Τα καλύτερα του γερμανικού σινεμά τα τελευταία χρόνια

Στον πιο πρόσφατο κινηματογραφικό κόσμο, τα τελευταία 15 χρόνια, η Ευρώπη έχει χάσει σε λάμψη, σε πλήθος παραγωγών και νέων ταινιών, χάνει την αίγλη της ποιότητας και του προβληματισμού, όλων των στοιχείων αυτών που παλαιότερα την είχαν αναδείξει σε κοιτίδα κινηματογραφική και πολιτισμική και το Αμερικάνικο σινεμά μοιάζει να μονοπωλεί τις μεγαλύτερες παραγωγές. Οι εξαιρέσεις στο παραπάνω ελάχιστες, χωρίς συνέχεια, συνέπεια και σταθερότητα και οι σκηνοθέτες μαζί με τους ηθοποιούς των ταινιών αυτών, συχνά αναγκάζονται να δουλέψουν στο Hollywood ελλείψει δουλειάς στις χώρες τους. Προς αποφυγήν οποιασδήποτε παρεξήγησης δεν έχω κανένα θέμα με το Αμερικάνικο σινεμά, αντιθέτως, απλά η πραγματικότητα είναι πως κάθε λαός, λόγω των κοινών πολιτισμικών τεκταινομένων, της κοινής ιστορίας και γλώσσας διαμορφώνει κάποια συγκεκριμένη αντίληψη και κοινή οπτική. Εν ολίγοις, το να γίνεται σινεμά από μια χώρα μόνο θα ήταν καταστροφή, γιατί δεν θα φαινόντουσαν νέες απόψεις, ρεύματα ιδέες. Δεν θα υπήρχε πρακτικός υγιής ανταγωνισμός που θα γεννούσε καλύτερες ταινίες. Αυτό ακριβώς είναι που προσφέρει ο ΓΕΡΜΑΝΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ τα πιο πρόσφατα χρόνια. Mε πολλές αξιοπρόσεκτες έως ανεπανάληπτες ταινίες τα τελευταία χρόνια στην Ευρώπη. Mε ταινίες που δεν απευθύνονται σε mainstrream κοινό, που όμως καταφέρνουν να καθεριωθούν (δικαίως) στο ευρύ κοινό και στη συνείδηση του κόσμου. Με ένα έντονο κοινωνικό τόνο, συχνά σκαλίζοντας την ιδιαίτερη ιστορία τους. Δημιουργώντας διαμάντια με πολύ χαμηλά budget, διδάσκοντας πως γίνεται το ανεξάρτητο σινεμά σωστά. Με εξαιρετικά σενάρια και μερικούς κορυφαίους ηθοποιούς. Πάντα με έντονη παραγωγή, σταθερότητα και συνέχεια στις δουλειές τους.


Η Γερμανία φαίνεται τα τελευταία χρόνια να έχει πάρει τα ηνία από Γαλλία και Ιταλία. Προφανώς οι βάσεις της έξαρσης του γερμανικού σινεμά είχαν από νωρίς τεθεί με τις δουλειές του Murnau στον βουβό κινηματοgράφο στις αρχές του αιώνα αλλά και το κίνημα του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου τις δεκαετίες 60-80, με κυρίαρχο δημιουργό τον Rainer Werner Fassbinder. Όλα αυτά τροφοδότησαν μια μεστή κινηματογραφική περίοδο τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια. Σε αυτό το διάστημα πολλές γερμανικές ταινίες άφησαν το στίγμα τους στο σινεμά. Αυτές είναι οι καλύτερες, κατά την άποψή μου, με τυχαία σειρά:

1. RUN LOLA RUN (1998)

Από τις πρώτες indie ταινίες του γερμανικού σινεμά, έκανε πολλή αίσθηση όταν παρουσιάστηκε το " Τρεξε Λόλα Τρέξε" του Tom Tykwer, με budget λιγότερο των δύο εκατομμυρίων ευρώ, είναι σβέλτο, καθηλωτικό, παιχνιδιάρικο. Σαν τη Lola. Ένα παιχνίδι με το χρόνο, τρεις διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας, μια ταινία μικρή, γεροδεμένη, ανάλαφρη και πολύ rock. Αγαπημένη Franka Potente στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ακούραστης, αποφασισμένης κοκκινομαλλούσας Lola, που τρέχει να βρει 100,000 μάρκα, γιατί αλλιώς ο γκόμενός της ( Moritz Bliebtreu) θα πεθάνει. Αγωνιώδης η προσπάθεια της Lola να τα καταφέρει, άμεση ταύτιση πρώτου προσώπου, αδιάκοπη beat μουσική, πολύ καλοδουλεμένο μοντάζ σε μια ταινία ύμνο στα b-movies, γυρισμένη στους δρόμους του Βερολίνου. Σπιντάτη σκηνοθεσία, με πολύ ωραία πλάνα, slow-motion γυρίσματα, λίγο animation και πολύ-πολύ χρώμα. Μια ταινία που φτιάχτηκε με πολλή αγάπη του δημιουργού της, ωραίες ερμηνείες, ανατροπές και ελαφριά σάτιρα. Ειδικά η σκηνή του πατέρα της Lola με τη γκόμενά του, γυρισμένη με πολλά κοντινά πλάνα, καθηλωμένη κάμερα στους πρωταγωνιστές και με μουντό χρώμα καυτηριάζει τέλεια όλη την μικροαστικίλα της καθημερινής τηλεοπτικής σαπουνόπερας. Όλα εξαρτώνται από λεπτές επιλογές της στιγμής, μια αλλαγή του προκαθορισμένου μπορεί να έχει τρομακτικές συνέπειες για την εξέλιξη κάθε ιστορίας. Και η Lola ακόμα τρέχει, είμαι σίγουρος. Απολαυστικό όσες φορές και να το δω!

8.5/10

2. FUNNY GAMES (1997)

Για το "Funny Games" του σπουδαίου αυστριακού σκηνοθέτη Michael Haneke, πολλά πράγματα μπορούν να ειπωθούν, πάντως μόνο funny δεν είναι. Ο ειρωνικός τίτλος δεν σε προδιαθέτει για το τι πρόκειται να επακολουθήσει σε αυτή την ταινία. Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο thriller, δημιούργημα μιας περιόδου του Haneke, απαισιόδοξης και μαύρης, που αποτυπώνεται ξεκάθαρα τόσο στο (δικό του) σενάριο, όσο και στη σκηνοθετική του ματιά. Ένα ζευγάρι με το παιδί τους πηγαίνουν μια εκδρομή στο εξοχικό τους σπίτι, όμως μια απροσδόκητη επίσκεψη θα αλλάξει τα πάντα. Αυτά είναι όλα όσα θα θέλατε να ξέρατε για αυτήν την ταινία γιατί τα υπόλοιπα είναι μια εμπειρία. Ο Haneke σε βαράει αλλύπητα, με μια υποθετική κατάσταση, άρρωστη, βίαιη (χωρίς να χρειάζεται στιγμή να δείξει τίποτα γραφικά βίαιο στο φακό), μια υπόθεση που σε κάνει να νιώθεις απελπισία για τους χαρακτήρες, χωρίς στιγμή να βλέπεις διέξοδο. Ο τεράστιος Ulrich Muhe είναι εξαιρετικός ως ο πατέρας της οικογένειας, αποτυπώνοντας την αδυναμία για βοήθεια στην οικογένειά του. Οι δύο επισκέπτες είναι επίσης πολύ καλοί και αξιομνημόνευτη η σκηνή με το μονόπλανο στο σαλόνι του σπιτιού, όπως και η (πολύ πονεμένη) σκηνή με το τηλεκοντρόλ.

Η ταινία αποπνέει μια ατμόσφαιρα μουντίλας σαν ξεθωριασμένη, μια ατμόσφαιρα που σε πνίγει λίγο λίγο. Δεν ξέρω αν θα την πρότεινα εύκολα, γιατί παρ' όλο που είναι έντονη ταινία, είναι μια ταινία που σε ενοχλεί, σε σοκάρει, σε πονάει, δεν είναι για κάθε περίσταση. O Haneke δείχνει πως η βία είναι παντού γύρω μας, μέσα μας και δεν υπάρχει αποφυγή.

8/10

3. THE NASTY GIRL (1990)

Το "Nasty Girl" είναι από πολλές απόψεις μια ιδιαίτερη και πολύ δυνατή ταινία. Μια ταινία με πενιχρό budget, που καταφέρνει μέσω της ανατρεπτικής σκηνοθεσίας της, που αναγκάζεται να χρησιμοποιεί παιχνιδίσματα με οθόνες για φόντο και άλλα τέτοια κόλπα για να σώσει κάπως το low-budget της υπόθεσης και μέσω της καταπληκτικής πρωταγωνίστριας Lena Stolze να μαγνητίζει και να θεωρείται από τις καλύτερες ανεξάρτητες παραγωγές των τελευταίων χρόνων. Η ιστορία πραγματεύεται την ζωή της νεαρής Sonja (καταπληκτική Lena Stolze), η οποία κατοικεί στην μεταπολεμική δυτική Γερμανία, όταν αποφασίζει να γράψει μια έκθεση για την ιστορία της πόλης της κατά την ναζιστική περίοδο. Η προσπάθειά της θα βρει ένα σωρό εμπόδια, καθώς ανακαλύπτει τα σκατά και τις βρωμιές που είχε κάνει ο κάθε θεωρούμενος "αξιοσέβαστος και δημοκράτης" συμπολίτης της. Πολύ διδακτική ταινία, με πραγματικά πολύ ζουμί, βασισμένη στην πραγματική ιστορία της Anna Rosmus, η οποία εγκατέλειψε τη Γερμανία, μετά από σωρεία απειλών, για τις ανακαλύψεις που έκανε πάνω στην ναζιστική δράση και τη συμμετοχή στο ναζιστικό κόμμα πολλών άνευ υποψίας γερμανών συμπολιτών της. Η ταινία έχει μια έντονη θεατρικότητα, πολλές από τις σκηνές έχουν γυριστεί πάνω σε κανονική θεατρική σκηνή, με εικόνες προβολέα για φόντο, οι περισσότεροι ηθοποιοί είναι σχετικά μέτριοι και κάπως υπερβολικοί, όμως αυτό τονίζει τελικά περισσότερο τα θετικά της ταινίας. Μια εξαιρετική αφηγηματική τεχνική, πρώτου προσώπου, από την ίδια την πρωταγωνίστρια, που περιγράφει τη ζωή της από την εφηβεία ακόμα( σε όλες τις ηλικίες τον ρόλο ερμηνεύει η ίδια η Stolze, εξαιρετική!), σε συνδυασμό με ωραίες δόσεις χιούμορ, σε βαθμό να νιώθεις οτι βλέπεις μάυρη κωμωδία ώρες ώρες, φτιάχνουν την ταινία πολύ. Το νόημα και η πραγματική ιστορία πίσω από το "Nasty Girl" την κάνουν μια ταινία που νιώθεις οτι έχεις κάτι να πάρεις, να σκεφτείς.

8.5/10



4. DOWNFALL (2004)

Το "Downfall" ("Η Πτώση" ελληνιστί) είναι μια μεγάλη ταινία (κυριολεκτικά μιλώντας σχεδόν τρίωρη), η οποία αποτυπώνει ξεκάθαρα και παραστατικά τις τελευταίες ώρες του Αδόλφου -είχα εβραία γιαγιά που με έδερνε και άρα θα κάψω όλους τους εβραίους- Χίτλερ. Η ταινία έχει σαν κύριο χαρακτηριστικό την απόλυτη ερμηνεία (η μία από τις δύο καλύτερες σε όλες τις ταινίες που θα αναλύσω στο αφιέρωμα) του Bruno Ganz ως Χίτλερ. Ο τύπος είναι πραγματικά απίστευτος, παρουσιάζοντας ένα ερμηνευτικό μεγαλούργημα, που συνδυάζει extravagant ερμηνευτικά στοιχεία (ναι όλοι έχουμε λιώσει με τα βιντεάκια parody στο youtube "Ο Χίτλερ αντιδρά .."), αλλά και τρομερή εσωτερικότητα και βάθος. O Ganz μελέτησε τα πάντα για να μπει στη ψυχοσύνθεση του ρόλου, από ντοκουμέντα και βιβλία, μέχρι την προφορά και το πάρκινσον, απλά υποκλίνομαι.

Η ταινία μπορεί να μην προσφέρεται για σεναριακή πρωτοτυπία, όμως μέσω των τρομερών ερμηνειών χτίζεται με μαεστρία μια μεγάλη δραματική ένταση. Μπορεί να είναι κάπως κουραστική σε κάποια σημεία αν δεν είσαι ιστορικός ή φαν του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου και της ιστορίας του, καθώς, όντας βασισμένη σε μελέτη ιστορικού έχει εμμονή με την λεπτομέρεια και την ακρίβεια. Παρ' όλα αυτά, έχει αρκετούς ενδιαφέροντες δευτερεύοντες χαρακτήρες (Juliane Kohler ως Eva Brown), παρουσιάζει εξαιρετικά τις τελευταίες στγμές του δικτάτορα, ενώ σκάνε οι βόμβες στο Βερολίνο, την (όσο γίνεται) πιο ανθρώπινη πλευρά του, τις σχέσεις του με τους γύρω του και την κλεστοφοβική ατμόσφαιρα του bunker (ωραίος ο σκηνοθέτης Oliver Hirschbiegel, θα τον συναντήσουμε και παρακάτω). Η σκηνοθεσία, η ροή της ταινίας αλλά και η ερμηνεία του Ganz, με τις πολλές εντάσεις και μεταπτώσεις, μας οδηγούν το αναπόφευκτο του τέλους, στην Πτώση.

8/10

5. THE BAADER MEINHOF COMPLEX (2008)

Άλλη μια ιστορική γερμανική ταινία, το "Σύνδρομο Baader Meinhof", περιγράφει με λεπτομέρεια και ιδιαίτερη οπτική μια ταραγμένη για την Γερμανία δεκαετία από το 1967 μέχρι το 1977. Το σενάριο πραγματεύεται την πορεία του Andreas Baader (Moritz Bliebtreu) και της Ulrike Meinhof (Martina Gedeck), αλλά και των άλλων προτοστατών του RAF, της τρομοκρατικής οργάνωσης της δυτικής Γερμανίας, την περίοδο εκείνη. Η ταινία είναι η πιο ακριβή γερμανική παραγωγή ever (μόλις 20 εκατομμύρια ευρώ) και αποτελεί μια ειλικρινή κριτική ματία της πολιτικής κατάστασης της μεταπολεμικής δυτικής Γερμανίας. Αποτυπώνοται με ειλικρίνεια οι παράτολμες αρχικές δραστηριότητες του Baader, η ανάμειξη της Meinhof και όλη η ταραγμένη ψυχροπολεμική κατάσταση στον δυτικό κόσμο.

 Η ταινία είναι πολύ καλογυρισμένη, θέτει έμφαση στην γενική ιστορική αφήγηση των διάφορων δρωμένων και εντρυφεί στους χαρακτήρες του Baader, της Meinhof αλλά και της Gudrun Ensslin (Johanna Wokalek), (σίγουρα επιλέχθηκε και λόγω της εκπληκτικης ομοιότητας), φίλης του Baader. Δυνατές ερμηνείες από τους πρωταγωνιστές, όπως και από τον Bruno Ganz στο ρόλο του υπεύθυνου πράκτορα για τη διελεύκανση της τρομοκρατικής ομάδας. Ο σκηνοθέτης Uli Edel παίζει ένα παιχνίδι, κάνοντας τον θεατή να συμπαθήσει σιγά σιγά τους πρωταγωνιστές και να τους δικαιολογήσει, πράγμα για το οποίο κατηγορήθηκε όταν πρωτοβγήκε η ταινία. Στην πραγματικότητα απλά δίνει μια διαφορετική άποψη, μια άποψη που πηγάζει από το λαικό αίσθημα εκείνης της εποχής για τους γερμανούς, καθώς όπως μετέπειτα φανερώθηκε, ένα τεράστιο ποσοστό του κόσμου ήταν υπέρ των τρομοκρατών, καθώς θεωρούσαν πως τα συμφέροντα των δυτικογερμανών εξυπηρετούσαν τυφλά τα συμφέροντα των αμερικανών και του ΝΑΤΟ. Δεν θα επεκταθώ περαταίρω πολιτικά, η φύση της ταινίας όμως είναι τέτοια που το επιτρέπει. Μια ταινία που σε ταξιδεύει σε μια άλλη ταραγμένη εποχή, με άλλους προβληματισμούς, με εξτρεμιστικές δράσεις από απλούς ανθρώπους, με έντονο πολιτικό και κοινωνικό προβληματισμό, με μεγάλη ιστορική ακρίβεια και έντονα δραματικά στοιχεία, απαραίτητη σαν έρρισμα για κάθε ιστορική αναζήτηση της περιόδου εκείνης.

8/10

6. ANATOMY (2000)

Το "Anatomy" είναι ένα γερμανικό horror-thriller με τα κλασικά κωμικά στοιχεία, το σασπένς και τις ανατροπές που κάθε καλή ταινία του είδους οφείλει να έχει. Δεν πρόκειται για κάτι ιδιαίτερο φιλμικά, απλώς το συμπεριλαμβάνω σε αυτή τη λίστα για να δείξω τον πλουραλισμό που έχει το γερμανικό σινεμά, προσφέροντας χωρίς κόμπλεξ και ευρωπαικό κουλτουροσνομπισμό μια καλή χαβαλεδιάρικη ποπκορν ταινία του είδους. Η Paula Henning (Franka Potente) είναι μια φοιτήτρια ιατρικής που γίνεται δεκτή σε μια σημαντική ιατρική σχολή. Σύντομα συνειδητοποιεί πως κάτι δεν πάει καλά με τη σχολή αυτή και πως διάφορες όμορφες φρικαλαιότητες συμβαίνουν εκεί γύρω! Η ταινία είναι πλήρης (για το είδος της πάντα) βάζοντας στο πακέτο την χαζή (?) ξανθιά έκφυλη γκομενάρα (Ana Loos), αρκετό gore, ένα διεστραμένο κακό (αρκετά καλός Beno Furhmann) και επιπλέον: μια αρκετά αληθοφανή θεωρία συνομωσίας που δίνει μια υποτιθέμενη βαθύτερη οπτική στην ταινία.

Δεν βαριέσαι στιγμή, καλογυρισμένο με αρκετά καλή ατμόσφαιρα, πολύ μπανιστήρι σε τραπέζια ανατομίας για τους φαν του είδους και εν τέλει μια αξιοπρεπέστατη fun ταινία, ψυχαγωγικός κινηματoγράφος που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει. Και όλα αυτά μόνο με τεσσεράμισι εκατομυρια ευρώ!

7 παρά κάτι/10




7. THE LIVES OF OTHERS (2006)

"Οι ζωές των άλλων" είναι με δυο λόγια το μεγαλύτερο αριστούργημα του γερμανικού κινηματογράφου και μια από τις καλύτερες ταινίες που προσωπικά έχω δει, χωρίς καμία υπερβολή. Μια ταινία με εξαιρετικό σενάριο, απίστευτες ερμηνείες, "ντυμένη"με μοναδική συγκινητική μουσική (respect Gabriel Yared), μια ταινία που μέσα από ένα μυθιστορηματικό σενάριο μέσα σε μια αληθινή περίοδο, τη μεταπολεμική περίοδο στην ανατολική Γερμανία, τον φασισμό και την ανελευθερία του καθεστώτος, σε μαγεύει. Σε σκοτώνει λίγο λίγο, σε γεμίζει συναισθήματα. Ο "σύντροφος" Gerd Wiesler (Ulrich Muhe) είναι ένας αδίστακτος, πράκτορας της μυστικής αστυνομίας της ανατολικής Γερμανίας, της Στάζι, στον οποίο ανατίθεται η δουλειά να παρακολουθήσει έναν θεατρικό συγγραφέα (Sebastian Koch) και την ηθοποιό ερωμένη του (Martina Gedeck), για τυχόν προδοσία του καθεστώτος ή αντικαθεστωτική δράση. Ο Ulrich Muhe στον πρωταγωνιστικό ρόλο είναι καταπληκτικός, καθηλωτικός. Από τις καλύτερες ερμηνείες που έχω θαυμάσει ("Das ist fur mich"...). Η μετάλλαξη του συναισθηματικού του κόσμου, του χαρακτήρα του είναι το κάτι άλλο, κάτι που δεν συναντάς συχνά ούτε σε επαγγελματίες ηθοποιούς. Ο δημιουργός της ταινίας (σκηνοθέτης και σεναριογράφος) Florian Henckel von Donnersmarck φαίνεται πως έχει δώσει το είναι του για την ταινία, είναι ένα κομψοτέχνημα αισθητικά και παρ' όλο που είναι ένα έργο χαρακτήρων (δεν είναι τυχαίο που έχει μεταφερθεί αρκετές φορές στο θέατρο, ακόμα και στην Ελλάδα), μπολιάζει τις δυνατές δραματικές του σκηνές με εξωτερικά πλάνα, δευτερεύοντες χαρακτήρες (απλά δώστε προσοχή στο σημείο με το αστείο στην τραπεζαρία και πως συνδέεται στο φινάλε).

Παντρεύει την φαντασία με την ιστορία. Ο von Donnersmarck μετέφρασε μόνος του όλο το σενάριο στα γαλλικά για να το στείλει αμέσως στον Yared ώστε να τον πείσει να γράψει τη μουσική.

Είπαμε πολλή αγάπη. Επίσης, για να γυριστεί η ταινία, λόγω του τραγικά μικρου budget (δύο εκατομμύρια δολλάρια!!!), όλοι οι ηθοποιοί δέχτηκαν να δουλέψουν για το 20% των συνηθισμένων απολαβών τους. Από δεύτερους ρόλους ξεχωρίζω την πολύ καλή Martina Gedeck σε έναν πολύ ωραίο ρόλο και τον Ulrich Tukur, στον ρόλο του προιστάμενου του Muhe. Πολιτικά αυτή η ταινία έχει ακούσει πάρα πολλά, όπως το οτι είναι αντιαριστερή και αντισοσιαλιστική προπαγάνδα, οτι παρουσιάζει ψέματα, ασκήθηκαν πιέσεις ώστε να μην μπει στο διαγωνιστικό κομμάτι του φεστιβάλ του Βερολίνου το 2006 (όπως και έγινε τελικά). Σίγουρα προκάλεσε πολλές αντιδράσεις, η αλήθεια είναι πάντως οτι η ταινία είναι βασισμένη σε αρκετές βιογραφίες και μαρτυρίες της περιόδου, όσον αφορά το ιστορικό περίβλημα. Μια από αυτές, του ίδιου του πρωταγωνιστή Ulrich Muhe, ο οποίος όταν έζησε εκείνη την περίοδο στην ανατολική Γερμανία, δήλωσε πως είχε και αυτός φάκελο στη Στάζι, από δοσίλογους συναδέλφους του. Τα συμπεράσματα δικά σας..

9.5/10



8. GOOD BYE LENIN! (2003)

To "Good Bye Lenin!" είναι μια ιστορική κωμωδία-κοινωνική ταινία με όμορφη αφήγηση και έναν εξαιρετικό Daniel Bruhl στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Alex Kerner (Daniel Bruhl) είναι ένας νέος την περίοδο της πτώσης του τείχους του Βερολίνου, που ζει στην ανατολική Γερμανία με την μητέρα του και την αδερφή του. Λίγο πριν την πτώση η μητέρα του, φανατική υποστηρικτής του καθεστώτος, πέφτει σε κώμα και ο Alex θα κάνει τα πάντα έτσι ώστε όταν συνέλθει, να μην καταλάβει ποτέ οτι το καθεστώς έπεσε και ο καπιταλισμός έκανε έφοδο και στην ανατολική Γερμανία. Αν μη τι άλλο απόλυτα πρωτότυπο το σενάριο και γαμάτη ιδέα. Γενικά στο πρώτο μισό της ταινίας απλά χαζεύεις την εφευρετικότητα του πρωταγωνιστή για να κρατήσει ίδιο και απαράλαχτο το περιβάλλον της κατάκοιτης μητέρας του και μέσα από αυτό γίνονται κατανοητές πολλές από τις ιδαιτερότητες της εποχής. Ταινία με αρκετούς μικρότερους χαρακτήρες που συμπληρώνουν το περιβάλλον της εποχής και βοηθούν στο να φανεί η αλλαγή της ανατολικής Γερμανίας με μεγαλύτερη αληθοφάνεια.

Η ταινία αφήνει μια όμορφη γλυκιά αίσθηση και μεταχειρίζεται ωραία το θέμα της αλλαγής των συνηθισμένων, της μετάβασης. Εξαιρετικός Daniel Bruhl (πολύ πριν παίξει Tarantino, αποδεικνύεται ένα ώριμο ταλέντο), πολύ καλή και η Katrin Sass στο ρόλο της μητέρας, ωραία γρήγορη σκηνοθεσία με ωραία πλάνα που σε βάζουν στην εποχή της ταινίας. Ο τεράστιος Yann Tiersen έγραψε ένα υπέροχο score για την ταινία (ΕΔΩ ένα από τα υπέροχα κομμάτια), γεμάτο μελαγχολία αλλά και ελπίδα, για να ταιριάζει ακριβώς με το γλυκόπικρο "Good Bye Lenin!".


7.5/10



9. THE EXPERIMENT (2001)

Παρμένο και αυτό από αληθινή ιστορία, κάπως αλλαγμένο και πιο υπερβολικό, δυνατό και οξύ, το "Πείραμα" είναι μια από τις ταινίες που κάνουν αίσθηση με το που την ξεκινήσει κάποιος. Κάποιοι εθελοντές συγκεντρώνεται από μια επιστημονική ομάδα με σκοπό να λάβουν μέρος σε ένα πείραμα κοινωνικής φύσεως. Εκεί τους μαζεύουν και τους αναθέτουν τον ρόλο είτε του κρατούμενου, είτε του φυλακισμένου και τους παρακολουθούν να αλλάζουν μπαίνοντας στο ρόλο τους. Τρομερή η ροή της ταινίας, κρατάει το ενδιαφέρον αμείωτο και αν το (χειρότερο)  αμερικανικο remake εστιάζει στους χαρακτήρες περισσότερο, το αυθεντικό εστιάζει περισσότερο στην ίδια την ιστορία, που δεν βαριέσαι στιγμή. Γενικά το ότι έγινε ριμέικ αμερικάνικο, ειναι πάντα καλό δείγμα για την ταινία, τα ριμέικ πάντα αμφίβολης ποιότητας και μέτρια βγαίνουν δυστυχώς (πόσο φοβάμαι το Oldboy..). O καλύτερος ρόλος του Bliebtreu με διαφορά και ο κακός Berus (Justus Von Dohnanyi) με τη σκατόφατσα που κουβαλάει

(και στρατηγός του Χίτλερ έχει διατελέσει κινηματoγραφικά ο λεγόμενος, στο Downfall) πείθει τέλεια. Ο σκηνοθέτης Oliver Hirschbiegel δουλεύει ωραία χτίζοντας μια κλειστοφοβική και ζοφερή ατμόσφαιρα και βασίζει μια ανατρεπτική ταινία σε μια αληθινή περίπτωση, ενός πειράματος που διακόπηκε απρόοπτα γρήγορα. Ωραιότατο και διαφορετικό με έντονη κορύφωση στο φινάλε!

8/10

10. WINGS OF DESIRE (1987)

Θα κλείσω το αφιέρωμα με μια ταινία "εκτός προγράμματος", καθώς το "Wings of Desire" δεν ανήκει στην ύστερη περίοδο του γερμανικού κινηματογράφου, ούτε έχει έντονο κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο, όπως οι περισσότερες ταινίες που προανέφερα. Το δημιούργημα του Wim Wenders είναι ένα εξαιρετικό δράμα φαντασίας, με έντονες ρομαντικές πινελιές και ένα φινάλε συνώνυμο της έννοιας του έρωτα. Ο Damiel (Bruno Ganz) είναι ένας άγγελος (κανονικός, με φτερά ντε) που έχει κουραστεί με την άυλη και αιώνια ύπαρξή του και θέλει να γίνει άνθρωπος. Ο Wenders μεγαλουργεί, φτιαχνει μια ταινία γεμάτη ποίηση και λυρισμό. Οι άγγελοι περιφέρονται ανάμεσα στους ανθρώπους, βοηθώντας και ευλογόντας τους στις δυσκολίες που περνάει ο κάθε ένας μας. Πολλές μικρές ιστορίες, αρχικά, που πετυχημένα σκιαγραφούν τις έννοιες μιας κοινωνίας αλλά και του κάθε ατόμου σε αυτήν.

Βαριά ταινία, αργή και βαθιά φιλοσοφική και στοχαστική, με εξαιρετικές ερμηνείες

του Bruno Ganz στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αλλά και της Solveig Dommartin και του Otto Sander στους συμπρωταγωνιστικούς. Μεγάλη ταινία σκηνοθετικά, με τον Wenders να μας ταξιδεύει στην πόλη του, διπολικού ακόμα, Βερολίνου, στον χρόνο, σε έναν άλλο "αγγελικό" κόσμο και το παιχνίδι με το χρώμα, τα κοντινά κάδρα και οι γρήγορες σεκάνς ζωντανεύουν κυριολεκτικά όλες τις αισθήσεις! Ο χαρακτήρας του storyteller και το τελικό πλάνο απλά χτίζουν στην μυθολογία μιας ταινίας που λατρεύτηκε από τους γερμανούς και αποτέλεσε σημείο αναφορας τα επόμενα χρόνια.

9/10

Scheisse! Κουράστηκα με τους γερμανούς πάω για ύπνο..

Pan