Αφιέρωμα στο cult και λοιπή trash-ίλα 80's (Part 1)
Η δεκαετία του '80 είναι ο παράδεισος. Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!!! Μακάρι να μεγάλωνα τότε...
Είναι η εποχή που έφτασαν στο ζενίθ όλα όσα αφορούν εμάς τους παλαβούς με τη σκουπιδίλα.
Cult, trash, paracinema κάθε είδους, όλες οι επικότερες ταινίες τρόμου βγήκαν τη δεκαετία του '80. Είναι η εποχή που άνθισε το VHS, τα στούντιο-τρόγλες και η εποχή που οι σκηνοθέτες είχαν στα αρρωστημένα κεφάλια τους ωκεανούς ιδεών για το πώς θα σοκάρουν, αηδιάσουν, φρικάρουν τον κόσμο και πώς θα γαλουχήσουν τους νέους μια για πάντα. Αλλά όχι μόνο. Άνθισε και το sci-fi, το animation, οι κωμωδιές, οι δράσης(της κακιάς ώρας) οι γκανγκερικές και πολλά ακόμη είδη. Όμως τα 80's αφορούν κυρίως την trash-ίλα και τις ταινιές που είναι τόσο ανείπωτα κακές που καταλήγουν αριστουργήματα. Οι γκανγστερικές μπορούν να θεωρηθούν cult αλλά δεν ήταν σάπιες οπότε γενικώς τις απέφυγα (ίσως σε κάποιο άλλο αφιέρωμα να τις αναλύσουμε γιατί βασικά γαμάνε). Εγώ σαν φαν του τρόμου θα δώσω μεγαλύτερη έμφαση σε αυτές τις ταινίες. Όμως ξεχάστε το Evil Dead, το Friday the 13th και το Nightmare on Elm Street. Εδώ μιλάμε για ταινίες τόσο σάπιες που αυτές οι παραπάνω είναι υπερπαραγωγές. Αλλά θα βάλω και κάποιες ταινίες σταθμούς για τα 80's για να μπορέσω να καλύψω όσα περισσότερα αξιοσημείωτα είχε αυτή η δεκαετία.
Είχα τεράστιο πρόβλημα όμως με τις επιλογές μου μέσα από το χάος ταινιών που είχα να διαλέξω οπότε κατ' εξαίρεση θα βάλω δεκαέξι ταινίες αντι για δέκα. Είναι το μόνο από τα αφιερώματα που θα κάνω χωρισμένο σε 2 μέρη (8 ταινίες σε κάθε μέρος), για να μην μπουχτίσει κανείς με ένα κατεβατό, όχι τίποτα άλλο, αλλά το έγραφα μια βδομάδα...
Τέλος ήθελα να πω ότι τα 80's φημίζονται και για τις ταινίες δράσης όμως γενικά με τις ταινίες δράσης-ξύλου εγώ δεν τα πάω πολύ καλά (βασικά βαριέμαι από ένα σημείο) και δεν έχω εντρυφήσει σε αυτό το είδος, παρόλα αυτά έχω δει αρκετές και θα βάλω μια στο παρακάτω αφιέρωμα. Ελπίζω να το διασκεδάσετε όσο εγώ και να βυθιστείτε στο βούρκο (με την καλή έννοια) και την 80-ίλα.
1. BASKET CASE(1982)
Θα ξεκινήσω με αυτό το έπος που φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ. "Το καλάθι του πικνίκ" όπως είναι ο παντελώς άκυρος τίτλος του στα ελληνικά είναι από τις πλέον ιστορικές σαπίλες της δεκαετίας και από τις πρώτες που βγήκαν σε VHS format και τρύπωσε με το home video στα σπίτια. Απέκτησε πολύ γρήγορα φανατικό κοινό και ο σκηνοθέτης του Frank Henenlotter έβγαλε αρκετά λεφτά μέσα σε ένα μήνα για να αγοράσει το σπίτι του (αλήθεια είναι αυτό, δεν το 'βγάλα από την κεφάλα μου). Ήταν αναμενόμενο πάντως διότι ο κόσμος έψαχνε τέτοιες ταινίες και μέσα σε ένα χρόνο όλοι οι φαν του είδους (και το '80 ήταν πολλοί) το είχαν σε κασέτα σπίτι τους.
Επικό σενάριο: Δύο σιαμαία αδέρφια, ένα κανονικό και ένα τέρας, χωρίζονται όταν ήταν μικροί από τρεις γιατρούς. Το τέρας επιβιώνει και ο αδερφός του το κουβαλάει σε ένα καλάθι για πολλά χρόνια μέχρι να βρουν τους τρεις γιατρούς και να πάρουν εκδίκηση.
Με τέτοιο σενάριο πώς να μην γίνει κλασικό; Ο αδερφός τέρας είναι βασικά κούκλα και στις περισσότερες σκηνές χρησιμοποιήθηκε stop motion τεχνική για την κίνηση. Το γαμάτο είναι ότι το χέρι του τέρατος που φαίνεται να επιτίθεται στα θύματα είναι το χέρι του Henenlotter με γάντια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το τέρας το λένε Belial που είναι ένα άλλο όνομα για το διάβολο. Πρωταγωνιστής ο Kevin Van Hentenryck που έπαιξε και στα sequel του Basket Case το 1990 και το 1991 τα οποία επιεικώς τον παίρνουν. Όλα τα λεφτά η σκηνή του ξεσπάσματος του Belial (μιλάμε για πολύ σαπίλα) και οι θάνατοι των γιατρών.
7/10
2. THE STUFF(1985)
Η φωτογραφία τα λέει όλα. Πρόκειται για υπερμέγιστη cult-ίλα και είναι καλά κρυμμένο και αυτό και το κοινό του που δεν το ξεχνάει ποτέ.
Εξωγήινο γιαούρτι αναβλύζει από την Γη και επειδή έχει υπέροχη γεύση αποφασίζουν να το βγάλουν στην αγορά. Όμως το γιαούρτι έχει άλλα σχέδια γιατί κυριεύει τα μυαλά αυτών που το τρώνε και τους μετατρέπει σε κάτι σαν ζόμπι. Ένας μυστικός πράκτορας αναλαμβάνει να σώσει την κατάσταση.
Μακράν από τα πιο ιδιοφυή σενάρια στο χώρο του trash και σίγουρα στα πέντε αγαπημένα μου ever. Η εκτέλεση του σεναρίου είναι εξίσου καλή με όλους τους κομπάρσους να κάνουν την δουλειά τους εξαίσια. Βασικά η μισή ταινία βασίζεται στους κομπάρσους και την συμπεριφορά τους με το γιαούρτι να τους κυριεύει. Παίζουν όλοι άθλια, οπότε δεν απογοητεύεται κανείς και τα εφέ είναι εφυέστατα. Για το γιαούρτι χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ άλλων κανονικό παγωτό Haagen-Dazs, κανονικό γιαούρτι και αφρός από πυροσβεστήρα. Όλα αυτά είναι epic και ξέρω ότι σας έχω πορώσει αλλά ακούστε κι αυτό: μέσα σε όλους αυτούς τους άκυρους που παίζουν εμφανίζονται: ο Danny Aiello σε ρόλο έκπληξη, ο Patrick O'Neil και η Mira Sorvino. Πρωταγωνιστής ο Michael Moriarthy. Η μουσική συμβάλει επίσης.
Σκηνοθέτης είναι ο Larry Cohen που είναι πιο πολύ γνωστός σαν σεναριογράφος. Η ταινία μπορεί να πει κανείς ότι έχει κάποιο νόημα σχετικά με τη βουλιμία του ανθρώπου και τη βλακεία του να δέχεται ότι σκατά του πασάρουν αλλά εντάξει αν μπούμε σε σκέψεις βλέποντας το Τhe Stuff χάνεται το νόημα.
7/10
3. BREAKFAST CLUB(1985)
Είπα να αλλάξω λίγο κλίμα οπότε ας γράψω για το Breakfast Club. Ναι ok δεν είναι η πιο πρωτότυπη ή ευφάνταστη επιλογή, αλλά αν δεις το οτιδήποτε που να μιλάει για 80's αποκλείεται να μην δεις μέσα το Breakfast Club. Γιατί; Γιατί είναι από τις πιο γαμηστερές, επιδραστικότερες και γλυκές ταινίες όχι μόνο εκείνης της δεκαετίας αλλά γενικά. Είναι μεγάλη μου χαρά να μιλάω για αυτό, μια ταινία που την αγαπάω πολύ και πιστεύω κάθε είδους ευαίσθητος άνθρωπος έχει την ίδια άποψη.
Η ταινία είναι γεμάτη στερεότυπα και κλισέ επίτηδες, για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της. Και ο σκοπός της είναι να καταλάβουν, κυρίως τα αμερικανάκια, ότι δεν έχει σημασία σε ποία κλίκα ανήκεις στο σχολείο και πόσο κουλ ή νέρντουλας είσαι αλλά ότι έχεις πολλά κοινά με ανθρώπους που ούτε φανταζόσουν. Όλοι μέσα από τα δικά τους προβλήματα και τις δικές τους ιδιαιτερότητες-αδυναμίες είναι στην πραγματικότητα στην ίδια φάση με σένα, στο ψάξιμο και στη δημιουργία προσωπικότητας. Συνεπώς σταμάτα να το παίζεις high and mighty γαμιάς σε άλλους όσο δημοφιλής και αν είσαι. Και όχι, ούτε είναι χριστιανομαλακία του στυλ αγάπα τον πλησίον και τέτοια είναι, ούτε προπαγάνδα κάποιου κακομοίρη που τον πειράζανε στο σχολείο και είχε δύσκολη εφηβεία. Το έργο είναι εξ ολοκλήρου του μεγάλου και αδικοχαμένου John Hughes που τότε μάλιστα ήταν άπειρος και όλοι ήταν δύσπιστοι για το αν θα τα καταφέρει. Πρόσφατα μάλιστα διάβασα ένα βιβλίο για το πόσο επιδραστικό ήταν το Breakfast Club στους νέους του '80 και ότι άλλαξε και ωρίμασε πολλούς bullies και λοιπά αποβράσματα.
Η ιστορία είναι: Πέντε παιδιά, διαφορετικής παρέας το καθένα και πρεσβευτές διαφορετικής ιδεολογίας περνάνε το λεγόμενο detention, την τιμωρία όπως τηρείται στην Αμερική, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας και ανακαλύπτουν πως έχουν πολύ περισσότερα κοινά απ' ότι νόμιζαν.
Υποδειγματικοί και παντελώς cult χαρακτήρες με την υπερβολή του καθενός να ξεχυλίζει από παντού. Μόνο έτσι μπορεί να τονιστεί η αντίθεση μεταξύ τους και να πυροδοτηθεί το σενάριο. Το πιο cult της όλης υπόθεσης όμως είναι τα ρούχα τους (πιο 80's πέθανες), οι εκφράσεις τους και οι ιδέες τους που εκφράζουν απόψεις μιας εντελώς άλλης εποχής.
Τους λατρεύω όλους, όμως η μεγάλη μου αδυναμία είναι η Allison η weirdo του σχολειού, η αντικοινωνική που την υποδύεται η Ally Sheedy στον πιο αξιομνημόνευτο ρόλο της καριέρας της.
Οι υπόλοιποι είναι ο Judd Nelson το αλάνι δηλαδή, ο badass, ο Michael Antony Hall που παίζει τον σπασίκλα νέρντ, η Molly Ringwald η σικάτη πριγκίπισσα και δημοφιλές κορίτσι και τέλος ο Emilio Estevez που είναι ο αθληταράς στόκος. Το αγαπημένο της γενιάς μου recess(1997-2001) "το διάλειμμα" είναι βασισμένο εξ ολοκλήρου σε αυτήν εδώ την ταινία.
Δικαίως η ταινία θεωρείται από τις σημαντικότερες coming of age αλλά και εφηβικές γενικότερα ταινίες ever. Το κλασσικό hit: ''Don't You Forget About Me'' από τους Simple Minds έγινε γνωστό από το opening και τους τίτλους τέλους του Breakfast Club. Μακάρι να ήταν δυόμιση ώρες όπως προοριζόταν στην αρχή...
10/10
4. THE HOUSE(1986)
DING DONG, YOU'RE DEAD.
Τρομερή ατάκα,τρομερό poster για ένα ακόμα ανουσιούργημα των 80's. Είναι πλέον αρκετά ευκολοεύρετη ταινία μετά από καιρό απουσίας και χαίρομαι για αυτό.Το ζήτημά της είναι ότι δεν είχε πολύ μικρό budget (3.000.000$) και έκανε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην εποχή του. Όμως βρίσκεται εδώ γιατί έχει πλέον ξεχαστεί γενικά και το θυμούνται μόνο οι φαν του είδους.
Ένας βετεράνος του Βιετνάμ και συγγραφέας χάνει τον γιο του στο σπίτι της θείας του. Ο γάμος του διαλύεται, η καριέρα του το ίδιο και αυτός επιστρέφει στο σπίτι της θείας για να ψάξει τον γιο του.
Το σενάριο δεν παίρνει βραβείο πρωτοτυπίας, όμως η υλοποίηση του είναι πολύ καλή. Έχει πολύ καλή ατμόσφαιρα λόγω μουσικής, κάποιων εικόνων και φυσικά λόγω εφέ...
Σκηνοθεσία του Steve Miner που έχει κάνει το 2ο και 3ο μέρος του Friday the 13th και πρωταγωνιστής ο William Katt (τί άκυρη φώτο είναι αυτή στο IMDB;).
Όμως το βασικό ατού της ταινίας είναι ότι έχει το πιο απαίσιο, σιχαμερό, τρισάθλια φτιαγμένο τέρας ever. Είναι ένα κουστούμι επίτηδες τόσο άθλια φτιαγμένο και αποκρουστικό που αποτελεί το highlight της ταινίας. Αλλά εμένα με εντυπωσίασε και μια άλλη σκηνή, η οποία μου θύμησε ένα συχνό όνειρο που έχω, αυτή με το κατάμαυρο πλαίσιο που σου δίνει την αίσθηση του "τίποτα" και τον πρωταγωνιστή να κοιτάζει από ένα μικρό πλαίσιο πάνω αριστερά. Μόλις δείτε την ταινία θα καταλάβετε ποιά σκηνή εννοώ. Είναι πολύ χαρακτηριστική. Τα sequel παραδόξως δεν είναι κακά και αξίζει να ρίξει κανείς μια ματιά.
6.5/10
5. STREET TRASH(1987)
PREPARE TO WITNESS A MOLTEN HOBO HOLOCAUST!
Απλά δες το poster. Αυτό και μόνο αρκεί για να ΤΡΕΞΕΙΣ να βρεις αυτό το αριστούργημα. Πρόκειται για ταινία must του είδους και ήταν αυτή που έκανε την αρχή για το λεγόμενο παρακλάδι του horror-trash σινεμά: "melt" movies. Μαύρη και μακάβρια ιστορία με τόσο γέλιο που δεν το περιμένεις. Βασικά τίποτα δεν περιμένεις και όταν την δεις δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου.
Ένας καταστηματαρχης έχει στο κελάρι του ένα παράξενο ποτό εδώ και χρόνια. Παρόλα αυτά αποφασίζει να το λανσάρει στους άστεγους της γειτονιάς, οι οποίοι όταν το πίνουν λιώνουν (με τον πιο γαματο και WTF τρόπο που έχετε δει). Δύο hobos προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στο σκουπιδότοπο που διαμένουν παρέα με έναν ψυχάκια βετεράνο του Βιετνάμ. Παράλληλα ένας μπάτσος ερευνεί την υπόθεση με τους λιωμένους άστεγους.
Επικό το σενάριο αλλά όλα τα λεφτά είναι βέβαια τα λιωσίματα όπου και έμαθα κάποια χρώματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Ο σκηνοθέτης J. Michael Muro το γύρισε σε τεχνικός και ηλεκτρολόγος μετά και δυστυχώς δεν μας πρόσφερε κάτι παρόμοιο ξανά. Όμως τα εύσημα πρέπει να πάνε και στον Roy Fremkes για την συγγραφή του σεναρίου και το σουλούπωμα της ιδέας του Muro που είχε επιχειρήσει στην αρχή να το γυρίσει σε μικρού μήκους ταινία.
Το Street Trash είναι επίσης διαβόητο για την τρομερή σκηνή της έκρηξης του χοντρού. Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει σε VHS, τα κοψίματα, τα παράσιτα και οι γραμμές με τα χιονάκια που δημιουργούνταν στην βιντεοκασέτα από την υπερβολική χρήση εμφανίζονταν βασικά σε αυτή την σκηνή της έκρηξης. Όλοι έβαζαν ξανά και ξανά την σκηνή για να απολαύσουν pure trash (από τις πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έμαθα).
Όμως μην αδικούμε την σκηνή με την χέστρα γιατί είναι αυτή που σε βάζει στο κλίμα της ταινίας και αυτή που περνάει και το γαμάτα κοινωνικό σχόλιο που χρησιμοποιήθηκε στα poster: "Things in New York are about to go down to the toilet".
Η σκηνή με το κομμένο πουλί ενός που το πετάνε από 'δω και από 'κει δεν είναι τίποτα μπροστά σε άλλες της ταινίας.
To ''Tenafly Viper'', το ποτό της ταινίας δηλαδή έχει επιρρεάσει πολλές μπάντες που το έχουν χρησιμοποιήσει σαν θέμα ή τίτλους για τα τραγούδια τους.
7/10
6. HEAVY METAL(1981)
Είναι δύσκολο να κάνω το review για αυτό εδώ γιατί δεν είναι σαν τις άλλες ταινίες. Το Heavy Metal είναι μια ανθολογία sci-fi και ιστοριών φαντασίας εντελώς αυτοτελών μεταξύ τους με διαφορετικό mood και ατμόσφαιρα η κάθε μια. Παρ' όλα αυτά θα κάνω ότι μπορώ να καλύψω όλες τις ιστορίες.
Η παραγωγή είναι καναδέζικη και το όλο concept βασίζεται σε γαλλικό περιοδικό. Περίεργα και τα δύο μου ακούγονται. Μεγάλο το budget για τέτοια ταινία το '81(9.300.000$) και όταν πρωτοβγήκε δεν ενθουσίασε, μάλλον αντιθέτως ψιλοθάφτηκε. Όμως απέκτησε την φήμη του αφού προβαλόταν πολλά χρόνια σε κακόφημες μεταμεσονύχτιες παραστάσεις. Επιπλέον είχε πολλά προβλήματα με το copyright και τα δικαιώματα των τραγουδιών που παρεμβάλλει.
Ο κορμός της ιστορίας είναι: Μια πράσινη εξωγήινη μπάλα εν ονόματι Loc-Nar που συμβολίζει το απόλυτο κακό του σύμπαντος εξιστορεί διάφορες ιστορίες σε ένα κορίτσι για να του περιγράψει την αιώνια πάλη του καλού με το κακό. Είναι λίγο κουλό το όλο θέμα με τη μπάλα αλλά συμβολικά βλέποντας το είναι ok. Δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να παραθέσω τα σενάρια όλων των ιστοριών γιατί θα χαθεί και το νόημα της ταινίας. Να πω όμως ότι η αγαπημένη μου ιστορία είναι το Taarna, η τελευταία δηλαδή πριν το φινάλε. Όλες όμως έχουν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, αρκετή βία και καλές ιδέες. Το βασικό πρόβλημα μου είναι ότι βρίσκω σχεδόν όλες τις ιστορίες αρκετά σεξιστικές για τα γούστα μου. Δηλαδή σε σημείο να με ενοχλεί που όλες οι γυναίκες χωρίς λόγο τα πετάνε έξω και πηδιούνται από ανθρώπους μέχρι ρομπότ. Τώρα θα μου πεις τι άντρας είσαι εσύ που δεν χαίρεσαι να βλέπεις συνεχώς γυμνές... Θα έβαζα μια τσόντα να δω, όχι αυτό. Τα γαμήσια στις περισσότερες περιπτώσεις είναι παντελώς άχρηστα για την ιστορία και υπάρχουν μόνο για να υπάρχουν, το ίδιο και οι περισσότερες τύπισσες που κυκλοφορούν φορώντας πάνω τους ένα σεμεδάκι και τίποτα άλλο. Πέρα από αυτό, το animation είναι φοβερό, πολύ παραστατικό, επαναστατικό και μπροστά από την εποχή του. Το καλύτερο της υπόθεσης όμως είναι οι επιλογές των κομματιών. Ακούς από Black Sabbath, Blue Oyster Cult μέχρι Stevie Nicks και Journey και πολλά άλλα. Εκτός όμως από το soundtrack έχει και original score. Για την μουσική δηλαδή έπεσε αρκετή δουλειά και αυτό το εκτιμώ δεόντως. Σκηνοθέτης ο Gerald Potterton και όσον αφορά το screenplay και το voice acting οι άνθρωποι είναι πάρα πολλοί.
Συνοψίζοντας, το Heavy Metal είναι αδιαφιλονίκητο cult classic με κάποια καλά και άλλα κακά στοιχεία αλλά τελικά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Αξίζει να το δεις είτε για τη ωμή βία του, είτε για τις δυστοπίες που περιγράφει, είτε για όλους τους θανάτους. Τo sequel σκατένιο και αχρείαστο. Οι φήμες βέβαια οργιάζουν για το remake. Για να δούμε...
6.5/10
7. THEY LIVE(1988)
Για όποιον δεν το κατάλαβε το παραπάνω poster δημιουργήθηκε πρόσφατα και αυτό το πράμα είναι ο Obama. Το επέλεξα βασικά γιατί η ιδέα ήταν ιδιοφυής και είπα να μην βάλω το κλασικό πόστερ. Αλλά ας μιλήσω για τη ασύλληπτα επική ταινία του δάσκαλου, μέντορα, μάστορα και άλλα συναφή: John Carpenter. Ο Carpenter εδώ έδωσε ρέστα (όπως και στην άλλη ταινία του που θα βάλω στη συνέχεια). Ο ψαρωτικός τίτλος είναι μόνο η αρχή. Στα ελληνικά μάλιστα το μετέφρασαν: "Ζουν ανάμεσα μας". Το ερώτημα και η βασική απορία του άμοιρου κοσμάκη το '80 που δεν υπήρχε και internet να τα σποϊλάρει όλα ήταν: "Ποιοί;". Ο λόγος γίνεται για ένα από τα πιο φοβερά και τρομερά, cult, παρανοικά και τότε τρομακτικά σενάρια που έπλασε ποτέ ο Γιάννης ο Carpenter: Ένας μούσκουλας εργάτης σε οικοδομή βρίσκει κάτι περιέργα γυαλιά. Όταν τα φοράει ανακαλύπτει ότι η γη έχει κατακλιστεί από ούφο τα οποία εξουσιάζουν αυτόν τον φαινομενικά φυσιολογικό πλανήτη μέσω κρυφών μηνυμάτων και άλλων τεχνασμάτων.
Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ όταν στο γυμνάσιο τότε μου έδειξε ο πατέρας μου αυτή την ταινία. Τόσα χρόνια έχουν περάσει και ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρώτη αίσθηση που μου δωσε. Όλοι οι καραγκιόζηδες στην τηλεόραση τύπου Χαρδαβέλας, Λιακόπουλος και λοιποί μεσσίες της αποκάλυψης που χάζευα για να γελάω δεν πιάνουν μια μπροστά σε αυτό το αριστούργημα. Οι εξωγήινοι είναι απίστευτοι και η σκηνοθεσία εξίσου. Το πώς βλέπει μέσα και έξω από τα γυαλιά με το ασπρόμαυρο να έρχεται και να φεύγει δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερα και πιο cult δοσμένο.
Όλα τα λεφτά όμως είναι τα υποσυνείδητα και κρυμμένα μηνύματα στους τοίχους, στις τηλεοράσεις και στους πολιτικούς. Πρέπει να είναι η αγαπημένη ταινία του κάθε παρανοικου με τις συνομωσίες και του κάθε καταστροφολόγου που σέβεται τον εαυτό του.
THEY LIVE WE SLEEP
OBEY
CONSUME
Μιλάμε για ιστορία εδώ. Το μήνυμα που ήθελε να περάσει σχετικά με την υπερκαταναλωση, τον κομφορμισμό, την μαζοποίηση, την αποβλάκωση από την τηλεόραση και τα ψέματα των πολιτικών τα δίνει με ένα κωμικό πιο πολύ αλλά και τρομακτικό τρόπο που σου μένει για πάντα.
Μεγάλε Carpenter σου βγάζω το καπέλο!
Πρωταγωνιστής και συμμετέχων στο θρύλο του They Live o Roddy Piper . Όποιος έβλεπε και έπαιζε smack-down(στο playstation εννοώ) ξέρει ποιός είναι. Επαγγελματίας παλαιστής μέχρι το '87 όπου τα παράτησε οριστικά.
Η αρχική ιδέα προήλθε από τον Ray Nelson με το διήγημά του ''Eight o'clock in the morning''. Όμως η υλοποίηση και μεταφορά της ιδέας ανήκει ολοκληρωτικά στον Carpenter. Συμπρωταγωνιστής του Piper, ο Keith David με την σκηνή πάλης τους να γράφει ιστορία. 1000 μπράβο έχω να πω, είναι μια ταινία που βλέπω τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Έχει πάντως την φήμη ότι στο τέλος κάνει κοιλιά. Εγώ δεν συμφωνώ, είναι μέχρι το τέλος γαμάτη. Αίσθηση παράνοιας παντού!
I'M HERE TO KICK SOME ASS AND CHEW BUBBLEGUM
AND I'M ALL OUT OF BUBBLEGUM!
9/10
8. SOMETHING WICKED THIS WAY COMES(1983)
Είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία και δεν ήμουν σίγουρος και πεπεισμένος για την ταινία και άργησα να την δω. Το βασικό μου θέμα είναι ότι η παραγωγή είναι Disney, προφανώς και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό κάθε αυτό, όμως το βιβλίο περιέχει κάποια σοβαρά θέματα όπως την ενηλικίωση, τον χρόνο που περνάει σαν νερό, τον θάνατο και την ερώτηση για το αν τελικά ξέρεις ότι οι στόχοι σου για το μέλλον είναι οι σωστοί. Τα θέματα που αναφέρονται δεν είναι ότι να 'ναι, απεναντίας είναι πολύ σοβαρά και η ταινία είναι απλά PG, δηλαδή προορισμένη για κάθε ηλικία. Οπότε ή θα ήταν μια προπαγάνδα (μάλλον αναπόφευκτα) ή ένα ρηχό παιδικό του σιρμού.
Τελικά όμως όταν το είδα έμεινα ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα. Όχι ενθουσιασμένος αλλά τουλάχιστον ικανοποιημένος. Ο σκηνοθέτης Jack Clayton αποτυπώνει καλά τον λυρισμό αλλά και το μυστήριο του βιβλίου. Ίσως έχει να κάνει και με το ότι ο Ray Bradbury, ο συγγραφέας δηλαδή ανέλαβε να γράψει και το σενάριο.
Το στόρι είναι το εξής: σε μια μικρή κωμόπολη της Αμερικής καταφτάνει ένα παράξενο καρναβάλι-τσίρκο. Δύο παιδιά ανακαλύπτουν ότι ο ιδιοκτήτης του καρναβαλιού μπορεί να εκπληρώσει ευχές, αλλά δεν γνωρίζουν το τίμημα.
Η ατμόσφαιρα του φθινοπόρου και της νωπής βροχής αποτυπώνεται πολύ καλά. Το ίδιο και το τσίρκο. Μάλιστα υπάρχουν κάποιες σκηνές ιδιαίτερης δημιουργίας. Όπως αυτή με το σκίσιμο των σελίδων που κάθε μια αντιστοιχεί σε ένα χρόνο από τη ζωή του ανθρώπου και φυσικά το καρουσέλ. Αυτά είναι τα καλά στοιχεία. Τα κακά είναι ότι τα πιο σοβαρά θέματα όπως είναι αναμενόμενο είναι κάπως επιδερμικά. Κάτι πήγε να γίνει όταν δείχνει τη σχέση του πρωταγωνιστή με τον πατέρα του αλλά και αυτό δεν είναι πολύ βαθύ. Τέλος πάντων είναι καλή ταινία, πολυ χαρακτηριστική για τα παιδιά των 80's. Πήρε καλές κριτικές όταν βγήκε όμως ποτέ δεν απέκτησε φήμη και σιγά σιγά έμεινε μόνο για αυτούς που ενδιαφέρονται για το είδος ή τους αρέσει το βιβλίο.
Η Disney μετά την επιτυχια του Dark Crystal(1982) από την Universal αποφάσισε να το γυρίσει και αυτή σε πιο ώριμα θέματα και ταινίες που θα τραβούσαν και άλλους εκτός από παιδιά. Το Something Wicked είναι η πρώτη ταινία της Disney που στην πραγματικότητα την έβγαλε από το τριπάκι των παιδικών ταινιών. 8.400.000$ έριξε για να το πετύχει αυτό,για Disney τα λεφτά αυτά είναι λίγα. Και εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο Bradbury ήθελε για το ρόλο του κακου τον Christopher Lee ή τον Peter O' Toole όμως οι παραγωγοί επέλεξαν έναν άγνωστο τότε ηθοποιό τον Jonathan Pryce ο οποίος έκανε καταπληκτική δουλειά. Υπόλοιποι πρωταγωνιστές: Jason Robarts στο ρόλο του πατέρα, πολύ καλός, Vidal Peterson, Diane Ladd, Shawn Carson και ένας ξέμπαρκος ρόλος της Pam Grier .
7/10
End of Part 1
Part 2: ΕΔΩ
Η δεκαετία του '80 είναι ο παράδεισος. Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ!!! Μακάρι να μεγάλωνα τότε...Είναι η εποχή που έφτασαν στο ζενίθ όλα όσα αφορούν εμάς τους παλαβούς με τη σκουπιδίλα.
Cult, trash, paracinema κάθε είδους, όλες οι επικότερες ταινίες τρόμου βγήκαν τη δεκαετία του '80. Είναι η εποχή που άνθισε το VHS, τα στούντιο-τρόγλες και η εποχή που οι σκηνοθέτες είχαν στα αρρωστημένα κεφάλια τους ωκεανούς ιδεών για το πώς θα σοκάρουν, αηδιάσουν, φρικάρουν τον κόσμο και πώς θα γαλουχήσουν τους νέους μια για πάντα. Αλλά όχι μόνο. Άνθισε και το sci-fi, το animation, οι κωμωδιές, οι δράσης(της κακιάς ώρας) οι γκανγκερικές και πολλά ακόμη είδη. Όμως τα 80's αφορούν κυρίως την trash-ίλα και τις ταινιές που είναι τόσο ανείπωτα κακές που καταλήγουν αριστουργήματα. Οι γκανγστερικές μπορούν να θεωρηθούν cult αλλά δεν ήταν σάπιες οπότε γενικώς τις απέφυγα (ίσως σε κάποιο άλλο αφιέρωμα να τις αναλύσουμε γιατί βασικά γαμάνε). Εγώ σαν φαν του τρόμου θα δώσω μεγαλύτερη έμφαση σε αυτές τις ταινίες. Όμως ξεχάστε το Evil Dead, το Friday the 13th και το Nightmare on Elm Street. Εδώ μιλάμε για ταινίες τόσο σάπιες που αυτές οι παραπάνω είναι υπερπαραγωγές. Αλλά θα βάλω και κάποιες ταινίες σταθμούς για τα 80's για να μπορέσω να καλύψω όσα περισσότερα αξιοσημείωτα είχε αυτή η δεκαετία.
Είχα τεράστιο πρόβλημα όμως με τις επιλογές μου μέσα από το χάος ταινιών που είχα να διαλέξω οπότε κατ' εξαίρεση θα βάλω δεκαέξι ταινίες αντι για δέκα. Είναι το μόνο από τα αφιερώματα που θα κάνω χωρισμένο σε 2 μέρη (8 ταινίες σε κάθε μέρος), για να μην μπουχτίσει κανείς με ένα κατεβατό, όχι τίποτα άλλο, αλλά το έγραφα μια βδομάδα...
Τέλος ήθελα να πω ότι τα 80's φημίζονται και για τις ταινίες δράσης όμως γενικά με τις ταινίες δράσης-ξύλου εγώ δεν τα πάω πολύ καλά (βασικά βαριέμαι από ένα σημείο) και δεν έχω εντρυφήσει σε αυτό το είδος, παρόλα αυτά έχω δει αρκετές και θα βάλω μια στο παρακάτω αφιέρωμα. Ελπίζω να το διασκεδάσετε όσο εγώ και να βυθιστείτε στο βούρκο (με την καλή έννοια) και την 80-ίλα.
1. BASKET CASE(1982)
Θα ξεκινήσω με αυτό το έπος που φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ. "Το καλάθι του πικνίκ" όπως είναι ο παντελώς άκυρος τίτλος του στα ελληνικά είναι από τις πλέον ιστορικές σαπίλες της δεκαετίας και από τις πρώτες που βγήκαν σε VHS format και τρύπωσε με το home video στα σπίτια. Απέκτησε πολύ γρήγορα φανατικό κοινό και ο σκηνοθέτης του Frank Henenlotter έβγαλε αρκετά λεφτά μέσα σε ένα μήνα για να αγοράσει το σπίτι του (αλήθεια είναι αυτό, δεν το 'βγάλα από την κεφάλα μου). Ήταν αναμενόμενο πάντως διότι ο κόσμος έψαχνε τέτοιες ταινίες και μέσα σε ένα χρόνο όλοι οι φαν του είδους (και το '80 ήταν πολλοί) το είχαν σε κασέτα σπίτι τους.
Επικό σενάριο: Δύο σιαμαία αδέρφια, ένα κανονικό και ένα τέρας, χωρίζονται όταν ήταν μικροί από τρεις γιατρούς. Το τέρας επιβιώνει και ο αδερφός του το κουβαλάει σε ένα καλάθι για πολλά χρόνια μέχρι να βρουν τους τρεις γιατρούς και να πάρουν εκδίκηση.
Με τέτοιο σενάριο πώς να μην γίνει κλασικό; Ο αδερφός τέρας είναι βασικά κούκλα και στις περισσότερες σκηνές χρησιμοποιήθηκε stop motion τεχνική για την κίνηση. Το γαμάτο είναι ότι το χέρι του τέρατος που φαίνεται να επιτίθεται στα θύματα είναι το χέρι του Henenlotter με γάντια.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το τέρας το λένε Belial που είναι ένα άλλο όνομα για το διάβολο. Πρωταγωνιστής ο Kevin Van Hentenryck που έπαιξε και στα sequel του Basket Case το 1990 και το 1991 τα οποία επιεικώς τον παίρνουν. Όλα τα λεφτά η σκηνή του ξεσπάσματος του Belial (μιλάμε για πολύ σαπίλα) και οι θάνατοι των γιατρών.
7/10
2. THE STUFF(1985)
Εξωγήινο γιαούρτι αναβλύζει από την Γη και επειδή έχει υπέροχη γεύση αποφασίζουν να το βγάλουν στην αγορά. Όμως το γιαούρτι έχει άλλα σχέδια γιατί κυριεύει τα μυαλά αυτών που το τρώνε και τους μετατρέπει σε κάτι σαν ζόμπι. Ένας μυστικός πράκτορας αναλαμβάνει να σώσει την κατάσταση.
Μακράν από τα πιο ιδιοφυή σενάρια στο χώρο του trash και σίγουρα στα πέντε αγαπημένα μου ever. Η εκτέλεση του σεναρίου είναι εξίσου καλή με όλους τους κομπάρσους να κάνουν την δουλειά τους εξαίσια. Βασικά η μισή ταινία βασίζεται στους κομπάρσους και την συμπεριφορά τους με το γιαούρτι να τους κυριεύει. Παίζουν όλοι άθλια, οπότε δεν απογοητεύεται κανείς και τα εφέ είναι εφυέστατα. Για το γιαούρτι χρησιμοποιήθηκαν μεταξύ άλλων κανονικό παγωτό Haagen-Dazs, κανονικό γιαούρτι και αφρός από πυροσβεστήρα. Όλα αυτά είναι epic και ξέρω ότι σας έχω πορώσει αλλά ακούστε κι αυτό: μέσα σε όλους αυτούς τους άκυρους που παίζουν εμφανίζονται: ο Danny Aiello σε ρόλο έκπληξη, ο Patrick O'Neil και η Mira Sorvino. Πρωταγωνιστής ο Michael Moriarthy. Η μουσική συμβάλει επίσης.
Σκηνοθέτης είναι ο Larry Cohen που είναι πιο πολύ γνωστός σαν σεναριογράφος. Η ταινία μπορεί να πει κανείς ότι έχει κάποιο νόημα σχετικά με τη βουλιμία του ανθρώπου και τη βλακεία του να δέχεται ότι σκατά του πασάρουν αλλά εντάξει αν μπούμε σε σκέψεις βλέποντας το Τhe Stuff χάνεται το νόημα.
7/10
3. BREAKFAST CLUB(1985)
Είπα να αλλάξω λίγο κλίμα οπότε ας γράψω για το Breakfast Club. Ναι ok δεν είναι η πιο πρωτότυπη ή ευφάνταστη επιλογή, αλλά αν δεις το οτιδήποτε που να μιλάει για 80's αποκλείεται να μην δεις μέσα το Breakfast Club. Γιατί; Γιατί είναι από τις πιο γαμηστερές, επιδραστικότερες και γλυκές ταινίες όχι μόνο εκείνης της δεκαετίας αλλά γενικά. Είναι μεγάλη μου χαρά να μιλάω για αυτό, μια ταινία που την αγαπάω πολύ και πιστεύω κάθε είδους ευαίσθητος άνθρωπος έχει την ίδια άποψη.
Η ταινία είναι γεμάτη στερεότυπα και κλισέ επίτηδες, για να εξυπηρετήσει τον σκοπό της. Και ο σκοπός της είναι να καταλάβουν, κυρίως τα αμερικανάκια, ότι δεν έχει σημασία σε ποία κλίκα ανήκεις στο σχολείο και πόσο κουλ ή νέρντουλας είσαι αλλά ότι έχεις πολλά κοινά με ανθρώπους που ούτε φανταζόσουν. Όλοι μέσα από τα δικά τους προβλήματα και τις δικές τους ιδιαιτερότητες-αδυναμίες είναι στην πραγματικότητα στην ίδια φάση με σένα, στο ψάξιμο και στη δημιουργία προσωπικότητας. Συνεπώς σταμάτα να το παίζεις high and mighty γαμιάς σε άλλους όσο δημοφιλής και αν είσαι. Και όχι, ούτε είναι χριστιανομαλακία του στυλ αγάπα τον πλησίον και τέτοια είναι, ούτε προπαγάνδα κάποιου κακομοίρη που τον πειράζανε στο σχολείο και είχε δύσκολη εφηβεία. Το έργο είναι εξ ολοκλήρου του μεγάλου και αδικοχαμένου John Hughes που τότε μάλιστα ήταν άπειρος και όλοι ήταν δύσπιστοι για το αν θα τα καταφέρει. Πρόσφατα μάλιστα διάβασα ένα βιβλίο για το πόσο επιδραστικό ήταν το Breakfast Club στους νέους του '80 και ότι άλλαξε και ωρίμασε πολλούς bullies και λοιπά αποβράσματα.
Η ιστορία είναι: Πέντε παιδιά, διαφορετικής παρέας το καθένα και πρεσβευτές διαφορετικής ιδεολογίας περνάνε το λεγόμενο detention, την τιμωρία όπως τηρείται στην Αμερική, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας και ανακαλύπτουν πως έχουν πολύ περισσότερα κοινά απ' ότι νόμιζαν.
Υποδειγματικοί και παντελώς cult χαρακτήρες με την υπερβολή του καθενός να ξεχυλίζει από παντού. Μόνο έτσι μπορεί να τονιστεί η αντίθεση μεταξύ τους και να πυροδοτηθεί το σενάριο. Το πιο cult της όλης υπόθεσης όμως είναι τα ρούχα τους (πιο 80's πέθανες), οι εκφράσεις τους και οι ιδέες τους που εκφράζουν απόψεις μιας εντελώς άλλης εποχής.
Οι υπόλοιποι είναι ο Judd Nelson το αλάνι δηλαδή, ο badass, ο Michael Antony Hall που παίζει τον σπασίκλα νέρντ, η Molly Ringwald η σικάτη πριγκίπισσα και δημοφιλές κορίτσι και τέλος ο Emilio Estevez που είναι ο αθληταράς στόκος. Το αγαπημένο της γενιάς μου recess(1997-2001) "το διάλειμμα" είναι βασισμένο εξ ολοκλήρου σε αυτήν εδώ την ταινία.
Δικαίως η ταινία θεωρείται από τις σημαντικότερες coming of age αλλά και εφηβικές γενικότερα ταινίες ever. Το κλασσικό hit: ''Don't You Forget About Me'' από τους Simple Minds έγινε γνωστό από το opening και τους τίτλους τέλους του Breakfast Club. Μακάρι να ήταν δυόμιση ώρες όπως προοριζόταν στην αρχή...
10/10
4. THE HOUSE(1986)
DING DONG, YOU'RE DEAD.
Τρομερή ατάκα,τρομερό poster για ένα ακόμα ανουσιούργημα των 80's. Είναι πλέον αρκετά ευκολοεύρετη ταινία μετά από καιρό απουσίας και χαίρομαι για αυτό.Το ζήτημά της είναι ότι δεν είχε πολύ μικρό budget (3.000.000$) και έκανε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία στην εποχή του. Όμως βρίσκεται εδώ γιατί έχει πλέον ξεχαστεί γενικά και το θυμούνται μόνο οι φαν του είδους.
Ένας βετεράνος του Βιετνάμ και συγγραφέας χάνει τον γιο του στο σπίτι της θείας του. Ο γάμος του διαλύεται, η καριέρα του το ίδιο και αυτός επιστρέφει στο σπίτι της θείας για να ψάξει τον γιο του.
Το σενάριο δεν παίρνει βραβείο πρωτοτυπίας, όμως η υλοποίηση του είναι πολύ καλή. Έχει πολύ καλή ατμόσφαιρα λόγω μουσικής, κάποιων εικόνων και φυσικά λόγω εφέ...
Σκηνοθεσία του Steve Miner που έχει κάνει το 2ο και 3ο μέρος του Friday the 13th και πρωταγωνιστής ο William Katt (τί άκυρη φώτο είναι αυτή στο IMDB;).
6.5/10
5. STREET TRASH(1987)
PREPARE TO WITNESS A MOLTEN HOBO HOLOCAUST!
Απλά δες το poster. Αυτό και μόνο αρκεί για να ΤΡΕΞΕΙΣ να βρεις αυτό το αριστούργημα. Πρόκειται για ταινία must του είδους και ήταν αυτή που έκανε την αρχή για το λεγόμενο παρακλάδι του horror-trash σινεμά: "melt" movies. Μαύρη και μακάβρια ιστορία με τόσο γέλιο που δεν το περιμένεις. Βασικά τίποτα δεν περιμένεις και όταν την δεις δεν θα πιστεύεις στα μάτια σου.
Ένας καταστηματαρχης έχει στο κελάρι του ένα παράξενο ποτό εδώ και χρόνια. Παρόλα αυτά αποφασίζει να το λανσάρει στους άστεγους της γειτονιάς, οι οποίοι όταν το πίνουν λιώνουν (με τον πιο γαματο και WTF τρόπο που έχετε δει). Δύο hobos προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα στο σκουπιδότοπο που διαμένουν παρέα με έναν ψυχάκια βετεράνο του Βιετνάμ. Παράλληλα ένας μπάτσος ερευνεί την υπόθεση με τους λιωμένους άστεγους.
Επικό το σενάριο αλλά όλα τα λεφτά είναι βέβαια τα λιωσίματα όπου και έμαθα κάποια χρώματα που δεν ήξερα καν ότι υπήρχαν. Ο σκηνοθέτης J. Michael Muro το γύρισε σε τεχνικός και ηλεκτρολόγος μετά και δυστυχώς δεν μας πρόσφερε κάτι παρόμοιο ξανά. Όμως τα εύσημα πρέπει να πάνε και στον Roy Fremkes για την συγγραφή του σεναρίου και το σουλούπωμα της ιδέας του Muro που είχε επιχειρήσει στην αρχή να το γυρίσει σε μικρού μήκους ταινία.
Το Street Trash είναι επίσης διαβόητο για την τρομερή σκηνή της έκρηξης του χοντρού. Όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει σε VHS, τα κοψίματα, τα παράσιτα και οι γραμμές με τα χιονάκια που δημιουργούνταν στην βιντεοκασέτα από την υπερβολική χρήση εμφανίζονταν βασικά σε αυτή την σκηνή της έκρηξης. Όλοι έβαζαν ξανά και ξανά την σκηνή για να απολαύσουν pure trash (από τις πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες που έμαθα).
Η σκηνή με το κομμένο πουλί ενός που το πετάνε από 'δω και από 'κει δεν είναι τίποτα μπροστά σε άλλες της ταινίας.
To ''Tenafly Viper'', το ποτό της ταινίας δηλαδή έχει επιρρεάσει πολλές μπάντες που το έχουν χρησιμοποιήσει σαν θέμα ή τίτλους για τα τραγούδια τους.
7/10
6. HEAVY METAL(1981)
Η παραγωγή είναι καναδέζικη και το όλο concept βασίζεται σε γαλλικό περιοδικό. Περίεργα και τα δύο μου ακούγονται. Μεγάλο το budget για τέτοια ταινία το '81(9.300.000$) και όταν πρωτοβγήκε δεν ενθουσίασε, μάλλον αντιθέτως ψιλοθάφτηκε. Όμως απέκτησε την φήμη του αφού προβαλόταν πολλά χρόνια σε κακόφημες μεταμεσονύχτιες παραστάσεις. Επιπλέον είχε πολλά προβλήματα με το copyright και τα δικαιώματα των τραγουδιών που παρεμβάλλει.
Ο κορμός της ιστορίας είναι: Μια πράσινη εξωγήινη μπάλα εν ονόματι Loc-Nar που συμβολίζει το απόλυτο κακό του σύμπαντος εξιστορεί διάφορες ιστορίες σε ένα κορίτσι για να του περιγράψει την αιώνια πάλη του καλού με το κακό. Είναι λίγο κουλό το όλο θέμα με τη μπάλα αλλά συμβολικά βλέποντας το είναι ok. Δεν νομίζω ότι είναι απαραίτητο να παραθέσω τα σενάρια όλων των ιστοριών γιατί θα χαθεί και το νόημα της ταινίας. Να πω όμως ότι η αγαπημένη μου ιστορία είναι το Taarna, η τελευταία δηλαδή πριν το φινάλε. Όλες όμως έχουν μια ξεχωριστή ατμόσφαιρα, αρκετή βία και καλές ιδέες. Το βασικό πρόβλημα μου είναι ότι βρίσκω σχεδόν όλες τις ιστορίες αρκετά σεξιστικές για τα γούστα μου. Δηλαδή σε σημείο να με ενοχλεί που όλες οι γυναίκες χωρίς λόγο τα πετάνε έξω και πηδιούνται από ανθρώπους μέχρι ρομπότ. Τώρα θα μου πεις τι άντρας είσαι εσύ που δεν χαίρεσαι να βλέπεις συνεχώς γυμνές... Θα έβαζα μια τσόντα να δω, όχι αυτό. Τα γαμήσια στις περισσότερες περιπτώσεις είναι παντελώς άχρηστα για την ιστορία και υπάρχουν μόνο για να υπάρχουν, το ίδιο και οι περισσότερες τύπισσες που κυκλοφορούν φορώντας πάνω τους ένα σεμεδάκι και τίποτα άλλο. Πέρα από αυτό, το animation είναι φοβερό, πολύ παραστατικό, επαναστατικό και μπροστά από την εποχή του. Το καλύτερο της υπόθεσης όμως είναι οι επιλογές των κομματιών. Ακούς από Black Sabbath, Blue Oyster Cult μέχρι Stevie Nicks και Journey και πολλά άλλα. Εκτός όμως από το soundtrack έχει και original score. Για την μουσική δηλαδή έπεσε αρκετή δουλειά και αυτό το εκτιμώ δεόντως. Σκηνοθέτης ο Gerald Potterton και όσον αφορά το screenplay και το voice acting οι άνθρωποι είναι πάρα πολλοί.
Συνοψίζοντας, το Heavy Metal είναι αδιαφιλονίκητο cult classic με κάποια καλά και άλλα κακά στοιχεία αλλά τελικά το αποτέλεσμα δεν αλλάζει. Αξίζει να το δεις είτε για τη ωμή βία του, είτε για τις δυστοπίες που περιγράφει, είτε για όλους τους θανάτους. Τo sequel σκατένιο και αχρείαστο. Οι φήμες βέβαια οργιάζουν για το remake. Για να δούμε...
7. THEY LIVE(1988)
Είχα ενθουσιαστεί τόσο πολύ όταν στο γυμνάσιο τότε μου έδειξε ο πατέρας μου αυτή την ταινία. Τόσα χρόνια έχουν περάσει και ποτέ δεν θα ξεχάσω την πρώτη αίσθηση που μου δωσε. Όλοι οι καραγκιόζηδες στην τηλεόραση τύπου Χαρδαβέλας, Λιακόπουλος και λοιποί μεσσίες της αποκάλυψης που χάζευα για να γελάω δεν πιάνουν μια μπροστά σε αυτό το αριστούργημα. Οι εξωγήινοι είναι απίστευτοι και η σκηνοθεσία εξίσου. Το πώς βλέπει μέσα και έξω από τα γυαλιά με το ασπρόμαυρο να έρχεται και να φεύγει δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερα και πιο cult δοσμένο.
Όλα τα λεφτά όμως είναι τα υποσυνείδητα και κρυμμένα μηνύματα στους τοίχους, στις τηλεοράσεις και στους πολιτικούς. Πρέπει να είναι η αγαπημένη ταινία του κάθε παρανοικου με τις συνομωσίες και του κάθε καταστροφολόγου που σέβεται τον εαυτό του.THEY LIVE WE SLEEP
OBEY
CONSUME
Μεγάλε Carpenter σου βγάζω το καπέλο!
Πρωταγωνιστής και συμμετέχων στο θρύλο του They Live o Roddy Piper . Όποιος έβλεπε και έπαιζε smack-down(στο playstation εννοώ) ξέρει ποιός είναι. Επαγγελματίας παλαιστής μέχρι το '87 όπου τα παράτησε οριστικά.
AND I'M ALL OUT OF BUBBLEGUM!
9/10
8. SOMETHING WICKED THIS WAY COMES(1983)
Είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία και δεν ήμουν σίγουρος και πεπεισμένος για την ταινία και άργησα να την δω. Το βασικό μου θέμα είναι ότι η παραγωγή είναι Disney, προφανώς και δεν έχω κανένα πρόβλημα με αυτό κάθε αυτό, όμως το βιβλίο περιέχει κάποια σοβαρά θέματα όπως την ενηλικίωση, τον χρόνο που περνάει σαν νερό, τον θάνατο και την ερώτηση για το αν τελικά ξέρεις ότι οι στόχοι σου για το μέλλον είναι οι σωστοί. Τα θέματα που αναφέρονται δεν είναι ότι να 'ναι, απεναντίας είναι πολύ σοβαρά και η ταινία είναι απλά PG, δηλαδή προορισμένη για κάθε ηλικία. Οπότε ή θα ήταν μια προπαγάνδα (μάλλον αναπόφευκτα) ή ένα ρηχό παιδικό του σιρμού.
Τελικά όμως όταν το είδα έμεινα ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα. Όχι ενθουσιασμένος αλλά τουλάχιστον ικανοποιημένος. Ο σκηνοθέτης Jack Clayton αποτυπώνει καλά τον λυρισμό αλλά και το μυστήριο του βιβλίου. Ίσως έχει να κάνει και με το ότι ο Ray Bradbury, ο συγγραφέας δηλαδή ανέλαβε να γράψει και το σενάριο.
Το στόρι είναι το εξής: σε μια μικρή κωμόπολη της Αμερικής καταφτάνει ένα παράξενο καρναβάλι-τσίρκο. Δύο παιδιά ανακαλύπτουν ότι ο ιδιοκτήτης του καρναβαλιού μπορεί να εκπληρώσει ευχές, αλλά δεν γνωρίζουν το τίμημα.
Η ατμόσφαιρα του φθινοπόρου και της νωπής βροχής αποτυπώνεται πολύ καλά. Το ίδιο και το τσίρκο. Μάλιστα υπάρχουν κάποιες σκηνές ιδιαίτερης δημιουργίας. Όπως αυτή με το σκίσιμο των σελίδων που κάθε μια αντιστοιχεί σε ένα χρόνο από τη ζωή του ανθρώπου και φυσικά το καρουσέλ. Αυτά είναι τα καλά στοιχεία. Τα κακά είναι ότι τα πιο σοβαρά θέματα όπως είναι αναμενόμενο είναι κάπως επιδερμικά. Κάτι πήγε να γίνει όταν δείχνει τη σχέση του πρωταγωνιστή με τον πατέρα του αλλά και αυτό δεν είναι πολύ βαθύ. Τέλος πάντων είναι καλή ταινία, πολυ χαρακτηριστική για τα παιδιά των 80's. Πήρε καλές κριτικές όταν βγήκε όμως ποτέ δεν απέκτησε φήμη και σιγά σιγά έμεινε μόνο για αυτούς που ενδιαφέρονται για το είδος ή τους αρέσει το βιβλίο.
Η Disney μετά την επιτυχια του Dark Crystal(1982) από την Universal αποφάσισε να το γυρίσει και αυτή σε πιο ώριμα θέματα και ταινίες που θα τραβούσαν και άλλους εκτός από παιδιά. Το Something Wicked είναι η πρώτη ταινία της Disney που στην πραγματικότητα την έβγαλε από το τριπάκι των παιδικών ταινιών. 8.400.000$ έριξε για να το πετύχει αυτό,για Disney τα λεφτά αυτά είναι λίγα. Και εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι ο Bradbury ήθελε για το ρόλο του κακου τον Christopher Lee ή τον Peter O' Toole όμως οι παραγωγοί επέλεξαν έναν άγνωστο τότε ηθοποιό τον Jonathan Pryce ο οποίος έκανε καταπληκτική δουλειά. Υπόλοιποι πρωταγωνιστές: Jason Robarts στο ρόλο του πατέρα, πολύ καλός, Vidal Peterson, Diane Ladd, Shawn Carson και ένας ξέμπαρκος ρόλος της Pam Grier .
7/10
End of Part 1
Part 2: ΕΔΩ
Labels: Αφιερώματα
posted by Unknown @ 4.10.13
<< Home