπήσω την ταινία από τη πρώτη στιγμή.    
 Γυρίστηκε συνολικά με γύρω στα 10.000 ευρώ, 7.000 ήταν ο αρχικός προυπολογισμός και κατόπιν καμπάνιας-πλατφόρμας που διεξήχθη μαζεύτηκαν από τον κόσμο άλλα 3.000 ευρώ και η παραγωγή ολοκληρώθηκε (με επιφύλαξη τα νούμερα). Η πλατφόρμα αυτή λέγεται indiegogo και είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον και πρωτοπόρο. Η ταινία είχε μείνει "on hold" για μεγάλο διάστημα και δεν γνώριζε κανείς αν θα ολοκληρωθεί, παρ' όλα αυτά δεν τα παρατήσανε. Γυρίστηκε απο ότι έμαθα σε μέρη πολύ κοντινά (λόγω χαμηλού budget) όπως στη Πάρνηθα, στην Κορινθία και στη Φωκίδα, που ήταν και ο τόπος καταγωγής της συμπρωταγωνίστριας Κωνσταντίνας Γεωργαντά. Το γαμάτο σπήλαιο είναι από εκείνη την περιοχή στη Φωκίδα (δε συγκράτησα το όνομα). Ο σκηνοθέτης της ταινίας (και συμπρωταγωνιστής) είναι ο Θάνος Κερμίτσης στον οποίο πραγματικά βγάζω το καπέλο για το κουράγιο, την επιμονή και τις ιδέες του αλλά κυρίως τα κότσια που είχε να επιχειρήσει κάτι τέτοιο. Το ίδιο ισχύει και για τους ηθοποιούς οι οποίοι δούλεψαν αφιλοκερδώς για να ολοκληρωθεί η ταινία, πράγμα μνημειώδες. Μια ακόμα σημαντική λεπτομέρεια είναι ότι βασίστηκε σε comic του κύριου πρωταγωνιστή της ταινίας Γιάννη Ρουμπούλια πράγμα που ανεβάζει ακόμη περισσότερο την αίγλη και τον μύθο που είμαι σίγουρος ότι θα χτίσει η ταινία.

 Ο Γιάννης ήταν από πολύ μικρός παθιασμένος με τα comic και μάλιστα έχει βραβευτεί για την δουλειά του σε comicdom και άλλες αντίστοιχες εκδηλώσεις.
 Το σενάριο: Τον καιρό του σκότους στον κόσμο του Elebros, βασιλεύει η αυτοκρατορία του δρακοφοίνικα. Ο πολεμιστής Dragar είναι σκλάβος και αναγκασμένος να παλεύει για να ψυχαγωγεί τους ευγενείς. Καταφέρνει όμως να δραπετεύσει παίρνοντας όμηρο την κόρη ενός από τους στρατηγούς της αυτοκρατορίας. Ο Στρατηγός όπως είναι λογικό εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό για να τον πιάσει. Ο Dragar από την άλλη οδεύει προς το χωριό και στην γυναίκα του που έχει να δει τέσσερα χρόνια αντιμετωπίζοντας πολλές δοκιμασίες.
 Το score της ταινίας το σύνθεσε o Δημήτρης Παπαβασιλείου και είναι απλά επικό, τα κοστούμια εξίσου, τα τέρατα πιο cult πεθαίνεις. Όλα συμβάλλουν στην ατμόσφαιρα που ήθελαν να φτιάξουν και το πέτυχαν με το παραπάνω. Είναι cult classic από τώρα και εγώ σαν μεγάλος φαν του είδους απλά το αγάπησα. Είμαι σίγουρος ότι σε μερικά χρόνια που οι νέες γενιές θα λένε είδα τον Αδάμαστο εμείς θα θυμόμαστε τη νύχτα που το είδαμε πριν καν κυκλοφορήσει και θα το λέμε με καμάρι. Αυτό λοιπόν είναι από τα λίγα ελληνικά έργα που επευφημώ τόσο πολύ γιατί ομολογώ ότι το ελληνικό σινεμά έτσι όπως έχει εξελιχθεί δεν μου αρέσει. Μακάρι και άλλες ανεξάρτητες παραγωγές να έχουν τέτοια ενίσχυση από τον κόσμο και να δίνεται η δυνατότητα σε ανθρώπους με ιδέες να υλοποιούν το έργο τους. Κάτι όμως που δεν πρέπει να παραλήψω είναι ο μικρός θεούλης Μελέτης Γεωργιάδης στο ρόλο του στρατηγού. Ψάχνοντας για τον Μελέτη ήρθα σε επαφή με τον Αδάμαστο, έχοντας απλά τρελαθεί από Το Κακό(2005) και το Το Κακό-στην εποχή των ηρώων(2009) τα οποία πραγματικά έχω στη καρδιά μου και βλέπω τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο (αναμένατε και review εμπεριστατωμένο).
 Είχα την ατυχία να κάτσω πρώτη σειρά στο σινεμά και να δω την ταινία πεπλατισμένη, όμως από την άλλη είχα την τύχη να είμαι ακριβώς μπροστά στο Q&A που ακολούθησε με παρουσία των συντελεστών. Οι εικόνες που είδα πραγματικά με συγκίνησαn, όλοι τους είχαν μοιραστεί τον κόπο και τον μόχθο για να φτιαχτεί αυτή η ταινία και αυτό τους έκανε σαν οικογένεια. Ανεξάρτητα από τα τετριμμένα σχόλια και τις απαντήσεις που έδιναν στον κόσμο εγώ όντας μπροστά παρατήρησα διάφορα πράγματα, το πως κοιτάζονταν μεταξύ τους, πως μιλούσαν και μοιράζονταν την ίδια χαρά. Πραγματικα αυτό είναι κάτι που δεν μπορούσα να μην αναφέρω, η ταινία έχει φτιαχτεί με πολλή αγάπη και πάθος και αυτό είναι κάτι που της δίνει ψυχή και περνάει στον θεατή.

 Δεν χρειάζεται να αναλύσω τεχνικά την ταινία, ούτε την ηθοποίια, ούτε τα εφέ. Απλά μπράβο για την αξιέπαινη προσπάθεια! Μόνο μια παρατήρηση έχω να κάνω, ότι γενικά η ταινία δεν είχε τις ατάκες που της αρμόζαν με εξαίρεση ένα δύο σημεία. Αν τις είχε σε συνδυασμό με όλα τα υπόλοιπα θα έπαιρνε ένα βαθμό παραπάνω από μένα.


                                                                                                                                 8/10