Maniac 2012

               
                                                                     MANIAC

Συνήθως δεν το λέω αυτό, βασικά σχεδόν ποτέ αλλά το maniac του 2012 σε σχέση με αυτο του '80 απλά δεν συγκρίνεται. Ποτέ ένα remake δεν με έκανε να αναφώνησω απ'
τα πρώτα 10 λεπτά ότι είναι κλάσης ανώτερο απ΄το κανονικό. Το ξέρω ότι το original Maniac(1980) είναι cult classic και συμφωνώ απολύτως, γι' αυτό άλλωστε και το είδα. Ξεκαθαρίζοντας από τωρα λοιπόν ότι είμαι μεγάλος λάτρης του cult cinema, διαφόρων δεκαετιών, και ευελπιστώντας ότι στο μέλλον θα κάνω ένα εκτενές αφιέρωμα σ'αυτό, ελπίζω να μην βγει κανείς και αρχίζει να κράζει περί του ότι το καινούριο maniac δεν είναι cult αλλά το παλιό είναι και γι αυτό δεν μου αρέσει. Ας σταματήσω λοιπόν τη σύγκριση και ας περάσω στην ουσία.

Ας ξεμπερδεύουμε λοιπόν απ' το σενάριο το οποίο αν και καλό δεν είναι το βασικό στοιχείο που κάνει αυτη την ταινια πραγματικά πολύ καλή.Το σενάριο λοιπόν είναι η ιστορία ενός ψυχοπαθή δολοφονου με ψυχολογικά προβλήματα από την παιδική του ηλικία που έχει κληρονομήσει ένα μαγαζί με κούκλες (χωρίς να μπω σε λεπτομέρειες και να κάνω spoiling). Όλα αλλάζουν στην ζωή του όταν γνωρίζει μια φωτογράφο που του ζητά να συνεργαστούν. Η σκηνοθεσία είναι του Franck Khalfoun τον οποίο εγώ ξέρω από μια άλλη ταινία του το P2(2007), το οποίο πάλι έχει να κάνει με ψυχοπαθή, αλλά δεν συκρίνεται με το maniac. Έδω η σκηνοθεσία πραγματικά με εντυπωσίασε. Τραβηγμένο σχεδόν εξ ολοκλήρου σε πρώτο πρόσωπο, με την κάμερα να είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστης, το λεγόμενο fpp (first person perspective), έδειξε άπ' την αρχή την μαεστρία του, πράγμα που ουδέποτε περίμενα. Βέβαια είναι διαφορετικό είδος fpp άπ'το Cloverfield(2008) ή το Blair Witch Project(1999) και πολλών άλλων που θέλουν να δώσoυν την εντύπωση ερασιτεχνικού video. Η ατμόσφαιρα που χτίζει με το φως, τα πλάνα και κάποια λίγα εφέ είναι πραγματικά μνημιώδεις. Οι σκηνές βίας, με καλύτερη για μένα την πρώτη, είναι πολύ πιστικές, καλοδουλεμένες και χωρίς αχρείαστες δόσεις υπερβολής. Βέβαια βοήθησε και η μουσική που προσέδιδε έξτρα δόσεις αγωνίας και ατμόσφαιρας.
Ας μην αδικούμε όμως τον Frodo.......(νομίζω αυτό το αστείο πάλιωσε), τον Elijah Wood ο οποίος ήταν πραγματικά πάρα πολύ καλός. Έχει ξαναπαίξει ρόλο ψυχάκια άλλωστε στο Sin City(2005), που και εκεί ήταν πολύ καλός. Γενικά τον κατέχει αυτό το ρόλο. Οι σκηνές που τα έχανε και ο τρόπος που ψιθύριζε, όπως πρέπει να κάνει κάθε ψυχάκιας που σέβεται τον εαυτό του, ήταν σίγουρα οι καλύτερές του. Συμπρωταγωνίστρια η Nora Arnezeder ένα κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά η οποία ήταν συμπαθητική αλλά δεν έχω να πω και τίποτα άλλο.

Ο μόνος ενδοιασμός μου ήταν η τελευταία σκηνή που είναι και η πιο χαρακτηριστική απο το original maniac. Είναι το μόνο σημείο που η πρώτη ταινία υπερτερεί. Στο καινούριο δεν είδα την παράνοια και την ένταση που βγάζει η άλλη εκδοχή. Νομίζω πως πρέπει τέλος να αναφέρω την τρομερή αναφορά στην, θεωρητικά, πρώτη ταινία τρόμου το Das Cabinet Des dr.Caligari(1920) και την παραλαγή του για τις ανάγκες της ταινίας.

Πάντως μπράβο η ταινία ήταν πραγματικά πολύ καλή, καλοδουλεμένη και αν λάβουμε υπόψη μας και το budget των 6.000.000$, μικρό δηλαδή, ανεβαίνει ακόμα ένα σκαλί.

8.5/10

Related Movies: P2(2007), American Psycho(2000), Funny Games(1997) και άλλες παρόμοιες ταινιάρες για τις οποίες καλύτερα να γράψω άρθρο.