Νύχτες Πρεμιέρας-Φεστιβάλ Αθήνας 2013 (aiff)
Θα κάνω μια προσπάθεια να αποτυπώσω το πνεύμα του φεστιβάλ και να μιλήσω ενδεικτικά για μερικές ταινίες που είδα φέτος. Κάθε χρόνο βγάζω κάρτα διαρκείας και περιμένω στην ουρά για την έκδοσή της απ' την πρώτη μέρα. Αλλά επειδή φέτος δεν έκατσα εγώ στην ουρά δεν ήξερα τι προσέλευση θα είχε το φεστιβάλ και πόσος κόσμος θα πλακωνόταν έξω από τα εκδοτήρια. Εκ των υστέρων συμπέρανα ότι ο κόσμος και πάλι φέτος ήταν λιγότερος από πέρσι (τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε) όπως αντίστοιχα πέρσι ήταν λιγότερος από το 2011. Ελπίζω αυτό να μην συνεχιστεί και όταν βγάλω του χρόνου να αισθάνομαι σα να βρίσκομαι σε post-apocalyptic ταινία. Anyway για δεκατέσσερις-δεκαπέντε ταινίες θα μιλήσω γιατί τόσες επέτρεπε το budget μου να δω και στο τέλος θα κάνω το σχόλιό μου για το φεστιβάλ.
TORE TANZT (2013)
Η πρώτη μεγάλου μήκους που είδα φέτος, γιατί είχαν προηγηθεί κάποιες μικρού μήκους για τις οποίες θα μιλήσω στο τέλος, ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλή. Ήλπιζα ότι όλες όσες θα έβλεπα θα ήταν τόσο καλές. Κάτι μου έλεγε ότι η ταινία δεν είναι κοινή για αυτό παρά τις άβολες ώρες έπρεπε να τη δω. Το σενάριο, βασισμένο σε αληθινή ιστορία: ένας νεαρός θρήσκος με μια φανερή ανάγκη να είναι μέρος μιας ομάδας, να ανήκει κάπου, εγκαταλείπει το κοινόβιο που μένει όταν γνωρίζει έναν φαινομενικά ευγενικό, καλόκαρδο οικογενειάρχη με πανκ καταβολές όμως, ο οποίος εγκαθίσταται σπίτι του. Εκεί γνωρίζει την κόρη του με την οποία αναπτύσει μια ιδιαίτερη σχέση. Όμως αυτός ο καλόκαρδος άνθρωπος δεν είναι αυτο που δείχνει, αλλά ένα σαδιστικό καθίκι. Καλό το σενάριο παρά τις όποιες τρύπες που μπορεί να έχει γιατί τελικά βγαίνει ουσία. Και 'γω στην αρχή έλεγα μα γιατί δεν κάνει το ένα και το άλλο και τα γνωστά που λέμε όλοι μας όταν το σενάριο δεν μας κάθεται καλά. Όμως κατάλαβα ότι ήθελε να πει άλλα πράγματα γι' αυτό το βούλωσα. Στις Κάννες το κοινό και οι κριτικοί διχάστηκαν μερικοί επεφημόντας το και άλλοι γιουχάροντας το. Αλλά δεν εμπιστεύομαι κανένα από δαύτους οπότε απλά το αναφέρω. Πριν μιλήσω για την ταινία, πρέπει να αναφέρω ότι είναι το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Katrin Gebbe (πλην μιας μικρού μήκους που έχει κάνει) κάτι που είναι λαμπρό επίτευγμα. Η ταινία φυσικά έχει λάθη και κάποια επαναλαμβανόμενα μοτίβα (όχι ότι είμαι κάποιος εγώ για να κρίνω) αλλά πραγματικά μακάρι να ήταν όλες οι πρώτες σκηνοθετικές απόπειρες έτσι. Η Gebbe δείχνει πολύ καλές προδιαγραφές και επιρροές (τρανταχτή η επιρροή του Haneke) και εαν το νέο κύμα ευρωπαικού σινεμά έχει παραδείγματα σαν την Gebbe εγώ θα το υποστηρίξω και με το παραπάνω. Τα χρώματα που επέλεξε ήταν πολύ ταιριαστά στο μαύρο κι άραχνο mood της ταινίας και κάποια εξωτερικά πλάνα με το φως ήταν πραγματικά πολύ καλά. Στη σκηνή με τα συγκρουόμενα που τους ακολουθεί η κάμερα σε δύσκολες κινήσεις και με το φως από πίσω η σκηνοθέτης δείχνει πολλές δυνατότητες. Όμως και ο Julius Feldmeier σαν πρωταγωνιστής ήταν πολύ καλός. Παντελώς άγνωστος ηθοποιός, δεν ξέρω που τον βρήκε όμως έπαιζε πολύ καλά με κύρια χαρακτηριστικά της ηθοποιίας του το βλέμμα και τις κρίσεις επιληψίας. Συμπρωταγωνιστές οι εξίσου καλοί Sascha Alexander Gersak και Swantje Kohlhof. Η ταινία είναι βαρύ δράμα, σκληρή (όχι όσο έλεγαν) αλλά καθόλου επιτηδευμένη και δήθεν. Δεν θέλω να κάνω spoiling οπότε την αναλύω πολύ περιφεριακά. Ειδικά το τέλος είναι μια πολύ καλή αλληγορία (ή άμα είσαι χριστιανός παραβολή) και νομίζω χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή. Όμως το πιο δυνατό χαρτί της ταινίας είναι οι χαρακτήρες. Εκτός του ότι είναι αλληγορικοί: ο πρωταγωνιστής, ο πατέρας και το κορίτσι είναι και οι τρεις φτιαγμένοι για να δημιουργούν ακραία συναισθήματα. Φαίνεται σε ολη τη διάρκεια της ταινίας το θρησκευτικό στοιχείο και η εσωτερική πάλη. Για μένα η ταίνια δεν είναι όμως θρησκόληπτη ούτε εξυμνεί το Χριστό ή διαδίδει το λόγο του θεού και άλλες τέτοιες μαλακίες. Η πίστη είναι σημαντική για τον καθένα και αυτός αποφασίζει που τον βοηθά ή ποιον αυτός θα βοηθήσει.Θεωρώ ότι έχει πολύ βαθιά νοήματα και πρέπει να την ξαναδώ για να κάνω μια εμπεριστατωμένη ανάλυση κάποια άλλη στιγμή. Και όλα αυτά έγιναν με 300.000 ευρώ. Όταν κυκλοφορήσει δείτε την, αξίζει για πολλούς λόγους.
8.5/10
FRANCES HA (2013)
Η συγκεκριμένη ήταν η ταινία έναρξης του φετινού φεστιβάλ και νομίζω ήταν μια καλή επιλογή. Αν άρχιζε με το Tore Tanzt θα ήταν λιγο δυσοίωνα τα πράγματα. Είναι μια ταινία πολύ ευχάριστη και ότι πρέπει για να ξεσκάσεις από τυχόν βαριές ταινίες που προβάλει συνήθως το φεστιβάλ. H ιστορία είναι μιας χαζοχαρούμενης, αγαθής αλλά καλόκαρδης κοπέλας η οποία μένει με την φίλη της στο ίδιο διαμέρισμα στο Μανχάταν. Όταν η φίλη της από την οποία είναι άκρως εξαρτημένη αποφασίζει να μετακομίσει, η Frances πρέπει να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να βρει τρόπους να ανταπεξέλθει στην απαιτητική Νέα Υόρκη. Η σκηνοθεσία είναι του Noah Baumbach και είναι αρκετά συμπαθητική. Εμφανής βέβαια η μεγάλη επιρροή του από το Manhattan(1979) του Woody Allen και μάλλον για αυτό επέλεξε να το γυρίσει σε ασπρόμαυρο. Θεωρώ πάντως ότι και χωρίς την επιλογή της διχρωμίας το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο. Με λίγα λόγια δεν του προσέδωσε κάτι παραπάνω, αλλά δεν είναι και αρνητικό. Ο Baumbach μην ξεχνάμε ότι έχει συνεργαστεί με τον Wes Anderson, δεν είναι και κανάς άχρηστος. Το σενάριο το έγραξε ο ίδιος μαζί με την πρωταγωνίστρια της ταινίας Greta Gerwig την οποία έχω αρχίσει να την συμπαθώ δεόντως. Δεν είναι ότι είναι ιδιαίτερα όμορφη ή κάτι τέτοιο, όμως έχει τύπο και χαρακτήρα. Στην ταινία είναι καλή χωρίς ιδιαίτερη μνεία σε κάποια σκηνή. Η ταινία είναι σχεδόν όλοκληρη ριγμένη πάνω της, αφού έχει και το όνομα του χαρακτήρα της, και νομίζω ανταπεξέρχεται πολύ καλά. Έχει μια όμορφη και αισιόδοξη αύρα η ταινία, δείχνοντας το ωραίο πρόσωπο της μεγαλούπολης και περνάει την ιδέα ότι όσο χύμα και ονειροπαρμένος και αν είναι ένας άνθρωπος μπορεί να τα βγάλει πέρα αρκεί να προσπαθήσει.
Μάλιστα ο σκηνοθέτης εκμεταλεύεται το φως έτσι ώστε να δώσει μια παραπάνω ζεστασιά στην υπόθεση.
7/10
HK:HENTAI KAMEN (2013)
Ήρθε η ώρα! Ήρθε η ώρα να γράψω για αυτό το απίστευτο ανουσιούργημα. HK ο εκδικητής φορούσε κιλοτάκι είναι ο ελληνικός τίτλος. Ο οποίος είναι από τους λίγους επιτυχημένους ελληνικούς τίτλους που προσδίδουν στο όλο concept ακόμα περισσότερο χαβαλέ. Ο original τίτλος Hentai Kamen σημαίνει η ανώμαλη μάσκα! Μόνο μα μόνο Ιάπωνες μπορούσαν να βγάλουν τέτοιο επιτευγμα. Η κλασική εμμονή τους με τα βρακιά άλλωστε είναι πλέον γνωστή. Μαθητής μεταμορφώνεται σε ανώμαλο σούπερ ήρωα όταν φοράει στη μούρη φορεμένα γυναικεία βρακιά και αντιμετωπίζει φοβερούς και τρομερούς εγκληματίες που απειλούν ότι θα κατεβάσουν μέχρι και χίλιες φούστες μέσα σε μια μέρα και άλλα σχετικά. Εγώ βασικά αγαπώ τους Ιάπωνες για άπειρους λόγους αλλά ένας από τους πιο βασικούς είναι γιατί δεν έχουν ίχνος συνείδησης όταν πρόκειται να βγάλουν κάφρικες ταινίες. Η ταινία δεν είναι για όλους, πρέπει να έχεις συνηθίσει τη σαπίλα, την b movie-ίλα,την cult-ίλα και ό,τι λοιπά σκατά κατεβάζει το κεφάλι τους, αλλιώς θα φύγεις στο πεντάλεπτο. Η ταινία είναι φυσικά γελοία όπως και όλες οι όμοιες της παρόλα αυτά δεν είναι το ίδιο με το να βλέπεις σκουπίδια όπως το epic movie(2007) που υποτιμάνε την νοημοσύνη σου. Αυτό είναι ξεχωριστή εμπειρία, απο αυτές που δεν ξεχνάς εύκολα γιατί απλά λες ότι δεν γίνεται να το είδα αυτό. Είναι παρμένη από manga του 1992-93 με το ίδιο story. Ξεφτυλίζει παντελώς τον Spider-man και κοροιδεύει την Marvel με τους τίτλους αρχής, κοροιδεύει την νοοτροπία των anime και τη συνήθεια που έχουν να φωνάζουν τις σούπερ κινήσεις τους και όλο το πράγμα είναι ένας αυτοσαρκασμός για την Ιαπωνία. Φυσικά ένα ρομπότ δεν θα μπορούσε να λείπει. Σκηνοθεσία του Yuichi Fukuda που ακολουθεί τα χνάρια σκηνοθετών-θρύλων του είδους όπως ο Noboru Iguchi, Seiji Chiba και Yoshihiro Nishimura (προσωπικοί αγαπημένοι μου κιόλας) και αν συνεχίσει έτσι μπορεί άνετα να μπει στο πάνθεον των κάφρων που δεν αφήνουν τίποτα όρθιο με τις ιδέες τους. Πρωταγωνιστές οι Ryohei Suzuki και Fumika Shimizu που πραγματικά θέλει ταλέντο για να παίξουν τόσο άθλια. Έτσι έπρεπε βασικά κιόλας. Είμαι λάτρης του είδους και έχω δει πάρα πολλά τέτοια και αυτό ήταν από τα πολύ καλά.
7/10
MUCH ADO ABOUT NOTHING (2012)
Το κλασικό έργο του Σαίξπηρ εξιστορείται με χάρη και μαεστρία σε αυτή την ταινία που γενικά περνάει απαρατήρητη γιατί όλοι είναι απασχολημένοι με την άλλη ταινία του, το The Αvengers(2012). Όμως η αλήθεια είναι ότι ο Joss Whedon είναι όχι απλά κάτι παραπάνω από αυτό αλλά μια κρυφή δύναμη για λίγους.
Σενάριο δεν χρειάζεται να αναλύσω, είναι γνωστό από τον Σαίξπηρ όμως αυτό που χρειάζεται να αναλύσω είναι την ιδιοφυία του Whedon. Άμα δει κανείς την ταινία δεν θα πιστεύει ότι γυρίστηκε μέσα σε δώδεκα μέρες τόσο πολύ πρόχειρα. Γυρίστηκε στο σπίτι του Whedon και οι ηθοποιοί ουσιαστικά το προσάρμοσαν στο πρόγραμμά τους. Έχουν κρατηθεί οι original διάλογοι, εκτος από κάποιες πολύ καλές παρεμβάσεις του Whedon και το έργο έχει μεταφερθεί στην σύγχρονη εποχή. Βέβαια το ότι μιλάνε στην σύγχρονη εποχή έτσι όπως μιλούσαν τον 16ο αιώνα μπορεί να ξενίσει κάποιους αλλά είπαμε ότι ο Whedon δεν είναι για όλους. Φυσικά, όπως κάνει για τα περισσότερα έργα του συνέθεσε και την μουσική, που είναι πολύ ταιριαστή με το ασπρόμαυρο της ταινίας. Αξιοθαύμαστη ηθοποιία σχεδόν από όλους. Πολύ θεατρική όπως αρμόζει στο έργο αλλά και κινηματογραφική συνάμα. Ειδικά η Amy Acker είναι αυτή που διακρίνεται ανάμεσα στους υπόλοιπους. Πολύ καλοί οι Alexis Denisof, Nathan Fillion και φυσικά ο αγαπημένος μου Tom Lenk. Όλοι φυσικά αυτοί έχουν ξανασυνεργαστεί στο magnum opus του Whedon την Buffy the vampire slayer(1997-2003)
Φυσικά δεν θα μιλήσω για την Buffy εδώ απλά για το ότι όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους και αυτό οδήγησε σε ακόμη καλύτερο αποτέλεσμα. Οι υπόλοιποι είναι πρωταγωνιστές στο Dollhouse(2009-2010). Πάντως όλο περνάει ο καιρός σκέφτομαι αυτή την ταινία όλο και πιο ζεστά και θα ήθελα να την ξαναδώ με καλούς υπότιτλους γιατί χωρίς αυτούς δεν βγάζεις άκρη εκτός αν είσαι μεταφραστής του Σαίξπηρ. Θα μπορούσα να πω πολλά ακόμα αλλά εδώ απλά κάνω μια μικρή αναφορά στις ταινίες που είδα στις νύχτες πρεμιέρας. Η συγκεκριμένη σίγουρα θα βγει και σε σινεμά εκτος φεστιβάλ (όχι στα βρωμο village φαντάζομαι). Δείτε την, είναι πολύ καλή.
8/10
CHEAP THRILLS(2013)
Το είδα πρωί και μόνος μου και δεν το ευχαριστήθηκα τόσο. Αλλά είχα καιρό να δω υπονομαζόμενη μαύρη κωμωδία και να την βρω πολύ καλή. Είχε μπόλικα στοιχεία δράματος τα οποία φυσικά δεν τα άφηνε να σε επιρρεάσουν γιατί τα χρησιμοποιούσε για να φτιάξει ένα απολαυστικότατο μαύρο κωμικοτραγικό σκηνικό.
Ένας παντρεμένος με οικονομικά προβλήματα συναντά έναν παλιό του φίλο σε ένα μπαρ και ταυτόχρονα ένα ζευγάρι πάμπλουτων που τους ωθεί σε περίεργα στοιχήματα που αμοίβονται αδρά. Καλό το σενάριο για να χτίσεις το σκηνικό που γυρίζεται σχεδόν όλο σε ένα σπίτι. Πάντα μου άρεσαν αυτές οι ταινίες με στοιχήματα, διλλήματα και ότι άλλο θες, μόνο και μόνο για την ικανοποίηση ενός ψυχάκια. Είναι λοιπόν αντίστοιχο του Would You Rather, που έγραψα κριτική, όμως σε μια καλύτερη version γιατί αυτό είναι μαύρη κωμωδία και όχι horror. Οι ταινίες με αυτού του είδους το σενάριο δεν είναι horror. Η σκηνή με το γαμήσι είναι απλά επική, είχα πεθάνει στο γέλιο. Δεν έκανα spoiling, η σκηνή δεν έχει καμία σημασία.
Σκηνοθεσία του E.L Katz που έχει γράψει το καλό Autopsy(2008) και είναι η πρώτη σκηνοθετική του απόπειρα. Δεν είναι τίποτα ιδιαίτερο ή αξιομνημόνευτο.
Πρωταγωνιστές οι Pat Healy και Ethan Embry και το κακό ζευγάρι David Koechner και Sara Paxton η οποία όσο περνάει ο καιρός την πάω όλο και περισσότερο και με τις επιλογές της και επειδή έχει γίνει πολύ, μα πολύ ωραία.
Τελικά λοιπόν η ταινία είναι καλή, την περιμένω να βγει για να την ξαναδώ, great fun και κάποιες καλές ιδέες στα στοιχήματα αλλά μέχρι εκεί.
7/10
NUIT ROUGES(1978)
Το Πορφυρές νύχτες όπως είναι ο ελληνικός τίτλος είναι μια από τις πιο διαδεδομένες ταινίες του Georges Franju. Αυτό σημαίνει ότι η ταινία σπέρνει. Ο άνθρωπος είναι μια σχολή κινηματογραφική από μόνος του. Χάρηκα πολύ που είδα ότι έχει αφιέρωμα φέτος στον Franju αν και δεν μπόρεσα να πάω σε άλλη ταινία που προβαλλόταν. Γιατί ναι μεν τις έχω ξαναδεί σχεδόν όλες αλλά στο σινεμά έχει άλλη αίσθηση. Έχει την δυνατότητα να φτιάχνει καταπληκτική ατμόσφαιρα με ελάχιστα λεφτά και ξέμπαρκους ηθοποιούς. Το σενάριο περιστρέφεται όπως και στις περισσότερες ταινίες του Franju γύρω από τον άνθρωπο χωρίς πρόσωπο, έναν επίδοξο κλέφτη που αυτή τη φορά ψάχνει τον θησαυρό των Ναιτών. Το ευρωπαικό νουάρ στη πιο αγνή, απλοική αλλά και γαμάτη μορφή του! Το όλο concept είναι λίγο κιτσαριό και αφελές αλλά προσδίδει πιστεύω στην ταινία την τρομέρη ατμόσφαιρα της. Έχει μεγάλη διαφορά από τα αμερικάνικα νουάρ του Hitchcock ή του John Huston είναι πιο απλό αλλά και πιο μαγικό. Η σκηνή με τους τύπους με τις μάσκες απλά επική.Η σκηνοθεσία του είναι εξίσου αξιόλογη με κάποια πολύ καλά κοντινά πλάνα όπως και το φως που χειρίζεται πολύ καλά με άλλες σκηνές πιο φωτεινές και άλλες σκοτεινές,ανάλογα με τον τόνο που θέλει να δώσει.
8/10
REWIND THIS!(2013)
Πολύ καλό και νοσταλγικό (όχι για μένα γιατί δεν έζησα στα 80's) tribute στο VHS και ότι αυτό επισύρει. Όποιος ενδιαφέρεται για το βόθρο και τον υπόκοσμο του σινεμά αυτό το ντοκιμαντέρ δεν πρέπει να το χάσει. Με αρκετή έμφαση κιόλας στην ιστορία της βιντεοκασέτας και πώς επιρρέασε τα στούντιο και τις εταιρίες προώθησης είναι ενδιαφέρον και για αυτούς (τους ξενέρωτους) που δεν τους αρέσει το cult, το trash και όλο το συφερτό αλλά ενδιαφέρονται για την εξέλιξη του κινηματογράφου. Σκηνοθέτες, παραγωγοί και ηθοποιοί θρύλοι της σαπίλας όπως ο Frank Henenlotter , ο Mamoru Oshii , o Atom Egoyan και η Shoko Nakahara (μάλιστα είπε ότι έγινε ηθοποιός εξαιτίας της Jennifer Connelly κάτι που με κάνει να την εκτιμώ ακόμα πιο πολύ) μιλάνε για την σχέση τους με το VHS και πώς επιρρέασε τα 80's. Μιλάνε επίσης διάφοροι συλλέκτες και καταστηματάρχες. Όπως είναι φυσικό οι αναφορές σε ταινίες είναι πάρα πολλές οπότε δεν αναφέρω καμία εδώ. Απλά δείτε το.
7/10
PUSSY RIOT:A PUNK PRAYER(2013)
Το θέμα αυτού του ντοκιμαντέρ το παρακολουθώ από τότε που ξεκίνησαν όλες οι φασαρίες. Είναι κάτι πολύ ενδιαφέρον και σημαντικό παρόλα αυτά επειδή θα ξεφύγω από τα χωράφια του σινεμά και είμαι εδώ για να γράψω για αυτό δεν αναλύω το ζήτημα ούτε δίνω εμπεριστατωμένη άποψη.
Το ντοκιμαντέρ αφορά τις Pussy Riot ένα punk, περισσότερο κίνημα παρά συγκρότημα που αποτελείται από φεμινίστριες-ακτιβίστριες στη Ρωσσία. To 2012 είχαν κάνει ένα σατυρικό προβοκατόρικο performance μέσα σε έναν καθεδρικό ναό στη Μόσχα μπας και αφυπνίσουν τον κόσμο για την σχέση κράτους-εκκλησίας. Το μόνο που κατάφεραν είναι να κατηγορούνται για χουλιγκανισμό και να κινδυνεύουν να φάνε 7 χρόνια στη
στενή. Προσπαθώ να είμαι πολύ διακριτικός...
Το ντοκιμαντέρ είναι πολύ καλό και δείχνει πώς έχει εξελιχθεί ο κόσμος πλέον, ειδικά οι "χριστιανοί". Αλλά αφού εδώ είμαστε blog που αφορά το σινεμά δεν επεκτείνομαι.
Μπράβο τους, έχουν κότσια που άλλοι δε φαντάζονται, πρέπει να το δει ο κάθε νοήμων.
7/10
JISEUL(2012)
Βασισμένο σε γεγονότα αυτό το συγκλονιστικό πόνημα αφηγείται τις τελευταιές στιγμες ενός χωριού το 50 που οι άνθρωποι αντιστάθηκαν στους βρωμόμπατσους (της εποχής) και κατηγορήθηκαν ότι ήταν κουμουνιστές .Έτσι καλέστηκε ο στρατός για να τους εξαλείψει. Γυρισμένο εξ ολοκλήρου με τους κατοικούς ενος χωριού που μιλούσαν την διάλεκτό τους, χωρίς ίχνος εμπειρίας από ηθοποιία, είναι ένα ακόμα διαμάντι του νεοκορεάτικου κινηματογράφου. Μάλιστα γυρίστηκε με την βοήθεια του κόσμου μέσω crowdfunding. Meul O πραγματικά δεν έχω λόγια. Κουροσαβική φωτογραφία, που νομίζω ο χαρακτηρισμός τα λέει όλα γιάτι δεν γίνεται καλύτερο, απίστευτες εικόνες, μεγάλα πλάνα αλλά όχι κουραστικά. Δουλεύει απίστευτα το βάθος πεδίου και τον ευρυγώνιο φακό και έχει τρομερές ιδέες για τα πλάνα. Τι άλλο να πω?? Σκηνοθεσία τόσο αριστουργηματική έχω να δω από το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης πέρσι με το Sudoeste(2012) αλλά αυτή η ταινία είναι άλλη υπόθεση και θα μιλήσω διεξοδικά άλλη φορά. Η ταινία είναι σκληρή αλλά έχουμε δει και πολύ σκληρότερες. Στις επίμαχες σκηνές προτιμούσε να αλλάξει το πλάνο και να μην δείξει ωμή βία. Μια σκηνή μάλιστα μου θύμησε το Ningen no Jogen(1959) του θεού Masaki Kobayashi για αυτό και η ταινία παίρνει το δεκάρι μου.
10/10
CLARA HAKEDOSHA(1996)
Αυτή την ταινία την περίμενα πιο πολύ απ' όλες. Αφενός μεν γιατί είναι ταινία με child romance σενάριο εφετέρου δε επειδή δεν βρίσκεται πουθενά. Οπότε αν δεν την έβλεπα εδώ δεν θα την έβλεπα καθόλου. Με το ισραηλινό σινεμά δεν τα πάω και πολύ καλά. Όσες έχω δει δεν μου έχουν αρέσει. Ο σκηνοθέτης του Saint Clara Ari Folman (μαζί με τον Ori Sivan) έγινε γνωστός με το Waltz with Bashir(2008) το οποίο δεν έχω δει για να κρίνω. Όμως τώρα θα τις δω όλες του γιατί το Saint Clara ήταν σχεδόν αριστούργημα. Το σενάριο βασισμένο σε μυθιστόρημα του Pavel Kohout: ένα κορίτσι με δύναμη να προβλέπει το μέλλον βοηθάει όλη την τάξη να γράψει άριστα σε διαγώνισμα μαθηματικών. Όμως η δυνάμεις της χάνονται όταν ερωτευτεί. Δεν λέω περισσότερα για να μην το χαλάσω. Είχε τρομερό χαρακτήρα και ιδιαιτερότητα από τα πρώτα λεπτά μέχρι το εκπληκτικό φινάλε.
Ο συνδυασμός σουρεαλισμού και ρεαλισμού στο πλαίσιο ενός παιδικού έρωτα είναι απλά μνημιώδης. Ανεξάρτητα από μένα και το τρελό κόλλημα μου με τις ρομαντικές ταινίες με παιδιά η ταινία είναι αντικειμενικά πάρα πολύ καλή. Οι πρωταγωνιστές Lucy Dubinchik, Halil Elohev και Johnny Peterson παντελώς άγνωστοι γιατί δεν έχουν κάνει και τίποτα άλλο με εξαίρεση την πρωταγωνίστρια, είναι καλοί. Η σκηνοθεσία όμως ανεβάζει την ταινία και ο τρόπος που παρουσιάζει τις αντιθέσεις των χαρακτήρων. Η σκηνή στο τέλος είναι όλα τα λεφτά. Είναι δυστυχώς πολύ δύσκολο να ξαναβρεθεί αλλά αν βρεθεί είναι χρυσός.
9/10
HITLER:EIN FILM AUS DEUTSCHLAND(1977)
Ήρθε αυτή η ώρα. Ακόμα δεν ξέρω τι ακριβώς να γράψω για αυτή την "ταινία". Το μόνο που θα σας πω είναι ότι βγήκα από το σινεμά καταρρακωμένος και απορώντας με τον εαυτό μου και τί κάνω με τη ζωή μου. Το τρίτο μέρος μιας ανεπανάληπτης τριλογίας είναι και το φαρμακερό. Η ταινία είναι εντελώς ακαδημαική, μια σπουδή πάνω στον ναζισμό και τον Χίτλερ σαν προσωπικότητα αλλά και σαν άνθρωπο. Το μήκος της είναι 442 λεπτά που μεταφράζεται σε 7 ώρες περίπου. Για την ακρίβεια προβάλλοταν η κομμένη version του έργου που είναι 407 λεπτά. Φαίνεται τους φάνηκε μεγάλο το original και είπαν να το κόψουν λίγο...
Το έργο ξεπερνάει κάθε όριο και φραγμό σχετικά με το τι είναι σινεμά. Είναι ένα θεατρικό σουρεαλιστικό έργο, με πολλές εικαστικές παρεμβάσεις, κλασική μουσική και είναι εξ ολοκλήρου αφηγηματικό. Όποιος καταλαβε. Είναι άνετα στις πιο δύσκολες ταινίες που έχω δει, όχι τόσο οπτικά αλλά νοηματικά. Τα πράγματα που λέει, οι συζητήσεις, τα ντοκουμέντα, οι ιστορικές αναφορές και οι ταυτόχρονες αναφορές στον Μπρέχτ και άλλα κινηματογραφικά έργα είναι τόσα πολλά και τόσο πολύ εξειδικευμένα που νόμιζα ότι το κεφάλι μου θα εκραγεί από στιγμή σε στιγμή. Ειδικά η συνομιλία του εγγαστρίμυθου με την κούκλα Χίτλερ για το πώς κατάντησε η Γερμανία μετά τον πόλεμο χρειάζεται απλά διδακτορικό για να βγάλεις άκρη με τα νοήματα. Για αυτό όταν βγήκα αισθάνθηκα τόσο πολύ λίγος. Δεν κατάλαβα ούτε το 1/4 αυτών που ειπώθηκαν όμως μπορώ να πω ότι ''μορφώθηκα'' κινηματογραφικά, ιστορικά, προσωπικά μέσα σε μια μέρα αρκετά για τον υπόλοιπο χρόνο. Ο σκηνοθέτης-δημιουργός Hans Jurgen Syberberg βοηθούμενος και από το BBC έφτιαξε ένα αριστούργημα που όμοιό του δεν υπάρχει. Φυσικά η μουσική του Mozart, Beethoven και κυρίως του Wagner συνοδεύει την αφήγηση και κάνει το έργο ακόμη πιο τεράστιο (όχι σε ώρα, σε μεγαλείο). Χωρισμένο σε τέσσερα μέρη πραγματεύεται την ανόδο του ναζισμού και το πώς ο Χίτλερ κατάφερε να είναι από τις πιο πολυαποτυπωμένες, τρομαχτικές και αξέχαστες περσόνες της ιστορίας. Τα πράγματα που αναφέρονται δεν θα τα βρεις σε κανένα βιβλίο ιστορίας, ούτε καν σε έρευνες που αφορούν τον Χίτλερ. Αναφέρει χωρίς πλάκα μέχρι και το πόση ώρα έχεζε κάθε πρωί πριν αρχίσει την μέρα του. Ντάξει δεν είναι ταινία για όλους, ούτε για να ψυχαγωγηθεί κανείς. Πρέπει να το πάρεις απόφαση ότι θα δεις κάτι τέτοιο και είναι τροφή για το πνεύμα σου ότι αυτό και αν επιζητά.
Εγώ σαν ταπεινό και τιποτένιο ανθρωπάκι θα του βάλω 9.5 αντί για 1000/10 που αξίζει γιατί ομολογώ ότι στις εξίμιση ώρες κουράστηκα και δεν μπορούσα να παρακολουθήσω καλά.
9.5/10 (ντρέπομαι αλήθεια)
ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΕΣ
Κάθε χρόνο πηγαίνω στις διεθνείς μικρού μήκους ταινίες και έχω δει μερικά από τα πιο αριστουργηματικά έργα και τις πιο πρωτότυπες ιδέες ever. Φέτος η χρονιά δεν ήταν τόσο επιτυχημένη όσον αφορά τις μικρού μήκους, οπότε δεν έχει νόημα να αναφέρω όλες τις μαλακίες που είδα παρά μόνο τις καλές.
1. SEVILLA(2012)
2. RHINO FULL THROTTLE(2013)
Η δεύτερη καλύτερη που είδα ήταν αυτή το δεκαπεντάλεπτη γερμανική ταινία με πολύ καλές ιδέες κοινωνικές και οικολογικές. Το ρομάντζο δεν λείπει και οδηγεί σε ένα πάρα πολύ καλό και συγκινητικό τέλος. Το concept με το πνεύμα της πόλης, πολύ γαμάτο. Σκηνοθεσία του Eric Schmitt. Αν κυκλοφορήσει θα το ποστάρω στο blog άμεσα.
Τα υπόλοιπα καλά δεν είναι και πολύ άξια για σχολιασμό οπότε απλά τα γράφω και όποιος θέλει τα ψάχνει.
Thoughts about dying(2013) 7'
Whale valley(2013) 15'
Welcome and...our condolences(2013) 30'
Το ξέρω ότι το αφιέρωμα βγήκε μεγάλο αλλά λιγότερα δεν γινόταν να γράψω. Ούτως ή άλλως το καλό φεστιβάλ κρίνεται από πολλά πράγματα όμως το σημαντικότερο είναι οι ταινίες που προβάλει. Φέτος ίσως ήταν η πιο παραγωγική και καλή χρονιά μου. Όλες οι επιλογές μου ήταν αναπάντεχα πολύ καλές και είμαι σίγουρος ότι υπήρχαν πολλές καλές ακόμη που τις έχασα. Όμως θα τις βρω σύντομα. Είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος από το φετινό aiff μακάρι να συνεχίσει έτσι. Όπως είδατε καμία ταινία δεν πήρε κάτω από 7 και αυτό όχι επειδή είμαι πολύ επιεικής και μοιράζω βαθμούς αλλά γιατί η κάθε μια για τον δικό της λόγο το άξιζε. Άλλες γιατί ήταν διασκεδαστικές, άλλες δραματικές, αλλες επικοδομητικές κτλ. Απόλυτο highlight ο Χίτλερ, μια ταινία που ποτέ δεν θα ξεχάσω. Όσον αφορά το στήσιμο και την οργάνωση του φεστιβάλ θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα. Ειδικά με την έκδοση των εισιτηρίων κυρίως στην ταινιοθήκη. Οι υπόλοιπες αίθουσες παραμένουν οι ίδιες και είναι αρκετά καλές. Αλλά μου λείπει το Απόλλων και το Αττικόν... ξαναφτιάχτε τα γαμώ το κερατό μου! Αλλά πού λεφτά και όρεξη... Ο κόσμος τελικά ήταν λίγος με εξαίρεση κάποιες παραστάσεις και αρκετά χλυαρός. Anyway η χρονιά πήγε πολύ καλά και δεν διαμαρτύρομαι. Άντε και το χρόνου!!
http://www.aiff.gr/
Labels: Αφιερώματα
posted by Unknown @ 29.9.13
<< Home