Film Meltdown: Αφιέρωμα στο cult και λοιπή trash-ίλα 70's

Πριν αρχίσω αυτό το εκτενές αφιέρωμα θα ήθελα να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Είναι ένα αφιέρωμα με αρκετά προσωπικό χαρακτήρα, οι ταινίες που επέλεξα είναι ενδεικτικές και προσπάθησα να είναι όσο πιο αντιπροσωπευτικές για κάθε δεκαετία γίνεται. Θα μπορούσα να βάλω οποιαδήποτε άλλη αντίστοιχης επιρροής απλά τελικά κατέληξα σε αυτές. Κάθε δεκαετία έχει χιλιάδες ταινίες cult, trash, paracinema, queer και άλλα τέτοια παρακλάδια του underground. Επίσης προσπάθησα να παραλείψω κάποιες must see cult ταινίες, όπως παραδείγματος χάρη τα πρώτα δύο evil dead(1981) το robocop(1987) ή το starship troopers(1997) και άλλες τέτοιες ταινιάρες και να επικεντρωθώ σε πιο άγνωστες αλλά σημαντικές ''σαπίλες''. Μερικές απ' αυτές βέβαια έχουν αρχίσει να αποκτουν φήμη και να γίνονται με τον καιρό mainstream φεύγoντας απ' την σφαίρα του cult. Παρόλα αυτα εγώ τις έχω επιλέξει θεωρώντας ότι έχουν ακόμα τις προδιαγραφές για να χαρακτηριστούν cult.

Νομίζω ότι πριν σταματήσω την πάρλα και αρχίσω το αφιέρωμα πρέπει να αναλύσω ποιές είναι τελικά οι προδιαγραφές για να γίνει κάτι cult και τι είναι τέλος πάντων αυτή η λέξη (δεν θα πάρω δασκαλίστικο ύφος για να αναλύσω την λέξη και τέτοια).
Αρχικά η λέξη χρησιμοποιήθηκε για να εκφράσει μια μικρή ομάδα ατόμων που λάτρευαν φανατικά κάποια άγνωστη ή μη αποδεκτή από το σύνολο θεότητα. Εκεί έγκειται και η σημερινή έννοια της λέξης. Cult στον κινηματογράφο -και όχι μόνο, αλλά εγώ μ'αυτό θα ασχοληθώ- είναι οτιδήποτε έχει (είχε) μικρή ακροαματικότητα, χαμηλό budget -συνήθως, όχι πάντα (έχω και παραδείγματα)- και είναι κακοφτιαγμένο, παρόλα αυτά έχει μικρό αλλά φανατικό κοινό. Στο τέλος αυτό το φανατικό κοινό εκφράζεται μέσα απ' αυτές τις ταινίες. Άρα το cult εκφράζει και ένα ρεύμα, μια άποψη σε κάθε εποχή.

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΤΑΙΝΙΕΣ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΠΟΙΑ ΜΙΚΡΑ SPOILERS

70's TOP 10

1. CARRIE(1976)

Το Carrie ήταν διασκευασμένο σενάριο από το πρώτο ομότιτλο βιβλίο του Stephen King που έγραψε το '74. Instant classic η ταινία που μπορεί πλέον να φαίνεται παρωχημένη όμως ακόμα θεωρείται απο τα καλύτερα horror του 70. Για τα παιδιά ήταν από πιο περιβόητες ταινίες που έβλεπαν το halloween. Το σενάριο είναι η ιστορία μιας κοπέλας με τηλεκινετικές δυνάμεις, απόκληρη από τους συμμαθητές της και καταπιεσμένη απ' την μάνα της. Όταν κάποιος της ζητά να πάνε μαζί στο χορό αποφοίτησης, δέχεται χωρίς να υπολογίσει τί την περιμένει.
Φυσικά η ταινία έχει στοιχεία δράματος, αλλά όλοι θα την θυμούνται για την έξαψη της τελευταίας μισής ώρας. Το δράμα παρόλα αυτα κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας και η αγαπημένη μου σκηνή είναι η αρχική στο μπάνιο, όπου σηματοδοτεί το τέλος της αθωότητας για την Carrie.
Η σκηνοθεσία είναι του Brian de Palma, μάστορα στην υλοποιήση θρίλερ και ατμόσφαιρας και η σκηνοθεσία αυτής της ταινίας είναι πιστεύω απ' τις καλύτερες δουλειές του. Η Sissy Spacek στο ρόλο της ζωής της, αυτόν που την καταξίωσε και την έκανε γνωστή στους λάτρεις του είδους. Συμπρωταγωνιστές ο John Travolta και η Nancy Allen (κλασσική cult φιγούρα). Η ταινία είναι cult βασικά όχι λόγω του budget του 1.800.000$ όντας μια σχετικά ακριβή για τα δεδομένα της εποχής παραγωγή που όμως επηρέασε μεγάλη πλειοψηφία των εφήβων. Επίσης παρουσιάζει διάφορες ασχολίες των εφήβων του '70 και το πόσο σημαντικό ήταν για αυτούς το prom. Για πολλούς αμερικάνους ακόμα είναι θα μου πείτε αλλά σίγουρα δεν είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου κάτι που ειδικά σ'αυτή την ταινία· ΕΙΝΑΙ. Κινδυνεύει να σταματήσει να θεωρείται cult με τα remake που γίνονται, ειδικά από το καινούριο που θα βγει φέτος στα τέλη του 2013.

7/10

2. PHANTASM(1979)

Φαντάσματα από άλλη διάσταση... τι ηλίθιος τίτλος για promotion; Για αυτό η ταινία δεν έκανε προκοπή στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες. Το phantasm που θα έπρεπε να συγκαταλέγεται μαζί με τα friday the 13th(1980), το a nightmare on elm street(1984) και λοιπές ανάλογες ταινίες στα πιο κλασικά και επιδραστικά horror ever.
Με σενάριο πιο cult πεθαίνεις πώς να μην είναι σε αυτή τη λίστα; Ο Τhe Τall Μan (μη ρωτάτε πολλά) είναι ένας νεκροθαφτης από άλλη διάσταση που κλέβει νεκρούς και τους μετατρέπει σε νάνους ζόμπι για να κατακτήσει τον κόσμο (ΕΠΟΣΣΣΣΣ). Πραγματικά απ' τα αγαπημένα μου σενάρια εκεί που η γελοιότητα συναντά την τελειότητα. Βγήκαν μετά και άλλες τρεις ταινίες, τα: phantasm ii(1988), lord of the dead(1994) και oblivion(1998) τα οποία είναι επιεικώς απαράδεκτα. Η σκηνοθεσία είναι του Don Coscarelli σκηνοθέτη του bubba ho-tep(2002) για την οποία δεν έχω να πω και πολλά. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ καλή και το λημέρι του Τall Μan με τα φέρετρα και τις μπάλες, οι οποίες ακόμα δεν ξέρω τι ρόλο βαράνε να γυροφέρνουν, είναι κάτι που πάντα θα θυμάμαι. Πρωταγωνιστής που προσπαθεί να σταματήσει τον Τall Μan ο A. Michael Baldwin μαζί με τον Reggie Bannister. Στον ρόλο του Τall Μan ο Angus Scrimm. Η ταινία γυρίστηκε με 300.000$ δηλαδή ψίχουλα και κατάφερε να χτίσει ένα θρύλο μέσα στην cult κοινότητα η οποία ώθησε το δημιουργό να φτίαξει άλλες 3 ταινίες. Για όποιον δεν την έχει δει είναι must. Οι διάλογοι είναι το κάτι άλλο, η φιγούρα του Τall Μan απλά τρομακτική (αυτός ο Scrimm είναι πολύ creepy) και η χρειά της φωνής του στην ατάκα: ''BOYYYYYY'' απλά διαχρονική. Τέλος αυτό που ολοκληρώνει την ταινία είναι το τρομερό του soundtrack:

7.5/10

3. SUSPIRIA(1977)

Φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει ο μάστορας του cult (και του τρόμου μην τον αδικούμε τον άνθρωπο) Dario Argento. Θα μπορούσα να επιλέξω κάποια άλλη του ταινία όπως το phenomena(1985), το opera(1987) ή κάποιο από τα άλλα δύο που συνιστούν την τριλογία του Τhe Τhree Μothers μαζί με το Suspiria. Παρ' όλα αυτά επέλεξα το standard, βασικά γιατί είναι με διαφορά η καλύτερη δουλειά του. Το Suspiria ποτέ δεν έχασε την αίγλη του παρόλο που όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται και πιο γνωστό. Οι μοναδικές σκηνές του με την αλλοπρόσαλλη μουσική, τα περισσότερα από τα θύματα να πετιούνται έξω από παράθυρα χωρίς λόγο, τα χιλίων dB ουρλιαχτά και το μούφα αίμα είναι απλά αξεπέραστες. Δείτε το trailer για όποιον δεν έχει δει την ταινία και μετρήστε μόνο πόσες φορές λέει SUSPIIIRIAA.

Νομίζω όλοι καταλαβαίνουν απ' αυτό για το τι πρόκειται. Και μην ξεχνάμε τα credits: ''you have watched suspiria''. Αυτοί νομίζω είναι αρκετοί λόγοι για να πει κανείς ότι το SUSPIIIRIAA είναι από τα καλύτερα cult του '70. Το σενάριο: μια αμερικάνα χορεύτρια πηγαίνει μαθητευόμενη σε ένα σχολείο και μαθαίνει ότι στο σχολείο υπάρχει μια σατανική σύναξη μαγισσών. Πρωταγωνίστρια η Jessica Harper και μαζί της, φυσικά ο παλαβός Udo Kier και η Joan Bennett.
Η δημιουργία του Argento που βγήκε την εποχή που το φτηνό ιταλικό σινεμά τρόμου ήταν σε άνθηση, με σκηνοθέτες όπως ο Lucio Fulci, ο Ruggero Deodato και άλλους, νομίζω τα ξεπερνάει όλα. Ο Argento πραγματικά ξεπέρασε τον εαυτό του σ' αυτό.

7.5/10

4. THE WIZARD OF GORE(1970)

Από πολλούς ο σκηνοθέτης του Wizard of Gore Herschell Gordon Lewis, θεωρείται ως ο πατέρας της gore-ίλας και της splatter-ιάς. Ήταν από τους πρώτους μαζί με Ιάπωνες όπως τον Yuji Makiguchi, σκηνοθέτη της σαπίλας shogun's sadism(1976), που 'βάλανε πραγματικά πολύ gore-ίλα στις ταινίες τους. Παρ' όλα αυτά η κάμερα της ταινίας και ο ήχος είναι πραγματικά τόσο άθλια όσο κι αν προσποιείσαι δεν μπορείς να το δεις σαν ταινία. Εγώ με εξαίρεση τις επίμαχες σκηνές το είδα με βαριά καρδιά. Τα λεφτά ήταν τόσο λίγα (60.000$) που δεν του επιτρεπόταν τίποτα καλύτερο. Αυτό όμως είναι και το cult της υπόθεσης, μαζί με το χάλια σενάριο και ηθοποιούς χειρότερους από τον Steven Seagal ή την Paris Hilton (δε βάζω link γι'αυτούς τους δύο· ξεφτίλα). Το ζήτημα των εφέ είναι το πιο αξιομνημόνευτο, για να φτιάξει τα εφέ χρησιμοποίησε δύο κουφάρια από πρόβατα τα οποία γυροφέρνονταν δύο βδομάδες στα πλατό μέχρι να γυριστεί η ταινία. Τα εσωτερικά όργανα που φαίνονται είναι ένα κράμμα από τα εντόσθια των προβάτων, κερί από κοράκι (όχι ζώο, έναν πεθαμενατζή εννοώ) και ψεύτικο αίμα.

Σενάριο απλά δεν υπάρχει. Ένας μάγος υπνοτίζει το κοινό για να μην βλέπουν ότι ξεκοιλιάζει τα θύματά του επί σκηνής. Οι ερμηνείες είναι τρομερές... τα πρόβατα και το καπέλο του μάγου παίζουν καλύτερα από τους πρωταγωνιστές (Ray Sager, Judy Cler).
Ο John Waters εκθειάζει τον Lewis. Εγώ προσωπικά πιστεύω πως είναι από τους σημαντικούς cult σκηνοθέτες, αλλά υπάρχουν και πολύ καλύτεροι. Όμως σίγουρα δεν θα μπορούσε να λείπει από εδώ. Wizard of gore --> Wizard of oz και γαμώ τις παραφράσεις.

5/10

5. ERASERHEAD(1977)

Ένα πράγμα θα πω πρώτα. Το Eraserhead ήταν η αγαπημένη ταινία του Stanley Kubrick και μια από τις βασικές επιρροές του για το the shining(1980). Υπάρχουν πολλές ιστορίες για το Eraserhead, για το πώς γυρίστηκε τα εφέ και τους συμβολισμούς. Σίγουρα εγώ δεν θα ασχοληθώ με τους συμβολισμούς, τουλάχιστον όχι σε αυτό το αφιέρωμα. Θεωρείται μια από τις πλέον διαβόητες ταινίες ακόμα και για το κοινό του cult και του paracinema. Οι εικόνες και οι χαρακτήρες του είναι κυριολεκτικά βγαλμένοι από εφιάλτη ή τουλάχιστον bad acid trip. Φυσικά όπως και στις περισσότερες ταινίες του David Lynch δεν υπάρχει σενάριο. Είναι όλα μια παραβολή. Θεωρείται ότι είναι εμπνευσμένο από τον Kafka, αλλά εγώ νομίζω ότι είναι απλά βγαλμένο από το άρρωστο κεφάλι του Lynch. Η διχρωμία έρχεται και δένει με το βιομηχανικό σκηνικό μιας γκρίζας πόλης, αλλά εδώ που τα λέμε είναι και τα μόνα πράματα που δένουν μεταξύ τους. Πρωταγωνιστής είναι ο Jack Nance, από τις πολύ καλές cult περσόνες, έχει γίνει γνωστός από τον Lynch και τίποτα δεν ξεπερνάει το βλέμμα και τα μαλλία του στο Eraserhead. Μαζί με το Jack η Charlotte Stewarde είναι πολύ καλή.
Η σκηνοθεσία είναι απλά άψογη, παράνοια σκέτη με βασικό χαρακτηριστικό το υψηλό contrast στη φωτογραφία. Το μεγαλύτερο μυστήριο για την ταινία είναι φυσικά το μωρό. Κανείς μέχρι σήμερα δεν ξέρει σίγουρα πώς έφτιαξαν αυτό το τερατούργημα. Φυσικά ο Lynch με την μικρή δόση εγωκεντρισμού (ναι πολύ μικρή) που τον διακρίνει εκμεταλεύτηκε το γεγονός για να μεγαλώσει ακόμα περισσότερο το μύθο του Eraserhead μην
αποκαλύπτοντας ποτέ τίποτα σε σχέση με το μωρό, παρά μόνο άφηνε αινίγματα. Δεν ήταν όμως μόνο αυτό που κάνει την ταινία τρομακτική. Εμένα πιο πολύ απ' όλα με τρομάζει αυτό:

και σε συνδυασμό με το τραγούδι: ''everything is good in heaven'' γίνεται ακόμα χειρότερο. Το κοινό του Eraserhead παραμένει πιστό για πολλά χρόνια αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις, και εγώ το ίδιο. Σίγουρα είναι από τις πιο επιδραστικές ταινίες όχι μόνο του '70 αλλά και γενικότερα. Θα ήθελα να ασχολήθω πολύ περισσότερο με αυτό αλλά ίσως κάποια άλλη φορά.

10/10

6. DAUGHTERS OF DARKNESS(1971)

Μάλλον τυχαία ήταν η επιλογή αυτή δεδομένου του ότι ήθελα να αναφέρω μια ταινία με βρυκόλακες που να αντιπροσωπεύει το '70 που ήταν μια εποχή μικρής παραγωγικότητας για ταινίες με βαμπίρ γιατί όλοι ασχολούνταν με τα ζόμπι. Ασφαλώς και υπήρξαν βέβαια ταινίες αλλά ήταν πολύ λιγότερες από άλλες εποχές. Αυτή η ταινία δεν είναι κάτι ιδιαίτερο όμως έχει μια ατμόσφαιρα που ταιριάζει πιστεύω σ' αυτό το αφιέρωμα. Βέλγικη παραγωγή με πολύ λίγα λεφτά και πολύ φτηνούς ηθοποιούς, παρ' όλα αυτά η γοτθική ατμόσφαιρα υπάρχει και είναι καλή. Μαύρα περίεργα κοστούμια, βαριά έπιπλα, σκοτάδι, βρυκόλακες. Η ιστορία είναι ότι ένα νιόπαντρο ζευγάρι με προβληματική όμως σχέση, φτάνει σε ένα περίεργο ξενοδοχείο και μπαίνει στο στόχαστρο μιας εξίσου περίεργης κόμισσας (αυτό τον θρύλο της Elizabeth Bathory τον έχουν καταχραστεί όλοι). Σκηνοθεσία του Harry Kumel και πρωταγωνιστές οι Delphine Seyrig, Danielle Ouimet, Andrea Rau και John Karlen (ποιοί είναι όλοι αυτοί;). Θα μπορούσα να είχα βάλει κάποια άλλη παρόμοια ταινία όμως επέλεξα αυτή λόγω ατμόσφαιρας και για το γεγονός ότι αν και άγνωστη, είναι πολύ διαδεδομένη σε βαμπιρόφιλους και εμένα αυτό μου αρκεί.

5.5/10

7. THE HOLY MOUNTAIN(1973)

Φυσικά και δεν μπορούσε να λείπει το Holy Mountain από αυτή τη λίστα. Ούτε καν θυμάμαι την αντίδραση μου όταν την πρωτοείδα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι είχα μείνει άφωνος. Είναι μια ταινία που όμοια της δεν υπάρχει. Είναι τόσο συμβολική και συνάμα τόσο τίποτα. Όπως και για το Eraserhead έτσι και γι' αυτό δεν θα ασχοληθώ με τους συμβολισμούς που είναι άπειροι. Μόνο με την επιδραστικότητά του. Ψυχεδέλεια και τα ντρόγκια από το πρώτο εως το τελευταίο δευτερόλεπτο με ένα από τα πιο WTF τέλη στην ιστορία. Το μεγαλείο του φυσικά και δεν εκτιμήθηκε όταν βγήκε παρά χρειάστηκαν πάνω από 30 χρόνια για να βγει σε DVD μαζί με ένα άλλο αριστουργημα του Jodorowsky το El Topo(1970). Φυσικά βγήκε το '70 και άλλο που δεν ήθελαν οι φαν για να κρεπαλιάσουν με LSD, μανιτάρια και μπάφο. Σίγουρα με αυτά η ταινία βλέπεται καλύτερα αφού είναι ένα trip από μόνη της. Ο Jodorowski είχε πει άλλωστε ότι για να γυρίσει την ταινία έμεινε μια βδομάδα ξάγρυπος, περισυλλογιζόταν μαζί με μοναχούς, ασχολιόταν με το ζεν, το βουδισμό, έπαιρνε LSD για βαθύτερη εσωτερική αναζήτηση (sure) και έμενε στο ίδιο σπίτι με το υπόλοιπο cast για ένα μήνα. Σε κάποιες επίμαχες σκηνές έδινε στο cast μανιτάρια για να γυριστεί η σκηνή όπως ήθελε. Πόσο πιο cult δηλαδή? Το σενάριο: μια φιγούρα που μοιάζει με το Χριστό περιπλανιέται σε έναν παράξενο κόσμο και καθοδηγούμενος από τον λεγόμενο αλχημιστή, τον οποίο παίζει ο ίδιος ο Jodorowsky, γνωρίζει εφτά τύπους που ο καθένας αναπαριστά έναν πλανήτη του ηλιακού συστήματος. Μαζί ξεκινάνε να βρούνε το ιερό βουνό και να γίνουν αθάνατοι. ΜΟΝΟ με LSD κατεβάζει η γκλάβα τέτοιο σενάριο! Ντάξει η αυθεντική ιδέα είναι του Rene Daumal με το Mount Analogue, ο οποίος πέθανε πριν ολοκληρώσει το έργο του και άφησε τον Jodorowsky να αυτοσχεδιάσει. Το σημαντικό με τον Jodorowsky είναι ότι δεν είναι απλά σκηνοθέτης αλλά δημιουργός (σκηνοθετεί, γράφει, πρωταγωνιστεί, συνθέτει μουσική, είναι παραγωγος και άλλα)· αυτό δείχνει ότι είναι μια ιδιοφυία. Όμως όλα αυτά έχουν και ένα μελανό σημείο. Για την ταινία χρησιμοποιήθηκαν πάρα πολλά ζώα τα οποία μπορεί να μην σκοτώθηκαν αλλά σίγουρα βασανίστηκαν για να γυριστούν οι σκηνές. Αυτό είναι ένα πολύ μεγάλο ζήτημα το οποίο δεν είμαι διατεθειμένος να συζητήσω εδώ. Η ταινία, αν δεν υπήρχε αυτό που πραγματικά με ενοχλεί, θα έπαιρνε ατόφιο 10. Αξίζει νομίζω να σημειωθεί ότι παραγωγοί της ταινίας ήταν οι Beatles (o Lennon, ο Harrison και ο παραγωγός τους) και ότι ο ίδιος ο Harrison προοριζόταν να παίξει το ''Χριστό'' αλλά αρνήθηκε λόγω μιας σκηνής όπου θα του έπλεναν τον κώλο on screen. To budget πολύ μικρό, ενω χρησιμοποιήθηκε το μισό απ' ότι προοριζόταν, το κοινό του επίσης μικρό και φανατικό.

8/10

8. SUPERVIXENS(1975)

Θα προτιμούσα το vixen! αλλά είναι του '68. Πάντως και το Supervixens είναι απλά επικό. Ο πορνόγερος Russ Meyer ποτέ δεν έχασε ευκαιρία να βγάζει τέτοια σκουπιδίλα και έχει πάει σίγουρα στη βαλχάλα του cult. Δεν θέλω να ακούσω μαλακίες του στυλ είναι φαλλοκράτης, ανώμαλος και τέτοια. Απλά έσπαγε πλάκα φτιάχνοντας ταινίες με μηδενικό κόστος και λάτρευε τα τεράστια βυζιά. Όλες οι τύπισσες είναι κορυφή και το γαμάτο είναι ότι ανακυκλώνονται σε όλες του τις ταινίες. Ο τύπος ήταν τόσο αθεόφοβος που ήθελε να βάλει την γυναίκα του για πρωταγωνιστρία αλλά χώρισαν πριν προλάβει. Το φετιχιστικό σκουπίδι-έπος Supervixens γίνεται ακόμα πιο cult με την προσθήκη του super πριν από κάθε όνομα.Το ''σενάριο'' γράφτηκε μέσα σε οχτώ μέρες (τώρα φανταστείτε να έγραφε μια μέρα τι σενάριο θα έβγαζε). Ένας, πολύ κωλόφαρδος, τύπος φεύγει από το βενζινάδικο που δουλεύει μετά το θάνατο της γυναίκας του και στο δρόμο του την πέφτουνε διάφορες νυμφομανείς. Η ταινία είναι να την δεις μόνο για πλάκα και είναι τόσο τραγική που σε κάνει να αναρωτιέσαι πόσο βαθύς είναι ο πάτος. Εγώ πάντως είχα ρίξει τρομερό γέλιο και δεν μπορούσε να λείπει από δω.

1/10 (αντικειμενικά) 4/10 (από μένα)

9. THX-1138(1971)

Χαίρομαι που έχω την ευκαιρία να μιλήσω για ένα κρυφό διαμάντι των 70's το οποίο ποτέ δεν έλαβε ούτε την προσοχή, ούτε υστεροφημία που του αρμόζει. Το THX-1138 είναι ένα πραγματικό αριστούργημα του Sci-fi και όχι μόνο. Για μένα άλλωστε τα κοινωνικά στοιχεία και σχόλια που πρόβαλλε είναι πιο σημαντικά και από το συγκλονιστικό (το λιγότερο) περιβάλλον. Αν τα πάρει κανείς με την σειρά, το πρώτο που θα κοιτάξει είναι το σενάριο: Τον 25ο αιώνα υπάρχει μια υπόγεια κοινωνία ανθρώπων οι οποίοι είναι ''προγραμματισμένοι'' να ζουν μόνο για να φτιάχνουν οτιδήποτε πουλιέται στον επάνω κόσμο και να αυξάνουν την κατανάλωση. Παράλληλα τους χορηγούνται φάρμακα για να μην αναπτύσσουν συναισθήματα και να μην συνάπτουν σχέσεις. Ο THX-1138 και η LUH σταματούν να παίρνουν τα φάρμακα και αποφασίζουν να δραπετεύσουν. Όσο πιο χοντρικά μπορούσα, αυτό είναι το σενάριο και είναι πραγματικά αριστουργηματικό. Η δυστροπία που περιγράφεται είναι τόσο τρομακτική και προφητική όσο σε καμία άλλη Sci-fi ή post apocalyptic ταινία. Το συγκλονιστικότερο βέβαια είναι ότι η ταινία βγήκε το '71 και παραμένει μέχρι και σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ. Με το ρυθμό που καταναλώνουν οι άνθρωποι και έτσι όπως έχουν εκφυλιστεί οι σχέσεις τους μόνο εκεί μπορούμε να καταλήξουμε. Αλλά αφού δεν είναι ο σκοπός αυτός του αφιερώματος δεν μένω άλλο σε αυτό το θέμα. Αρχικά η ταινία είχε όλες τις προδιαγραφές για να γίνει μια mainstream ταινία. Αριστουργηματική σκηνοθεσία του George Lucas, παραγωγή Francis Ford Coppola και Warner Βrothers, πρωταγωνιστής ο Robert Duvall (σ'έναν απο τους καλύτερους ρόλους του). Εκεί που το πράγμα χάλασε ήταν στα λεφτά. Ο Lucas ήθελε να γυρίσει την ταινία στην Ιαπωνία γιατί ήξερε ότι η τεχνολογία τους ήταν ήδη πολύ μπροστά και οι πόλεις τους φαντάζουν στους δυτικούς σαν εξωγήινες. Παρ' όλα αυτά ο Coppola δεν τον άφησε, δίνοντας του budget μόνο 777.000$. Αφού κρατούσε τα λεφτά για το the godfather(1972) που βγήκε την επόμενη χρονιά. Ούτε καν ένα εκατομμύριο δεν είχε για να φτιάξει αυτή την ταινία, γι' αυτό του βγάζω το καπέλο. Άλλο γεγονός που συντέλεσε στο να γίνει cult το THX είναι το star wars(1977) φυσικά. Όταν βγήκε το '77 όλοι ξέχασαν ότι είναι ο ίδιος άνθρωπος που έφτιαξε το THX πριν κάποια χρόνια. Έτσι παρέμειναν μόνο οι φανατικοί. Άλλο cult στοιχείο είναι οι κόπιες που κυκλοφορούν μέχρι και σήμερα. Θεωρείται ότι η original version του '71 δεν υπάρχει πια, παρά μόνο η director's cut του 2004 και άλλη μια που ξανάγινε μετά το Star Wars. Αλλά τελικά το βασικό με το THX είναι τα εφέ. Μερικά απ' αυτά είναι τόσο μπροστά από την εποχή τους που έδρασαν αρνητικά στον κόσμο. Γυρισμένο στο San Francisco, οι εξωτερικές σκήνες και στο Los Angeles οι σκηνές του στούντιο (το άσπρο δωμάτιο είναι trademark της ταινίας). Οι εξωτερικές σκηνές ειδικά της καταδίωξης γυριστήκανε σε μισοτελειωμένα τούνελ για το μετρό. Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά ακόμα πράματα και λεπτομέρειες της ταινίας, όπως οι λόγοι του Nixon, η αναφορά στα wookie πριν καν βγει το Star Wars ή τις πάμπολες αναφορές του THX σε μετέπειτα ταινίες του Lucas (ονόμασε και την εταιρία του THX) αλλά δεν χρειάζεται.

9.5/10

10. PIRANHA(1978)

Επίτηδες επέλεξα αυτή την φωτογραφία για έχει την ετικέτα επάνω. Η επιλογή μου της τελευταίας στιγμής είναι το piranha για τον απλούστατο λόγο ότι είναι μια βεβήλωση του jaws(1975). Δεν πρόλαβε να βγει πριν τρία χρόνια και το piranha το κοροιδεύει μεσα στα μούτρα του με αυτο τον τρόπο. Φυσικά το λέω για καλό. Τα σαγόνια του καρχαρία είναι από τα πλέον διαδεδομένα thriller και αυτό εδώ το εκμεταλεύεται για να φτίαξει κάτι παρόμοιο βάζοντας μέσα βυζιά, γυμνές, φτηνά εφέ και απαίσιους ηθοποιούς. Αυτό θα πει cult και μπράβο στον Joe Dante που το έκανε. Το καλύτερο της υπόθεσης βέβαια είναι ότι το είδαν οι μαλάκες της Universal και έκαναν μήνυση στη New World, την εταιρία παραγωγής του, μέχρι να το δει ο Spielberg και να το λατρέψει και να τους αναγκάσει να αποσύρουν τις μηνύσεις. Μεγάλο respect λοιπόν στον Spielberg (όχι ότι δεν του είχαμε). Η ταινία είχε χιλιομονταριστεί και κοπεί σε πολλά σημεία μέχρι πρότινος που ξαναέφτιαξαν την original κόπια με extras μέσα, γι' αυτό ήθελα την φωτογραφία με το κιτρινο αυτοκόλλητο. Στην ταινία είναι όλοι άθλιοι με εξαίρεση τον Bradford Dillman, βέβαια αν ήταν καλοί η ταινία δεν θα ήταν αυτό που είναι. Φυσικά η ταινία προκάλεσε ένα κύμα από αντίστοιχες φτηνές παραγωγές και πολλά remake με τα piranha(2010) και piranha(1995) να ξεχωρίζουν. Το κορυφαίο με τα εφέ: τα πιράνχα ήταν πλαστικά ψάρια κολλημένα σε καλαμάκια. Τόσο απλά μπορείς να φτιάξεις μια τόσο γαμάτη ταινία. Με budget 600.000$ που δεν ήταν και λίγα για την εποχή το cult στοιχείο όχι απλά δεν χάνεται αλλά εξυψώνεται. Απλά μπράβο!