Love is All you Need 2012

Έρωτας είναι... να βλέπεις τον αγαπημένο σου να χαμογελάει και να σου φτιάχνει η μέρα. Ξεφεύγουμε από το θέμα μας...

Έρωτας είναι... αυτός είναι ο ελληνικός τίτλος της δανέζικης ταινίας Den skaldede frisør (Love Is All You Need), η οποία αποτέλεσε για μένα μια πολύ ευχάριστη έκπληξη! Πηγαίνοντας στο σινεμά δε φανταζόμουν σε καμία περίπτωση πόσο ανθρώπινα, επίκαιρα αλλά και διαχρονικά μπορεί να λειτουργήσει.

Η Ίντα (Trine Dyrholm), κομμώτρια στο επάγγελμα, έχει μόλις ολοκληρώσει με επιτυχία έναν κύκλο θεραπειών για τον καρκίνο, όταν επιστρέφει στο σπίτι της και βρίσκει το σύζυγο της σε τρυφερές στιγμές με τη λογίστρια. Στενοχωρημένη, προβληματισμένη, ταραγμένη, αποφασίζει να ταξιδέψει μόνη της στην Ιταλία, όπου θα πραγματοποιηθεί ο γάμος της κόρης της. Στην αρχή του ταξιδιού της, συναντά απρόσμενα τον γοητευτικό και συνάμα απόμακρο πατέρα του μέλλοντα γαμπρού, Φίλιπ (Pierce Brosnan), με τον οποίο αναπτύσσουν μία αρχικά αμήχανη κι έπειτα ιδιαίτερη, ταραχώδη σχέση. Παράλληλα, εξελίσσεται και η ιστορία των δύο μελλόνυμφων, εξίσου δραματική, αληθινή...

Η ανησυχίες μου σχετικά με τον ρόλο του καρκίνου στην εξέλιξη της ταινίας και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζεται η σκηνοθέτης την έλλειψη πρωτοτυπίας στις αφορμές που πυροδοτούν τη δράση της ταινίας (απατημένη σύζυγος, ταξίδι στο εξωτερικό, μεσήλικας γόης) εξαφανίστηκαν στο πρώτο δεκάλεπτο. Η οπτική της ταινίας καθιστά σαφές το γεγονός πως τα γεγονότα αυτά χρησιμοποιούνται με σκοπό να απομυθοποιηθούν και να εξανθρωπιστούν οι τυπικοί χουλιγουντιανοί ρόλοι και συμβάσεις, με πολλαπλές εκπλήξεις, καινοτομίες και ανατροπές.

Οι ήρωες, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις ενσαρκώνουν τύπους ανθρώπου πολυχρησιμοποιημένους στον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία, παρουσιάζονται σε όλο τους το βάθος. Η σκηνοθέτης Susanne Bier, ενορχηστρώνει μία ακόμα κινηματογραφική επιτυχία∙ χτίζει αριστοτεχνικά τις φυσιογνωμίες των χαρακτήρων, κάτι που επιτυγχάνει χρησιμοποιώντας όλο το φάσμα των ανθρώπινων αδυναμιών, συναισθημάτων και αντιδράσεων. Απογυμνώνει τους χαρακτήρες από το περίβλημά τους, αποδομεί τα στερεότυπα, προκαλεί με τις αντιδράσεις και τις επιλογές των ηρώων, φωτίζει με στοχαστικότητα, ειλικρίνεια και διακριτικότητα τις σκέψεις και τους προβληματισμούς τους, αναδεικνύοντας το μεγαλείο κάθε ανθρώπινης ψυχής.

Η ιταλική φύση, με τα πανέμορφα τοπία, τον λεμονεώνα, χώρο όπου κατά κύριο λόγο λαμβάνει χώρα η δράση, μαγεύει το θεατή και πλαισιώνει ιδανικά τις περιπέτειες του έργου. Οι ήρωες, χωρίς να απεκδύονται τις ευθύνες και τα λάθη τους, εξυμνούν τον πρωταγωνιστικό ρόλο κάθε μορφής αγάπης στη ζωή. Μέσα από τις παράλληλες ερωτικές ιστορίες, ο θεατής βιώνει έντονα τον ενθουσιασμό, την απογοήτευση, τα πάθη των χαρακτήρων, συντρίβεται και λυτρώνεται. Σε τελική ανάλυση, κυρίαρχη δύναμη αναδύεται η ειλικρινής αγάπη, γεγονός που φαντάζει ουτοπικό, αλλά ανακηρύσσεται ομόφωνα από την ψυχοσύνθεση και τα λόγια των ηρώων, αλλά και την προσήλωση των συντελεστών του έργου στο σκοπό αυτό.

Λένε ότι για την αγάπη μιλάνε καλύτερα οι ερωτευμένοι...
Σας καλώ λοιπόν να μοιραστείτε τις σκέψεις και περιμένω τα σχόλιά σας. Α, και φυσικά δείτε την ταινία!                                                                            
     
                                                                                                                                                       7.5/10