Submarine 2010

Το Submarine είναι μια ρομαντική κομεντί με αρκετό δράμα και μπόλικο μαύρο χιούμορ. Οι χαρακτήρες είναι γλαφυροί (όπως και οι καταστάσεις) και οι ηθοποιοί που τους παίζουνε όλοι πολύ καλοί. Αγγλικής παραγωγής η ταινία και γυρισμένη στην Ουαλία. Η ιστορία έχει να κάνει με τον δεκαπεντάχρονο Oliver (Craig Roberts) στο χειρότερο σημείο της εφηβείας του, ο οποίος έχει βάλει δυο στόχους: Πρώτον να βρει κορίτσι και δεύτερον να εξαλείψει κάθε είδους πάθος μεταξύ της μητέρας του και ενός πρώην εραστή της, ο οποίος μόλις μετακόμισε δίπλα τους. Βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Joe Dunthorne και γραμμένη από τον Richard Ayoade.

Η ταινία έχει σαν κέντρο τον Oliver και τα πάντα εξελίσσονται μέσα από τα μάτια και τις σκέψεις του. Ιδιαίτερο γύρισμα και σκηνοθετικό ντεμπούτο του Richard Ayodale στον οποίο βγάζω το καπέλο.  Ο τρόπος που δουλεύει το narration, η κάμερα, το πέρασμα από πλάνο σε πλάνο, θέση της κάμερας, η φωτογραφία, κλπ.. Ιδιοφυή! Δεν μπορώ καν να φανταστώ τι διαμάντια θα έρθουν στο μέλλον από τον Ayoade. Υπομονή!

Η μουσική επίσης είναι πολύ καλή και θα έλεγα ταιριάζει τέλεια με το θέμα της ταινίας. Το original score το σύνθεσε ο Andrew Hewitt με εκτέλεση από τον Alex Turner ο οποίος είναι ο κύριος συντελεστής των Arctic Monkeys. Tο μόνο μου παράπονο είναι πώς δεν ήταν αρκετή, θα προτιμούσα λίγο παραπάνω background music σε κάποια σημεία. Μάλλον με έχει κακομάθει ο Anderson..
  O Roberts παίζει πολύ καλά και νομίζω πως ο θεατής εύκολα ταυτίζεται μαζί του, γενικά έκανε πολύ καλή δουλειά και είμαι περίεργος να δω αν θα βγάλει κάτι καλό στο μέλλον ή αυτή ήταν η ταινία της ζωής του. Συμπρωταγωνιστές είναι οι: Yasmin Paige, Paddy Considine, Sally Hawkins και Noah Taylor. Είναι όλοι τους πολύ καλοί με την Hawkins να μου κεντρίζει το ενδιαφέρον, την παρατήρησα πρόσφατα στο Blue Jasmine και ομολογώ είναι καλή.

Στην ουσία τώρα, το Submarine είναι μια ταινία πού βγάζει στην εντέλεια την αγωνία της ύπαρξης ενός εφήβου, την ανάγκη για αναγνώριση από τους φίλους του, το κορίτσι και το χάσιμο της παρθενιάς. Εκφράζει με ιδιαίτερο τρόπο το πόσο εκτεθειμένος είναι ο έφηβος σε συναισθήματα. Την σημασία της οικογένειας στην καθημερινή ζωή του. Την ανάγκη της ύπαρξης προτύπου. Το χρόνο που είναι απαραίτητος να αφιερώσει στον εαυτό του ώστε στο τέλος να εντοπίσει πού ανήκει. Οι μικρές λεπτομέρειες που τελικά θα μείνουν για πάντα στη μνήμη. Η ανησυχία, η εύρεση της τελειότητας μέσα από την ατέλεια (ή αλλιώς ο έρωτας).
  Καταπληκτική εκτέλεση, υπέροχοι χαρακτήρες και πάρα πολύ προσεγμένη ταινία. Δεν αρκεί να την δεις μόνο μια φορά, κάθε φορά που την βλέπεις εντοπίζεις νέα πράγματα που δεν είχες παρατηρήσει πριν και θα σου αρέσει ακόμη περισσότερο.


                                                                                     Δείτε την οπωσδήποτε!    9.5/10